20 વર્ષથી રસોઈ બનાવતી પત્નીએ અચાનક કામ બંધ કરી દીધું, કારણ પૂછ્યું તો...

સવિતાબેન રોજ સવારે પાંચ વાગ્યે ઊઠી જતા. ચા બનાવવી, નાસ્તો બનાવવો, બંને બાળકોના ટિફિન તૈયાર કરવા, પતિ જયેશભાઈની ઓફિસ માટે તૈયારી કરવી. વીસ વર્ષથી આ જ રૂટિન ચાલતું હતું. ઘરમાં કોઈએ ક્યારેય પૂછ્યું નહોતું કે સવિતાબેન થાકે છે કે નહીં.

એક સવારે સવિતાબેન રસોડામાં ન ગયા. જયેશભાઈ ઊઠ્યા ત્યારે ચા બની જ નહોતી. એ રસોડામાં ગયા તો સવિતાબેન સોફા પર બેઠા હતા, ચૂપચાપ.

"સવિતા, ચા નથી બનાવી?"

"આજે નથી બનાવવી."

"કેમ? તબિયત ખરાબ છે?"

"ના, બસ નથી બનાવવી."

જયેશભાઈને નવાઈ લાગી, પણ વધુ પૂછ્યા વગર એ જાતે ચા બનાવવા ગયા. દીકરી રિયા અને દીકરો કબીર સ્કૂલ માટે તૈયાર થઈને નીચે આવ્યા તો નાસ્તો પણ તૈયાર નહોતો.

"મમ્મી, ટિફિન ક્યાં છે?" રિયાએ પૂછ્યું.

"આજે ટિફિન નથી બનાવ્યું બેટા."

"કેમ? અમારે સ્કૂલ જવાનું છે!"

"તમે બહારથી કંઈક લઈ લેજો, અથવા ઘરમાં જે છે એ ખાઈ લેજો."

કબીર ગુસ્સે થયો. "મમ્મી, રોજ તો બનાવો છો, આજે કેમ નથી બનાવ્યું?"

સવિતાબેન કંઈ બોલ્યા નહીં. બસ ચૂપચાપ બેસી રહ્યા. બાળકો કચવાટ સાથે સ્કૂલ ગયા, જયેશભાઈ પણ ઓફિસ જવા નીકળ્યા, જતા જતા બોલ્યા, "સવિતા, આ કંઈ રીત છે? ઘરમાં બધાનું ધ્યાન રાખવું એ તારી જવાબદારી છે."

સવિતાબેન કંઈ જવાબ ન આપ્યો.

આ ઘટના પછી પણ ત્રણ-ચાર દિવસ સુધી આવું જ ચાલ્યું. ક્યારેક રસોઈ બનતી, ક્યારેક ન બનતી. ઘરમાં બધા હેરાન થવા લાગ્યા. જયેશભાઈ મિત્રો સાથે વાત કરતા બોલ્યા, "આજકાલ સવિતાનો મૂડ બગડી ગયો છે. કંઈ કારણ વગર જ કામ કરવાનું બંધ કરી દીધું છે."

એક મિત્રએ કહ્યું, "કદાચ કંટાળી ગઈ હશે. વીસ વર્ષથી એકલી બધું સંભાળે છે."

"કંટાળો? આ તો એની જવાબદારી છે. અમે બધા કમાઈએ છીએ, ઘર ચલાવીએ છીએ, એનું કામ છે ઘર સંભાળવાનું."

રિયા પણ મમ્મી પર ગુસ્સે હતી. એક દિવસ સ્કૂલથી આવીને એણે કહ્યું, "મમ્મી, તમે આજકાલ સાવ સ્વાર્થી થઈ ગયા છો. અમારું જરાય ધ્યાન નથી રાખતા."

આ શબ્દ સાંભળીને સવિતાબેનની આંખોમાં પાણી આવ્યા, પણ એમણે કંઈ કહ્યું નહીં. બસ પોતાના રૂમમાં જતા રહ્યા.

ઘરમાં તણાવ વધતો ગયો. જયેશભાઈએ એક રાત્રે સીધું પૂછી લીધું, "સવિતા, સાચું કહે, શું થયું છે? તું આમ અચાનક બદલાઈ કેમ ગઈ?"

