વહુની કરોડોની કિંમતી કાચની કલાકૃતિ સસરાના હાથમાંથી તૂટી ગઈ, પણ વહુએ ગુસ્સે થવાને બદલે જે નાટક કર્યું તેનો પર્દાફાશ દીકરાએ...

અક્ષત અને મનીષાનો એક અતિ વૈભવી અને આલીશાન કાચનો બંગલો આવેલો હતો. આ બંગલાની દરેક દીવાલ, દરેક બારી અને ઘરમાં ગોઠવેલી એકેએક વસ્તુ મોંઘીદાટ અને કાચની કલાત્મક કારીગરીથી લથબથ હતી. અક્ષત એક મલ્ટિનેશનલ કંપનીમાં ખૂબ જ ઊંચા હોદ્દા પર નોકરી કરતો હતો અને તેનો પગાર તેમજ વૈભવ જોઈને કોઈપણ આંખ અંજાઈ જાય તેવું તેમનું જીવન હતું. મનીષા પણ દેખાવમાં જેટલી સુંદર હતી, તેટલી જ ઘરની સજાવટ બાબતે ખૂબ જ જીદ્દી અને કડક મિજાજની હતી. તેને ઘરની આલીશાન કાચની વસ્તુઓ પર સહેજ પણ ધૂળ કે ડાઘ ગમતો નહોતો.

થોડા મહિનાઓ પહેલાં જ અક્ષતના વૃદ્ધ પિતા રતિલાલ ગામડાનું ઘર છોડીને આ વૈભવી બંગલામાં દીકરા-વહુ સાથે રહેવા માટે આવ્યા હતા. રતિલાલ ઉંમરના એવા તબક્કે પહોંચી ચૂક્યા હતા જ્યાં શરીર સાથ છોડી રહ્યું હતું અને મોટી ઉંમરના કારણે તેમના હાથ અવારનવાર ધ્રૂજતા રહેતા હતા. ગામડાના સાદા અને ખુલ્લા વાતાવરણમાંથી આવીને આ ચળકતા, લપસણા કાચના મહેલમાં રહેવું તેમના માટે ખૂબ જ અઘરું સાબિત થઈ રહ્યું હતું. તેઓ હંમેશાં ડરતા રહેતા કે ક્યાંક તેમનાથી આ મોંઘા ઘરમાં કંઈ નુકસાન ન થઈ જાય.

એક દિવસ બપોરના સમયે મનીષા લિવિંગ રૂમમાં બેસીને સોશિયલ મીડિયા પર વ્યસ્ત હતી અને રતિલાલ ધીમે પગલે પાણી પીવા માટે હોલ તરફ આવી રહ્યા હતા. હોલના મધ્ય ભાગમાં એક વિદેશી બનાવટની, અતિ કિંમતી અને દુર્લભ કાચની કલાકૃતિ મૂકેલી હતી, જે મનીષાને તેના પિયરમાંથી ભેટમાં મળી હતી અને તે તેને જીવની જેમ સાચવતી હતી. રતિલાલે પાણીનો ગ્લાસ લેવા માટે હાથ લંબાવ્યો અને અચાનક તેમનો પગ લપસ્યો, જેના કારણે તેમનો ધ્રૂજતો હાથ એ કિંમતી કલાકૃતિ સાથે અથડાયો.

એક સેકન્ડના હજારમા ભાગમાં જ એ કિંમતી કાચની કલાકૃતિ ટેબલ પરથી નીચે પડી અને પથ્થરના ફ્લોર પર અથડાતાની સાથે જ તેના સેંકડો ટુકડા થઈ ગયા. કાચ તૂટવાનો મોટો અવાજ સાંભળીને મનીષા સોફા પરથી ઝટકા સાથે ઊભી થઈ ગઈ. રતિલાલ તો ડરના માર્યા થરથર ધ્રૂજવા લાગ્યા, તેમની આંખોમાં અજાણતા જ આંસુ આવી ગયા અને તેઓ નીચું જોઈને ઊભા રહી ગયા કે હમણાં વહુ આખા ઘરને માથે લેશે અને ગુસ્સો કરશે.

