આલીશાન બંગલામાં ફાધર્સ ડે ના દિવસે દીકરો જમીન પર બેસીને રડતો હતો, કારણ જાણશો તો તમે પણ...
આરવના હાથમાં રહેલી એ લોખંડની પેટીનો વજન આજે અચાનક વધી ગયો હોય તેવું લાગતું હતું. તેના કાટ ખાઈ ગયેલા મિજાગરાં ખોલવા માટે તેણે પૂરેપૂરું જોર લગાવવું પડ્યું. તેના નખમાં લોખંડનો ભૂકો ભરાઈ ગયો હતો અને હથેળીમાં લાલ નિશાન પડી ગયા હતા. રવિવારની આ સવાર શાંત હતી પણ આરવના મનમાં ભારે કોલાહલ ચાલતો હતો.
બહારના ખંડમાં તેના પિતા હરિભાઈ આરામખુરશી પર બેઠા હતા. હરિભાઈના હાથમાં રહેલું છાપું ધ્રૂજતું હતું કારણ કે ઉંમરની અસર હવે તેમના શરીરમાં દેખાતી હતી. પંખો એકધારો અવાજ કરતો ગોળ ગોળ ફરી રહ્યો હતો. હરિભાઈના ચહેરા પર એક એવી શાંતિ હતી જે માત્ર અનુભવી વડીલોના ચહેરા પર જ જોવા મળે.
આરવ એક મોટી કંપનીમાં ડાયરેક્ટર હતો અને તેનો આખો દિવસ ફોન કોલ્સ અને ફાઈલોમાં જ જતો હતો. તેના માટે સમય એટલે માત્ર પૈસા કમાવવાનું સાધન બની ગયો હતો. ગયા વર્ષે પિતાના દિવસે તેણે પિતાને મોંઘી ઘડિયાળ મોકલી આપી હતી પણ પોતે મળવા આવ્યો નહોતો. આજે પણ તે પેટીમાં કંઈક શોધતો હતો પણ હકીકતમાં તે પોતાનું ખોવાયેલું બાળપણ શોધી રહ્યો હતો.
પેટીમાંથી એક જૂની લાકડાની ગાડી નીકળી જેના પૈડાં નીકળી ગયા હતા. આરવને યાદ આવ્યું કે જ્યારે તે સાત વર્ષનો હતો ત્યારે આ ગાડી તૂટી ગઈ હતી. તેના પિતાએ આખી રાત જાગીને ગુંદર અને ખીલીઓ વડે તેને સાજી કરી આપી હતી. ત્યારે હરિભાઈ પાસે આલીશાન ગાડીઓ નહોતી પણ દીકરાના ચહેરા પર સ્મિત લાવવા માટે પૂરતો સમય હતો.
રસોડામાંથી ચાની સુગંધ આવી રહી હતી જેમાં આદુ અને એલચીનો સોડમ ભળેલો હતો. હરિભાઈ ધીમેથી ઊભા થયા અને રસોડા તરફ ચાલવા લાગ્યા. તેમના પગમાં રહેલા જૂના ચંપલ ફ્લોર પર ઘસાવાનો અવાજ આવતો હતો. તેમણે ગેસ પર તપેલી મૂકી અને ખૂબ જ કાળજીપૂર્વક ચા બનાવવાની શરૂઆત કરી.
આરવને એ દિવસ યાદ આવ્યો જ્યારે તેણે પિતા પર બરાબરનો ગુસ્સો કર્યો હતો. પિતા રવિવારની સવારે માત્ર તેની બાજુમાં બેસવા આવ્યા હતા. આરવે કહી દીધું હતું કે તેને ઊંઘવા દેવામાં આવે અને તેની શાંતિ ભંગ ન કરવામાં આવે. હરિભાઈ ત્યારે કંઈ બોલ્યા વગર જ રૂમની બહાર નીકળી ગયા હતા અને તેમના ખભા થોડા વધારે ઝૂકી ગયા હતા.
