પતિએ પત્નીને પૂછ્યા વગર બધી બચત મિત્રને આપી દીધી, પછી પત્નીએ જે કર્યું તે જોઈને...

સવારના સાત વાગ્યા હતા. રસોડામાં ચા ઊકળી રહી હતી. રમેશે ટેબલ પર છાપું ખોલ્યું અને સુનિતા સામે જોયું. સુનિતા ચુપચાપ ચાનો કપ મૂકીને પાછી ફરી ગઈ. તેના ચહેરા પર કોઈ ગુસ્સો નહોતો. બસ એક ઊંડી શાંતિ હતી. રમેશે ચાનો ચૂસકો લીધો અને રોજની જેમ છાપું વાંચવા લાગ્યો. તેને લાગ્યું કે રાતની વાત કદાચ સુનિતા ભૂલી ગઈ હશે.

પણ સુનિતા કંઈ ભૂલી નહોતી. ગઈકાલે સાંજે જ રમેશના નાના ભાઈનો ફોન આવ્યો હતો. વાતો વાતોમાં વાત બહાર આવી ગઈ હતી. રમેશે પોતાના મિત્રને નવો ધંધો કરવા માટે ઘરના પાંચ લાખ રૂપિયા આપી દીધા હતા. આ એ જ રૂપિયા હતા જે તેમણે દીકરીના ભણતર અને ઘરના ભવિષ્ય માટે ભેગા કર્યા હતા. સુનિતાને પૂછવાનું તો દૂર રહ્યું, રમેશે તેને આ વાત કહેવાની પણ જરૂર નહોતી સમજી.

જ્યારે સુનિતાએ ગઈકાલે પૂછ્યું ત્યારે રમેશે હસીને વાત ટાળી દીધી હતી. તેણે કહ્યું હતું કે પુરુષોના નિર્ણયમાં સ્ત્રીઓએ બહુ ચિંતા ન કરવી જોઈએ. હું જે કરું છું તે ઘર માટે જ કરું છું. આ સાંભળીને સુનિતા કંઈ બોલી નહોતી. પણ તેના મનમાં એક ઊંડી ઠેસ વાગી હતી. પૈસા ગયા તેનો અફસોસ નહોતો, પણ જે વિશ્વાસ હતો તે તૂટી ગયો હતો.

સવારની ચા પતી ગયા પછી સુનિતા રમેશ પાસે આવીને ઊભી રહી. રમેશે તેની સામે જોયું. સુનિતાએ પોતાની આંગળીમાંથી સોનાની વીંટી ઉતારી. આ એ જ વીંટી હતી જે રમેશે તેમના લગ્નના દિવસે તેના હાથમાં પહેરાવી હતી. સુનિતાએ તે વીંટી ટેબલ પર રમેશની સામે મૂકી દીધી.

રમેશે આશ્ચર્યથી પૂછ્યું કે આ શું છે અને વીંટી કેમ ઉતારી દીધી. સુનિતાએ બહુ શાંત અવાજે કહ્યું કે આ વીંટી એક વિશ્વાસનું પ્રતીક હતી. જ્યારે તમે ઘરના આટલા મોટા નિર્ણયો મને અંધારામાં રાખીને લો છો, ત્યારે મને લાગે છે કે આ ઘરમાં મારી કોઈ ભાગીદારી નથી. આ વીંટી પહેરવાનો હવે કોઈ અર્થ નથી.

રમેશ થોડો ગુસ્સે થયો અને બોલ્યો કે આ નાની વાતમાં આટલું મોટું નાટક કરવાની શું જરૂર છે. સુનિતાએ કહ્યું કે આ કોઈ નાટક નથી અને હું કોઈ છૂટાછેડા કે ઝઘડાની વાત નથી કરતી. હું આ ઘરમાં જ રહીશ અને મારી બધી જવાબદારી નિભાવીશ. પણ હું આ વીંટી તે દિવસે જ ફરી પહેરીશ જ્યારે મને લાગશે કે તમે એવા માણસ બન્યા છો જેના પર હું આંખ બંધ કરીને વિશ્વાસ કરી શકું.

રમેશ શરૂઆતમાં મોટેથી હસી પડ્યો. તેને લાગ્યું કે બે-ત્રણ દિવસમાં સુનિતાનો ગુસ્સો શાંત થઈ જશે અને તે પોતે જ વીંટી પાછી પહેરી લેશે. તેણે વીંટી ઉપાડીને કબાટના ખાનામાં મૂકી દીધી. દિવસો વીતતા ગયા. એક અઠવાડિયું થયું, પછી એક મહિનો થયો. પણ સુનિતાના વર્તનમાં કોઈ ફેરફાર ન આવ્યો.

સુનિતા રોજની જેમ જ ઘરનું બધું કામ કરતી હતી. રમેશનું ધ્યાન રાખતી હતી, રસોઈ બનાવતી હતી અને ઘરમાં બધા સાથે સરસ વાત કરતી હતી. પણ તે આંગળી ખાલી હતી. તે ખાલી આંગળી રમેશને રોજ સવારે અને સાંજે દેખાતી હતી. તે આંગળી રમેશને સતત યાદ અપાવતી હતી કે ક્યાંક કંઈક અધૂરું છે.

બે મહિના પછી રમેશના એ મિત્રનો ફોન આવ્યો જેને તેણે પૈસા આપ્યા હતા. મિત્રએ કહ્યું કે ધંધામાં નુકસાન થયું છે અને અત્યારે પૈસા પાછા મળે તેમ નથી. રમેશના પગ નીચેથી જમીન ખસી ગઈ. તેને સમજાતું નહોતું કે હવે શું કરવું. તેણે ઘરમાં કોઈને વાત ન કરી, પણ તેનો ચહેરો બધું કહી દેતો હતો.

સુનિતાએ રમેશની પરેશાની જોઈ. તેણે રાત્રે રમેશને દૂધનો ગ્લાસ આપતાં કહ્યું કે જો કોઈ તકલીફ હોય તો મને કહી શકો છો. આપણે મળીને રસ્તો કાઢીશું. રમેશ આશ્ચર્યચકિત થઈ ગયો. તેને લાગતું હતું કે સુનિતા તેને મેણું મારશે કે મેં તો પહેલા જ કહ્યું હતું. પણ સુનિતાના અવાજમાં માત્ર સહાનુભૂતિ હતી.

તે રાત્રે રમેશ મોડે સુધી ઊંઘી ન શક્યો. તેને પહેલીવાર અહેસાસ થયો કે તેની પત્ની તેની સામે લડી નહોતી રહી, પણ તેને સાચો રસ્તો બતાવી રહી હતી. તેણે જે નિર્ણય લીધો હતો તે માત્ર પૈસાનો નહોતો, પણ આખા પરિવારના ભવિષ્યનો હતો. અને તેણે એ નિર્ણય એકલા લઈને પરિવારને જોખમમાં મૂક્યો હતો.

બીજા દિવસથી રમેશમાં ધીમે ધીમે ફેરફાર આવવા લાગ્યો. તેણે સૌથી પહેલા પોતાના ખર્ચાઓ પર ધ્યાન આપવાનું શરૂ કર્યું. દર મહિને ઘરનો જે ખર્ચ થતો હતો તેની એક એક વિગત તે સુનિતા સાથે બેસીને લખવા લાગ્યો. શરૂઆતમાં સુનિતાને થોડું અજીબ લાગ્યું, પણ તેણે રમેશને સાથ આપ્યો.

રમેશે પોતાના અંગત ખર્ચા સાવ ઓછા કરી નાખ્યા. તે સાંજે ઓફિસેથી સીધો ઘરે આવવા લાગ્યો. પહેલા તે મિત્રો સાથે બેસીને સમય બગાડતો અને નકામી વાતોમાં પૈસા વાપરતો હતો. હવે તે ઘરે આવીને દીકરીના ભણતરમાં મદદ કરતો અને ઘરના કામમાં પણ સુનિતાને હાથ બટાવતો.

છ મહિના વીતી ગયા. રમેશે બેંકમાં એક નવું ખાતું ખોલાવ્યું. આ ખાતું તેણે અને સુનિતાએ સાથે મળીને સંયુક્ત નામે ખોલાવ્યું હતું. રમેશ હવે દર મહિને પોતાની પગારમાંથી અમુક રકમ એ ખાતામાં જમા કરાવતો હતો. દર મહિનાની પહેલી તારીખે તે પાસબુક સુનિતાના હાથમાં મૂકતો અને બધો હિસાબ આપતો.

એક દિવસ રમેશના ભાઈને ઈમરજન્સીમાં પૈસાની જરૂર પડી. ભાઈએ રમેશને ફોન કરીને મદદ માગી. રમેશે તરત જ હા ન પાડી. તેણે ભાઈને કહ્યું કે હું સુનિતા સાથે વાત કરીને તને સાંજે જણાવું છું. ભાઈને પણ આશ્ચર્ય થયું કારણ કે રમેશે ક્યારેય કોઈને પૂછીને કામ નહોતું કર્યું.

