વહુના હાથથી શાકમાં મરચું વધારે પડી ગયું તો નણંદે થાળી ફેંકી દીધી, પણ સાસુએ જે કર્યું તે જોઈને વહુ...
કોમલના લગ્નને હજુ માંડ છ મહિના જ થયા હતા. આ નવો સંસાર, નવું ઘર અને નવા લોકો વચ્ચે તે પોતાની જાતને ગોઠવવાનો પૂરો પ્રયત્ન કરી રહી હતી. કોમલ સ્વભાવે એકદમ શાંત, ભોળી અને થોડી ગભરુ હતી. પિયરમાં તેને બહુ લાડકોડથી ઉછેરવામાં આવી હતી, એટલે સાસરાના નીતિ-નિયમો તેના માટે થોડા અઘરા હતા. તેની સાસુ રેખાબેન સ્વભાવે થોડા કડક અને શિસ્તના આગ્રહી હતા. ઘરની ગોઠવણથી લઈને રસોડાના કામ સુધી, રેખાબેન દરેક નાની વાતમાં કોમલને ટોકતા રહેતા.
"કોમલ, કચરો આમ નહીં, તેમ વળાય...", "રોટલી થોડી વધુ પોચી બનાવ...", "ચપ્પલ આમ આડાઅવળા ન મૂક..." આવી નાની-નાની વાતોમાં થતી ટોકટોકથી કોમલ અંદરથી ખૂબ ગભરાતી. તેને હંમેશાં એવો ડર રહેતો કે ગમે તેટલું સારું કામ કરશે તોય સાસુમા ક્યારેક ને ક્યારેક તો ખીજાશે જ. કોમલના મનમાં સાસુ પ્રત્યે આદર કરતાં ડરની ભાવના વધારે ઘર કરી ગઈ હતી.
આ ઘરમાં કોમલની એક નણંદ પણ હતી, જેનું નામ રિયા હતું. રિયા હજુ કૉલેજમાં ભણતી હતી અને ઘરની એકની એક દીકરી હોવાથી થોડી હઠીલી અને ચંચળ સ્વભાવની હતી. ભાભી ઘરમાં આવ્યા પછી રિયાને એમ હતું કે હવે પોતે આ ઘરની 'રાજકુમારી' છે અને ભાભી પર થોડો વટ હુકમ ચલાવી શકાય. તે પણ ઘણીવાર સાસુની હા માં હા મિલાવીને કોમલની ભૂલો શોધતી રહેતી.
એક દિવસ બપોરના સમયે રસોડામાં ભારે ઉતાવળ હતી. કોમલના સસરા અને પતિ બંનેને સમયસર ટિફિન મોકલવાનું હતું અને ઘરે પણ બધાના જમવાનો સમય થઈ ગયો હતો. ઉતાવળમાં ને ઉતાવળમાં શાક વઘારતી વખતે કોમલથી ભૂલથી મરચું વધારે પડી ગયું. ડબ્બો હાથમાંથી સહેજ નમી ગયો અને લાલ મરચું શાકમાં ધાર્યા કરતાં વધુ વણસી ગયું. કોમલને ખબર તો પડી, પણ સમય ઓછો હોવાથી હવે શાક સુધારવાનો કોઈ મોકો નહોતો. તે ધડકતા હૈયે બધું જમવાનું ડાઇનિંગ ટેબલ પર ગોઠવી આવી.
બધા જમવા બેઠા. સસરા અને પતિએ તો શાંતિથી જમવાનું શરૂ કર્યું, પણ જેવો રિયાએ શાકનો પહેલો કોળિયો મોઢામાં મૂક્યો, તેના ચહેરાના હાવભાવ બદલાઈ ગયા. તેણે નાટક કરતાં હોય તેમ તરત જ પોતાની થાળી જોરથી બાજુ પર ધકેલી દીધી, પાણીનો ગ્લાસ ગટગટાવી ગઈ અને મોટેથી બોલી:
"મમ્મી! જુઓ તો ખરા, તમારી લાડકી વહુએ કેવું ખાવાનું બનાવ્યું છે? આ શાક છે કે મરચાનો પાવડર? મારી તો આખી જીભ બળી ગઈ! ખબર નહિ પિયરમાંથી શું શીખીને આવી છે!"
રિયાના આ શબ્દો સાંભળતા જ ડાઇનિંગ ટેબલ પર સન્નાટો છવાઈ ગયો. કોમલના શ્વાસ અધ્ધર થઈ ગયા. તેની આંખોમાં દડદડ આંસુ આવી ગયા. તે નીચું જોઈને ઊભી રહી ગઈ. તેના મનમાં ફાળ પડી કે, 'બહુ થયું, આજે તો સાસુમા આખા ઘરની સામે મારો ક્લાસ લેશે. રોજ નાની વાતમાં ટોકે છે, આજે તો મરચું વધારે છે એટલે ચોક્કસ વઢશે.'