પરંતુ મનીષાએ આસપાસ નજર કરી અને જોયું કે ઘરના નોકરો પણ ત્યાં આવી ગયા હતા. મનીષાએ તરત જ પોતાની જાત પર કાબૂ મેળવ્યો અને ચહેરા પર એક કૃત્રિમ હાસ્ય લાવીને ખૂબ જ મીઠા અવાજે કહ્યું, "અરે કાંઈ વાંધો નહીં પપ્પા, તમે ચિંતા ન કરો. આ તો કાચની વસ્તુ હતી, ગમે ત્યારે તૂટી જાય. તમારો પગ કે હાથ છોલાયો નથી ને? તમે રૂમમાં જઈને આરામ કરો, નોકર આ બધું સાફ કરી નાખશે."

રતિલાલને મનીષાના આ બદલાયેલા અને નમ્ર વ્યવહારથી મનમાં અતિશય આનંદ થયો અને ભગવાનનો આભાર માનતા તેઓ પોતાના રૂમમાં ચાલ્યા ગયા કે મારી વહુ કેટલી સમજુ અને દયાળુ છે કે આટલી મોંઘી વસ્તુ તૂટવા છતાં મારા પર જરાય ગુસ્સો ન કર્યો. તેઓ મનમાં એક અનોખી શાંતિ અનુભવી રહ્યા હતા કે તેમનું ઘડપણ હવે સુરક્ષિત હાથોમાં છે.

જોકે, મનીષાનો આ ગુસ્સો શાંત નહોતો થયો પણ તેને નોકરો સામે પોતાનો વટ બગાડવો નહોતો. રાત પડી અને અક્ષત ઓફિસેથી ઘરે પાછો ફર્યો. બધાએ સાથે મળીને રાતનું ભોજન લીધું અને રતિલાલ પોતાના રૂમમાં સૂવા માટે ચાલ્યા ગયા. ત્યારબાદ જ્યારે અક્ષત અને મનીષા પોતાના બેડરૂમમાં ગયા, ત્યારે મનીષાનો અસલી ચહેરો સામે આવ્યો. તેનો ચહેરો ગુસ્સાથી લાલચોળ થઈ ગયો હતો.

મનીષાએ અક્ષત સામે જોઈને ગુસ્સામાં ધીમા અવાજે કહ્યું, "જોયું અક્ષત, આજે બપોરે પપ્પાએ મારી સૌથી કિંમતી કાચની કલાકૃતિ તોડી નાખી. મેં તો નોકરો સામે મારું માન રાખવા માટે પપ્પાને હસીને કહી દીધું કે કાંઈ વાંધો નહીં, પણ રોજરોજ આવું નુકસાન મને પોસાય તેમ નથી. પપ્પાના હાથ હવે બહુ ધ્રૂજે છે, તે કાચની કે ચિનાઈ માટીની કોઈ વસ્તુ સરખી પકડી શકતા નથી. મને ડર છે કે કાલે સવારે તે જમતી વખતે બીજા કિંમતી વાસણો પણ તોડી નાખશે. એટલે મારું માનો તો હવેથી પપ્પાને જમવા માટે અને પાણી પીવા માટે પ્લાસ્ટિકના વાસણો જ આપવા, જેથી ઘરની કિંમતી વસ્તુઓ બચી જાય અને આપણને નુકસાન ન થાય."

અક્ષત પોતાની પત્નીની આ વાત સાંભળીને અંદરથી સાવ હચમચી ગયો. તેને પોતાની પત્નીની આવી સ્વાર્થી અને સંવેદનહીન માનસિકતા જોઈને અત્યંત દુઃખ થયું, જે પિતાએ આખી જિંદગી કષ્ટ વેઠીને તેને ભણાવ્યો અને આ કાબિલ બનાવ્યો, તેના ધ્રૂજતા હાથની લાચારીને સમજવાને બદલે વહુ તેને પ્લાસ્ટિકના વાસણમાં જમાડવાની વાત કરતી હતી. અક્ષતે ગુસ્સો કરવાને બદલે મનોમન એક મોટો નિર્ણય લીધો અને પત્નીને શાંતિથી કહ્યું, "ભલે મનીષા, તારી વાત બિલકુલ સાચી છે. હું કાલે જ આનો કાયમી ઉકેલ લાવી દઈશ."

બીજા દિવસે સાંજે જ્યારે અક્ષત ઓફિસેથી ઘરે આવ્યો ત્યારે તેના હાથમાં બે મોટા પેકેટ હતા. મનીષા ઉત્સાહમાં આવીને દોડતી તેની પાસે ગઈ અને પૂછ્યું, "અરે અક્ષત, આ પેકેટમાં શું છે? તું પપ્પા માટે પ્લાસ્ટિકના વાસણ લઈ આવ્યો?"