સવિતાબેને ધીરેથી કહ્યું, "કંઈ નથી થયું. બસ થોડો સમય જોઈએ છે."

"સમય? વીસ વર્ષથી તું ઘર ચલાવે છે, અચાનક સમય કેમ જોઈએ છે?"

સવિતાબેન કંઈ બોલ્યા નહીં. જયેશભાઈ પણ ગુસ્સામાં રૂમની બહાર જતા રહ્યા.

એ અઠવાડિયે એક દિવસ સવિતાબેનની બહેનપણી મીનાબેન ઘરે આવ્યા. બંને વર્ષોથી સાથે હતા, એકબીજાના ઘરની બધી વાત જાણતા. મીનાબેને સવિતાબેનને એકલા જોઈને પૂછ્યું, "સવિતા, તારો હાથ કેમ સૂજેલો છે?"

સવિતાબેને હાથ છુપાવવાનો પ્રયત્ન કર્યો, પણ મીનાબેને પકડી લીધો. "આ શું છે સવિતા? કેટલા દિવસથી આવું છે?"

સવિતાબેનની આંખોમાં આંસુ આવ્યા. "મીના, મને છ મહિનાથી સાંધામાં ખૂબ દુખાવો રહે છે. ડોક્ટર પાસે ગઈ હતી, એમણે કહ્યું આ સિવિયર આર્થરાઈટિસ છે. હાથ, ઘૂંટણ, બધું જ સૂજી જાય છે. સવારે ઊઠવું પણ મુશ્કેલ થઈ જાય છે."

"શું? આટલા મહિનાથી? અને તે કોઈને કહ્યું જ નહીં?"

"કોને કહું મીના? જયેશને કહું તો એ ચિંતા કરે, દવાનો ખર્ચો કરે. બાળકોને કહું તો એ ડરી જાય. મેં વિચાર્યું જાતે સંભાળી લઈશ."

"પણ સવિતા, તું રોજ રસોઈ બનાવતી હતી, ઘરનું બધું કામ કરતી હતી, આટલા દુખાવા સાથે?"

"હા. દવા લેતી, દુખાવો દબાવીને કામ કરતી. પણ હવે... હવે સહન નથી થતું. હાથ એટલા સૂજી ગયા છે કે તવો પણ પકડી શકતી નથી. તોય મેં કોઈને કહ્યું નહીં, બસ કામ ધીમે ધીમે ઓછું કરવા લાગી. મને ખબર હતી બધા ગુસ્સે થશે, પણ મારી પાસે બીજો રસ્તો નહોતો."

મીનાબેન સ્તબ્ધ થઈ ગયા. "સવિતા, આ તો ખૂબ ગંભીર વાત છે. તારે જયેશને કહેવું જ પડશે."

"મને ડર લાગે છે મીના. બધા મને સ્વાર્થી કહે છે. જો સાચું કારણ કહીશ તો બધા શું વિચારશે?"

"શું વિચારશે? એ તારો પરિવાર છે સવિતા. એમને ખબર પડવી જ જોઈએ."

એ સાંજે મીનાબેને જયેશભાઈને અલગથી બોલાવ્યા. "જયેશભાઈ, તમને ખબર છે સવિતાને શું થયું છે?"

"શું થયું છે? એ તો કંઈ કહેતી જ નથી."

"એને છ મહિનાથી સિવિયર આર્થરાઈટિસ છે. હાથ-પગના સાંધામાં એટલો દુખાવો રહે છે કે એ તવો પણ પકડી શકતી નથી. અને એ તમને બધાને ડરથી કંઈ કહેતી નહોતી, કારણ કે એને લાગતું હતું તમે લોકો ચિંતા કરશો અથવા ખર્ચાનું વિચારશો."

જયેશભાઈના પગ નીચેથી જમીન સરકી ગઈ. "શું? છ મહિનાથી? અને મેં એને સ્વાર્થી કહી?"

"તમે લોકોએ ક્યારેય પૂછ્યું જ નહીં જયેશભાઈ. તમને એમ જ હતું કે રસોઈ બનાવવી, ઘર સંભાળવું એ એની ફરજ છે. પણ ફરજની પાછળ પણ એક માણસ છે, જેને દુખાવો થાય છે, જે થાકે છે."