કોમલ પસ્તાવાની આગમાં બળી રહી હતી અને સાસુના ગુસ્સાની રાહ જોઈ રહી હતી. રેખાબેને દીકરીની આ હરકત જોઈ. તેમણે કોઈ જ ઉતાવળ ન કરી. એકદમ શાંતિથી તેમણે રિયાની ફેંકી દીધેલી થાળી પોતાની તરફ ખેંચી. તેમાંથી એક રોટલીનો ટુકડો લીધો, શાકમાં બોળ્યો અને મોઢામાં મૂક્યો. શાક ખરેખર તીખું હતું, પણ રેખાબેનના ચહેરા પર કોઈ નકારાત્મક ભાવ ન આવ્યા.
તેમણે પાણી પીધું અને પછી પોતાની સગી દીકરી રિયા સામે અત્યંત ગુસ્સાથી અને ગંભીર નજરે જોયું. રેખાબેનનો અવાજ આખા ઘરમાં ગુંજી ઉઠ્યો: "રિયા! આ શું રીત છે જમવાની? અન્નની થાળી આમ ફેંકાય નહીં. અને રહી વાત તીખાશની, તો સાંભળ... આજે તું આ ઘરમાં બેસીને ભાભીની ભૂલ પર નખરાં કરે છે, પણ કાલે સવારે જ્યારે તું લગ્ન કરીને સાસરે જઈશ અને તારાથી ઉતાવળમાં આવી કોઈ ભૂલ થશે, ત્યારે તારી સાસુ તને આખા ઘરની સામે વઢશે કે તારું અપમાન કરશે, તો તને ગમશે? તારા પિયરના સંસ્કાર લાજશે કે નહીં?"
સાસુના મોઢેથી દીકરી માટે આ ઠપકો સાંભળીને કોમલે આશ્ચર્યથી ઊંચું જોયું. રિયા પણ સ્તબ્ધ થઈ ગઈ. રેખાબેન અહીં જ ન અટક્યા, તેમણે દીકરીને આકરા શબ્દોમાં પાઠ ભણાવતાં કહ્યું: "કોમલ હજુ આ ઘરમાં નવી છે, તે રસોઈ અને ઘરની આદતો શીખી રહી છે. માણસ માત્ર ભૂલને પાત્ર. અને હા, સૌથી મહત્ત્વની વાત... આ ઘરમાં વહુની ભૂલ પર ન્યાય આપવાનું, તેને વઢવાનું કે તેને શીખવવાનું કામ મારું છે, રિયા તારું નહીં! તું હજુ આ ઘરની દીકરી છો, ન્યાયાધીશ બનવાનો પ્રયત્ન ન કર. જા, છાનીમાની રસોડામાં જા અને ફ્રીજમાંથી ગોળનો ટુકડો લઈ આવ, જેથી શાકની તીખાશ ઓછી થાય."
રિયા શરમથી લાલચોળ થઈ ગઈ. તે નીચું માથું કરીને રસોડા તરફ દોડી ગઈ. કોમલના પતિ અને સસરા પણ રેખાબેનની આ ન્યાયપ્રિયતા જોઈને મનમાં મલકાઈ રહ્યા હતા.
કોમલની આંખોમાંથી જે આંસુ પહેલાં ડરના કારણે વહી રહ્યા હતા, તે હવે કૃતજ્ઞતા અને આદરના આંસુમાં બદલાઈ ગયા. સાસુનો આ અણધાર્યો પક્ષપાત અને ન્યાય જોઈને કોમલના મનમાંથી સાસુ પ્રત્યેનો બધો જ ડર એક ક્ષણમાં ગાયબ થઈ ગયો. તેને સમજાયું કે સાસુમા જે રોજ ટોકતા હતા, તે તેની ભૂલો સુધારવા માટે હતા, તેના પ્રત્યેના ધિક્કારના કારણે નહીં.
તે જ દિવસે કોમલ દોડીને રસોડામાં ગઈ, ગોળ લઈને શાક સુધાર્યું અને સાસુના પગે લાગીને બેસી ગઈ. સાસુએ પણ વહુના માથે હાથ મૂકીને આશીર્વાદ આપ્યા. જે ઘર વહુના ડરથી ધ્રુજતું હતું, તે આજે સાસુની એક સમજદારીથી પ્રેમ અને સન્માનના બંધનમાં બંધાઈ ગયું.
જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો તેમજ આ સ્ટોરીને કમેન્ટમાં ૧ થી ૧૦ ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.