સાંજે રમેશે સુનિતા સાથે નિખાલસતાથી વાત કરી. તેણે ભાઈની જરૂરિયાત બતાવી અને પૂછ્યું કે આપણે આટલી મદદ કરી શકીએ તેમ છીએ કે નહીં. સુનિતાએ રમેશ સામે જોયું. રમેશની આંખોમાં આ વખતે કોઈ અહંકાર નહોતો, પણ એક સાચો અને પારદર્શક સંબંધ હતો. સુનિતાએ તરત જ હા પાડી.

આમ ને આમ આખું વર્ષ વીતી ગયું. એક વર્ષમાં ઘરનું વાતાવરણ સાવ બદલાઈ ગયું હતું. હવે ઘરમાં કોઈ પણ નાનો કે મોટો નિર્ણય એકલા લેવાતો નહોતો. રમેશ હવે માત્ર પૈસાના બાબતમાં જ નહીં, પણ ઘરની દરેક નાની મોટી બાબતમાં સુનિતાનો અભિપ્રાય લેતો હતો. સુનિતાને પણ લાગવા માંડ્યું હતું કે રમેશ હવે એક જવાબદાર અને ભરોસાપાત્ર પતિ બની ગયો છે.

દિવાળીનો તહેવાર નજીક આવી રહ્યો હતો. આખા ઘરની સાફસફાઈ ચાલી રહી હતી. રમેશ પણ સુનિતા સાથે કબાટ સાફ કરવામાં મદદ કરી રહ્યો હતો. કબાટના એક ખૂણામાં પેલી સોનાની વીંટી પડી હતી. રમેશની નજર તે વીંટી પર પડી. તેણે વીંટી હાથમાં લીધી અને થોડી વાર તેને જોઈ રહ્યો.

સુનિતાએ રમેશને વીંટી તરફ જોતો જોયો. રમેશના ચહેરા પર એક હળવું સ્મિત હતું, પણ આંખોમાં પસ્તાવો અને સંતોષ બંને હતા. તેણે વીંટી પાછી એ જ જગ્યાએ મૂકી દીધી અને કબાટ બંધ કરી દીધું. તેણે સુનિતાને કંઈ જ ન કહ્યું અને પોતાના કામમાં લાગી ગયો. તેને લાગ્યું કે આટલા સમય પછી પણ કદાચ તે વિશ્વાસ પાછો નથી આવ્યો.

બીજી સવારે રમેશ વહેલો ઊઠી ગયો હતો. તહેવારનો દિવસ હોવાથી ઘરમાં પૂજાની તૈયારીઓ ચાલી રહી હતી. રમેશ તૈયાર થઈને હોલમાં બેઠો હતો અને દીકરી સાથે વાત કરી રહ્યો હતો. સુનિતા રસોડામાંથી પૂજાની થાળી લઈને બહાર આવી.

સુનિતાએ થાળી ટેબલ પર મૂકી અને રમેશ તરફ ચાનો કપ લંબાવ્યો. જ્યારે રમેશે ચાનો કપ લેવા માટે હાથ લંબાવ્યો, ત્યારે તેની નજર સુનિતાના ડાબા હાથ પર ગઈ. સુનિતાની અનામિકા આંગળીમાં સોનાની એ વીંટી ચમકી રહી હતી.

રમેશ ચાનો કપ ભૂલીને સુનિતાની આંગળી સામે જ જોઈ રહ્યો. તેની આંખો ભરાઈ આવી. તેણે સુનિતા સામે જોયું. સુનિતાના ચહેરા પર એક મધુર અને શાંત સ્મિત હતું. તેણે કોઈ લાંબી વાતો ન કરી, બસ રમેશના ખભા પર હાથ મૂક્યો અને કહ્યું કે પૂજાનો સમય થઈ ગયો છે, ચાલો.

રમેશ સમજી ગયો કે તેણે ગમાવેલો વિશ્વાસ પાછો મેળવી લીધો હતો. તે દિવસે તેને સમજાણું કે વચન માત્ર શબ્દોથી નથી નિભાવાતા, પણ વર્તનથી સાબિત થાય છે. સુનિતાએ તેને ક્યારેય છોડ્યો નહોતો, પણ તેને એક સારો માણસ બનવાની તક આપી હતી.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.