આજે ફાધર્સ ડે હતો પણ આરવને પોતાની સફળતા ખૂબ જ નાની લાગી રહી હતી. તેણે પેલી લાકડાની ગાડી હાથમાં પકડી રાખી હતી અને તેની આંખોમાં ઝળઝળિયાં આવી ગયા હતા. તે રૂમની બહાર આવ્યો અને જોયું કે પિતા બે કપ ચા લઈને ટેબલ પર ગોઠવી રહ્યા હતા. હરિભાઈએ આરવને જોઈને એક મીઠું સ્મિત આપ્યું જે દુનિયાની કોઈ પણ સંપત્તિ કરતાં વધારે મૂલ્યવાન હતું.
આરવ પિતાની પાસે જઈને જમીન પર બેસી ગયો અને તેમના ઘૂંટણ પર માથું મૂકી દીધું. હરિભાઈએ તેના માથા પર હાથ ફેરવ્યો અને તેમના હાથનો સ્પર્શ ખૂબ જ હૂંફાળો અને ખરબચડો હતો. એ હાથમાં ખેતરની માટીની મહેક અને વર્ષોની મહેનતનો અનુભવ સંતાયેલો હતો. આરવના ગળામાં ડૂમો ભરાઈ આવ્યો હતો અને તે માફી માંગવા માંગતો હતો.
હરિભાઈએ ખૂબ જ ધીરજથી કહ્યું કે બેટા આજે મેં તારા માટે ખાસ મસાલાવાળી ચા બનાવી છે. તું નાનો હતો ત્યારે તને કપમાં ફીણવાળી ચા બહુ ગમતી હતી. આરવે જોયું કે પિતાએ આજે પણ તેની નાની નાની પસંદગીઓ યાદ રાખી હતી. પિતાનો આ પ્રેમ કોઈ શરત વગરનો અને પવિત્ર હતો.
આરવે પિતાનો હાથ પકડી લીધો અને જોરથી દબાવ્યો. તેને એ વાતનો પસ્તાવો હતો કે તેણે આટલા વર્ષો માત્ર કામ પાછળ વિતાવ્યા. તેણે પિતાની આંખોમાં જોયું જેમાં માત્ર સ્નેહ જ દેખાતો હતો. પિતાએ એક પણ શબ્દ બોલ્યા વગર તેને બધું જ માફ કરી દીધું હતું.
બહાર આંગણામાં ચકલીઓનો કલરવ સંભળાઈ રહ્યો હતો. તડકો ધીમે ધીમે આખા ઘરમાં ફેલાઈ રહ્યો હતો અને વાતાવરણમાં એક પ્રકારની તાજગી હતી. આરવે નક્કી કર્યું કે હવેથી તે રવિવાર માત્ર તેના પિતા માટે જ રાખશે. તેને સમજાયું કે સૌથી મોટું સુખ પિતાના ચહેરા પરનું સ્મિત જોવામાં જ છે.
તેમણે સાથે બેસીને ચા પીધી અને જૂની વાતો યાદ કરી. આરવે પિતાને પેલા તૂટેલા રમકડા વિશે પૂછ્યું જે તે પેટીમાંથી લાવ્યો હતો. હરિભાઈ ખડખડાટ હસી પડ્યા અને કહેવા લાગ્યા કે તું કેટલો જિદ્દી હતો. એ હાસ્યમાં આખા ઘરની રૌનક પાછી આવી ગઈ હોય તેવું લાગતું હતું.
આજે પિતાના દિવસે આરવને સૌથી મોટી ભેટ મળી હતી અને તે હતી તેના પિતાનો સાથ. તેણે પિતાના પગે લાગીને વચન આપ્યું કે તે ક્યારેય તેમને એકલા નહીં છોડે. પિતાએ તેને આશીર્વાદ આપ્યા અને ફરી એકવાર તેને ગળે લગાડ્યો. એ આલિંગનમાં આખા જગતની શાંતિ સમાયેલી હતી.
સમય ક્યારેય રોકાતો નથી પણ કેટલીક ક્ષણો કાયમ માટે યાદગાર બની જાય છે. આરવ માટે આ રવિવારની સવાર તેના જીવનની સૌથી સુંદર સવાર હતી. તેણે પોતાના અહંકારને ઓગાળી દીધો હતો અને દીકરા તરીકેની પોતાની ફરજ સમજી લીધી હતી. પિતા અને પુત્ર વચ્ચેનો એ જૂનો અને અતૂટ સંબંધ ફરીથી તાજો થઈ ગયો હતો.