જયેશભાઈ તરત સવિતાબેનના રૂમમાં ગયા. સવિતાબેન બારી પાસે બેઠા હતા, હાથ ધીરેથી દબાવતા. જયેશભાઈએ એમના હાથ જોયા, સૂજેલા, થોડા વાંકા થઈ ગયેલા સાંધા.

"સવિતા, આ શું છે? તે મને કેમ ન કહ્યું?"

સવિતાબેનની આંખોમાં આંસુ આવી ગયા. "તમને કહીને શું ફાયદો જયેશ? તમે ચિંતા કરો, બાળકો ડરી જાય. મને લાગ્યું જાતે સંભાળી લઈશ, જેમ મેં આટલા વર્ષોમાં બધું જાતે સંભાળ્યું."

"પણ સવિતા, તું બીમાર હતી અને અમે તને સ્વાર્થી કહેતા રહ્યા. મને માફ કર."

"તમારો વાંક નથી જયેશ. મેં જ ક્યારેય કંઈ કહ્યું નહીં. વીસ વર્ષથી હું બધું જાતે કરતી આવી છું, ક્યારેય કોઈને તકલીફ કહી નથી. મને લાગ્યું આ પણ એવી જ એક તકલીફ છે, જાતે સહન કરી લઈશ."

જયેશભાઈ સવિતાબેનની બાજુમાં બેસી ગયા. "સવિતા, હવેથી આવું નહીં ચાલે. કાલે જ આપણે સારા ડોક્ટર પાસે જઈશું. અને ઘરનું કામ, હવે આપણે બધા સાથે વહેંચીશું."

એ જ સમયે રિયા અને કબીર પણ સ્કૂલથી આવ્યા. જયેશભાઈએ બંનેને બોલાવીને બધું સમજાવ્યું. રિયાના ચહેરા પર પસ્તાવો દેખાયો. એ મમ્મી પાસે ગઈ, "મમ્મી, મેં તમને સ્વાર્થી કહ્યું, મને માફ કરો. મને ખબર જ નહોતી કે તમે આટલી પીડામાં હતા."

સવિતાબેને દીકરીને ગળે લગાડી. "કંઈ વાંધો નહીં બેટા. તને કેમ ખબર પડે, મેં જ ક્યારેય કહ્યું નહીં."

કબીર પણ પાસે આવ્યો. "મમ્મી, હવેથી હું તમને રસોડામાં મદદ કરીશ. તમે આરામ કરો."

એ રાત્રે જયેશભાઈએ જાતે રસોઈ બનાવવાનો પ્રયત્ન કર્યો. દાળ થોડી બળી ગઈ, શાક પણ બરાબર ન બન્યું, પણ સવિતાબેન પહેલી વાર ડાઈનિંગ ટેબલ પર બેસીને ખાવાનું ખાધું, જાતે કંઈ બનાવ્યા વગર. એમની આંખોમાં એક અલગ જ શાંતિ હતી.

બીજા દિવસથી ઘરમાં નિયમ બદલાયો. જયેશભાઈએ સવારની ચા બનાવવાનું પોતાના હાથમાં લીધું. રિયા અને કબીરે વારાફરતી ટિફિન બનાવવાનું શરૂ કર્યું. સવિતાબેનનો ડોક્ટર પાસે ઈલાજ શરૂ થયો, ફિઝિયોથેરાપી પણ ચાલુ થઈ.

થોડા મહિના પછી ઘરનું વાતાવરણ સાવ બદલાઈ ગયું. હવે રસોડામાં એકલા સવિતાબેન નહીં, આખો પરિવાર સાથે હતો. જયેશભાઈ ઘણી વાર કહેતા, "સવિતા, વીસ વર્ષ સુધી તે એકલા આ ઘર ચલાવ્યું, અમને ક્યારેય અહેસાસ જ ન થયો કે એ કેટલું અઘરું હતું. હવે અમે સાથે છીએ."

સવિતાબેન હસીને કહેતા, "બસ, હવે મને ખબર છે કે મારે થાકવું હોય તો પણ કોઈ મને સ્વાર્થી નહીં કહે."

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.