અક્ષતે ગંભીર ચહેરે પેકેટ ખોલ્યા. તેમાંથી પ્લાસ્ટિકની પ્લેટો, વાટકા અને ગ્લાસના બે આખેઆખા વૈભવી સેટ નીકળ્યા. મનીષાએ નવાઈ પામીને પૂછ્યું, "પપ્પા માટે તો એક જ સેટની જરૂર હતી, તો પછી તું આ બે આખા સેટ કેમ ખરીદી લાવ્યો છે? આ બીજો સેટ કોના માટે છે?"

અક્ષતે મનીષાની આંખોમાં સીધું જોઈને અત્યંત શાંત પણ હૃદય સોંસરવા ઉતરી જાય તેવા અવાજે કહ્યું, "મનીષા, આ પહેલો પ્લાસ્ટિકનો સેટ મારા વહાલા પપ્પા માટે છે, કારણ કે તેમના હાથ ધ્રૂજે છે. અને આ બીજો જે પ્લાસ્ટિકનો સેટ છે ને, તે ખાસ મેં તારા માટે ખરીદ્યો છે. આ તારા ભવિષ્ય માટે છે, જ્યારે આપણે ઘરડા થઈશું, આપણા હાથ-પગ ધ્રૂજતા હશે અને આપણો દીકરો વિવાન આપણને આ બંગલામાં રાખશે, ત્યારે તારે પણ આવા જ પ્લાસ્ટિકના વાસણમાં જમવું પડશે ને! હું અત્યારથી જ તારા માટે આ સેટ સાચવીને રાખવા માંગુ છું જેથી આપણા દીકરાને ભવિષ્યમાં તારા માટે નવો સેટ ખરીદવાનો ખર્ચ ન કરવો પડે. જેવું આપણે આજે પપ્પા સાથે કરીશું, એવું જ આપણો દીકરો કાલે આપણી સાથે કરશે."

અક્ષતના આ એક જ વાક્યે મનીષાના પગ નીચેથી જમીન સરકાવી દીધી. તેના કાનમાં અક્ષતના શબ્દો હથોડાની જેમ વાગવા લાગ્યા. તેને અચાનક ભવિષ્યનો એ ભયાનક ચહેરો દેખાયો જ્યાં તે પોતે ઘરડી છે, તેના હાથ ધ્રૂજી રહ્યા છે અને તેનો પોતાનો દીકરો તેને તિરસ્કારથી પ્લાસ્ટિકની પ્લેટમાં જમવાનું આપી રહ્યો છે. મનીષા સ્તબ્ધ થઈ ગઈ, તેનું અભિમાન, તેનો કાચનો વૈભવ અને સ્વાર્થ ક્ષણભરમાં ઓગળીને પાણી થઈ ગયા.

પોતાની આ ભયંકર ભૂલ અને પાપનો અહેસાસ થતાં જ મનીષાની આંખોમાંથી ચોધાર આંસુ વહેવા લાગ્યા. તે દોડતી રતિલાલના રૂમમાં ગઈ, જ્યાં રતિલાલ શાંતિથી બેઠા હતા. મનીષા રડતી રડતી પિતાના પગમાં પડી ગઈ અને રડતા રડતા બોલી, "પપ્પા, મને માફ કરી દો. હું મારા વૈભવના અંધાપામાં ભાન ભૂલી ગઈ હતી. જે હાથોએ અક્ષતને મોટો કર્યો, એ હાથોની ધ્રૂજારીને સન્માન આપવાને બદલે હું ઘરના કાચના ટુકડાને બચાવવા દોડી હતી. પપ્પા, મને દિલથી માફ કરી દો, હું ક્યારેય આવી ભૂલ નહીં કરું."

રતિલાલે વહુના માથા પર હાથ મૂક્યો અને તેને ઊભી કરીને પ્રેમથી તેની આંખો લૂછી. અક્ષત દરવાજે ઊભો ઊભો આ દ્રશ્ય જોઈ રહ્યો હતો અને તેને સંતોષ હતો કે તેનો પરિવાર અને ઘરનો સાચો સંસ્કાર કાચની જેમ તૂટતા બચી ગયો હતો.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો.