ચોવીસ વર્ષની ઉંમરે કરોડોની કંપનીમાં પ્રોજેક્ટ હેડ બનેલી દીકરીના અહંકાર સામે માતા-પિતા હંમેશા ચૂપ રહેતા, પરંતુ લગ્ન પછી મુંબઈમાં એક રાત્રે એવું થયું કે દીકરી…

અમદાવાદ શહેરની એક પોશ સોસાયટીમાં આવેલા આલીશાન ફ્લેટમાં રમેશભાઈ અને તેમના પત્ની જ્યોત્સનાબેન રહેતા હતા. રમેશભાઈ સરકારી કચેરીમાં ક્લાર્ક તરીકે નિવૃત્ત થયા હતા અને જ્યોત્સનાબેન આખી જિંદગી ઘર અને પરિવારને સાચવવામાં જ વિતાવી ચૂક્યા હતા. તેઓ બંને અત્યંત સીધા-સાદા, શાંત અને સંસ્કારી હતા. મર્યાદિત આવક હોવા છતાં તેમણે પોતાની એકની એક દીકરી કાવેરીને ભણાવવામાં કોઈ કમી નહોતી રાખી. કાવેરી નાનપણથી જ ભણવામાં અત્યંત હોશિયાર અને તેજસ્વી હતી. તેણે આર્કિટેક્ચરનો અભ્યાસ પૂરો કર્યો અને માત્ર ચોવીસ વર્ષની નાની ઉંમરે જ શહેરની એક નામાંકિત આર્કિટેક્ચરલ ફર્મમાં પ્રોજેક્ટ હેડ તરીકે પસંદગી પામી.

કાવેરીની આ વ્યાવસાયિક સફળતા ખરેખર પ્રશંસનીય હતી, પરંતુ આ અચાનક મળેલી સફળતા અને મોટા પગારે તેના મનમાં એક અજાયબ પ્રકારનો અહંકાર ભરી દીધો હતો. ઓફિસમાં તેની નીચે પચાસ લોકો કામ કરતા હતા, એટલે એ જ હુકમ કરવાનો અને લોકોને નીચા દેખાડવાનો સ્વભાવ તે ધીમે-ધીમે ઘરમાં પણ લાવવા લાગી હતી. તે ઘરમાં આવતી ત્યારે પિતાના જૂના વિચારો અને માતાની સાદી રહેણીકરણી પર કટાક્ષ કરતી. જ્યોત્સનાબેન ક્યારેક તેને શાંતિથી સમજાવવાનો પ્રયત્ન કરતા તો કાવેરી જોરથી રાડો પાડીને કહેતી, "મમ્મી, તને આ આધુનિક દુનિયાની કોઈ ખબર નથી પડતી. આખી જિંદગી રસોડામાં જ વિતાવી છે એટલે તારું મગજ પણ જૂનવાણી થઈ ગયું છે. મારી ઓફિસમાં લોકો મારા એક ઈશારે કામ કરે છે, અને તું મને અહીં જ્ઞાન આપે છે?"

રમેશભાઈ અને જ્યોત્સનાબેન દીકરીના આવા ઉદ્ધત અને ક્રોધી વર્તનથી અંદરખાને ખૂબ જ દુઃખી થતા, પરંતુ તેઓ તેની સફળતા અને તેના ગુસ્સા સામે હંમેશા ચૂપ રહેવાનું જ પસંદ કરતા. તેમને લાગતું કે સમય જતાં દીકરીમાં સમજણ આવી જશે. આ દરમિયાન કાવેરીને પોતાની જ કંપનીના સિનિયર પાર્ટનર વરુણ સાથે પ્રેમ થયો. વરુણ પણ એક હાઈ-પ્રોફાઈલ લાઈફસ્ટાઈલ જીવતો યુવાન હતો. કાવેરીએ ઘરમાં આવીને સીધો જ પોતાનો નિર્ણય સંભળાવી દીધો કે તે વરુણ સાથે કોર્ટ મેરેજ કરીને મુંબઈ શિફ્ટ થઈ રહી છે. રમેશભાઈએ ભાવુક થઈને કહ્યું, "બેટા, તું કહે તો આપણે ધામધૂમથી લગ્ન કરીએ." પણ કાવેરીએ તુરંત જ કહ્યું, "મારે કોઈ જૂના જમાનાના રીત-રિવાજોવાળા લગ્ન નથી કરવા, અને વરુણના સ્ટાન્ડર્ડના લોકો તમારી આ સોસાયટીમાં નહીં આવી શકે." માતા-પિતા દીકરીના આ છેલ્લા અપમાનને પણ પી ગયા અને ભારે હૃદયે તેને આશીર્વાદ આપ્યા.

લગ્ન કરીને કાવેરી મુંબઈના એક વૈભવી એપાર્ટમેન્ટમાં રહેવા ગઈ. શરૂઆતના થોડા મહિના તો બધું બરાબર ચાલ્યું, પરંતુ કાવેરીનો અહંકાર અને આક્રમક સ્વભાવ મુંબઈમાં પણ બદલાયો નહીં. તે વરુણ સાથે પણ દરેક નાની-મોટી વાતમાં પોતાની જાતને સાચી સાબિત કરવા માટે ઝઘડતી. વરુણ પણ પોતાની જગ્યાએ સફળ હતો, એટલે બંને વચ્ચે વૈચારિક સંઘર્ષ શરૂ થઈ ગયો. કાવેરીને લાગતું કે તે પોતે જ સર્વશ્રેષ્ઠ છે અને તેને કોઈની સલાહની જરૂર નથી.

જોતજોતામાં લગ્નના દોઢ વર્ષ પસાર થઈ ગયા અને કાવેરીએ એક સુંદર દીકરા 'શૌર્ય'ને જન્મ આપ્યો. બાળકનો જન્મ થતાં જ કાવેરીની જવાબદારીઓ વધી ગઈ. પ્રોજેક્ટ હેડ હોવાને કારણે તેને ઓફિસમાંથી લાંબી રજાઓ મળી શકે તેમ નહોતી અને મુંબઈમાં નવજાત બાળકની સંભાળ રાખવા માટે કોઈ વિશ્વાસુ માણસની જરૂર હતી. વરુણે આયા રાખવાની સલાહ આપી, પરંતુ કાવેરીને કોઈ બહારના માણસ પર ભરોસો નહોતો. આખરે, કોઈ જ રસ્તો ન દેખાતાં કાવેરીએ અહંકાર બાજુ પર મૂકીને પોતાની માતા જ્યોત્સનાબેનને મુંબઈ બોલાવ્યા.

જ્યોત્સનાબેન તો માતા હતા, દીકરીએ ભૂતકાળમાં ગમે તેટલું અપમાન કર્યું હોય તો પણ તે બધું ભૂલીને દોડતા મુંબઈ આવી ગયા. મુંબઈ આવ્યા પછી જ્યોત્સનાબેન સવારથી સાંજ સુધી શૌર્યની સંભાળ રાખવામાં અને ઘરનું કામ કરવામાં પરોવાયેલા રહેતા. પરંતુ કાવેરીની માનસિકતા હજુ પણ બદલાઈ નહોતી. તે ડિલિવરી પછીની શારીરિક નબળાઈ અને ઓફિસના સ્ટ્રેસને કારણે માતા પર વધુ હુકમ કરવા લાગી હતી. ક્યારેક શાકમાં મીઠું ઓછું હોય કે બાળકના કપડાં બરાબર ન ધોવાયા હોય, તો કાવેરી આખા ઘરમાં રાડો પાડીને માતાને નોકરાણીની જેમ વઢતી. જ્યોત્સનાબેન ત્યારે પણ આંખમાં આંસુ લાવીને ચૂપચાપ બધું સહન કરી લેતા અને બાળકના ઉછેરમાં મન પરોવી દેતા. વરુણ ઘણીવાર કાવેરીને ટોકતો કે, "કાવેરી, એ તારી માતા છે, તારી ઓફિસની આસિસ્ટન્ટ નથી." પણ કાવેરીના કાન પર જરાય જું નહોતી સરતી.

એક રાત્રે અચાનક આખા ઘરનું વાતાવરણ બદલાઈ ગયું. શૌર્યની તબિયત બગડી અને તેને ખૂબ જ તીવ્ર તાવ આવ્યો. રાત્રકના બે વાગ્યા હતા. બાળક તાવની ગરમીને કારણે સતત જોરજોરથી રડી રહ્યું હતું. કાવેરી આખો દિવસ ઓફિસના કામથી થાકેલી હતી, એટલે તે બાળકના રડવાનો અવાજ સાંભળીને અકળાઈ ગઈ. તેણે શૌર્યને તેડીને છાનો રાખવાનો પ્રયત્ન કર્યો, પરંતુ શૌર્યનું રડવાનું બંધ જ નહોતું થતું. કાવેરીનો ગુસ્સો અને તેનો અહંકાર હવે તેની ધીરજની કસોટી કરી રહ્યા હતા. તે અકળામણમાં જ બોલી, "આ છોકરો કેમ આમ રડે છે? મને સવારે વહેલા મોટી મીટિંગ છે, મારું મગજ ફાટી રહ્યું છે!"

એ જ સમયે જ્યોત્સનાબેન પોતાના રૂમમાંથી દોડતા આવ્યા. તેમણે કાવેરીના હાથમાંથી શૌર્યને પોતાના ખોળામાં લીધો. જ્યોત્સનાબેનના ચહેરા પર કોઈ અકળામણ નહોતી, માત્ર અડગ ધીરજ અને નિઃસ્વાર્થ પ્રેમ હતો. તેમણે તરત જ ઠંડા પાણીનું વાસણ મંગાવ્યું અને રૂમાલ પલાળીને શૌર્યના માથા પર પટ્ટીઓ મૂકવાનું શરૂ કર્યું. તેઓ આખી રાત પલંગની ધાર પર બેસી રહ્યા, શૌર્યને પોતાની છાતી સરસો ચાંપી રાખ્યો અને હળવા અવાજે હાલરડું ગાતા ગાતા પટ્ટીઓ બદલતા રહ્યા.

કાવેરી પલંગના ખૂણામાં બેસીને આ બધું જોઈ રહી હતી. રાત્રિના ત્રણ વાગ્યા, ચાર વાગ્યા, પણ જ્યોત્સનાબેનની આંખનો પલકારો પણ ન માર્યો. જેમ જેમ સમય વીતતો ગયો, તેમ તેમ શૌર્યનો તાવ ઓછો થવા લાગ્યો અને આખરે પાંચ વાગ્યે તે શાંતિથી દાદીના ખોળામાં જ સૂઈ ગયો.

જ્યારે શૌર્ય શાંત થઈ ગયો, ત્યારે જ્યોત્સનાબેને કાવેરી સામે જોયું અને અત્યંત માયાળુ અવાજે ધીમેથી કહ્યું, "બેટા કાવેરી, હવે શૌર્યનો તાવ ઉતરી ગયો છે. તું સવારે વહેલા કહી રહી હતી ને કે તારે મોટી મીટિંગ છે? તું સુઈ જા, હવે આ શાંતિથી ઊંઘશે."

માતાના મુખેથી નીકળેલા આ સાધારણ શબ્દો કાવેરીના કાળજામાં સીધા તીરની જેમ વાગ્યા. કાવેરી અંદરથી એકદમ હચમચી ગઈ. તેની નજર સામે ભૂતકાળના એ બધા દ્રશ્યો આવી ગયા જ્યારે તેણે પોતાની આ જ માતાને "જૂનવાણી" અને "અભણ" કહીને ધિક્કારી હતી. તેને અહેસાસ થયો કે જે અહંકાર, પૈસા અને પદના જોરે તે પોતાને સર્વશ્રેષ્ઠ સમજતી હતી, તે અહંકાર એક બાળકના તાવ સામે સાવ લાચાર થઈ ગયો હતો. જે ધીરજ, જે પ્રેમ અને જે સંસ્કાર તેની માતા પાસે હતા, તે જગતની કોઈ મોટી યુનિવર્સિટીમાં શીખી શકાય તેમ નહોતા.

કાવેરીનો બધો જ અહંકાર, બધો જ ઘમંડ ક્ષણવારમાં ઓગળી ગયો. તેની આંખોમાંથી અશ્રુધારા વહી નીકળી. તે પલંગ પરથી નીચે ઉતરી અને સીધી જ પોતાની માતાના ખોળામાં માથું મૂકીને ધ્રુસકે-ધ્રુસકે રડી પડી. તે એટલું જ બોલી શકી, "મમ્મી... મને માફ કરી દે. હું પૈસા અને સફળતાના અંધાપામાં એટલી આંધળી થઈ ગઈ હતી કે દુનિયાની સૌથી મોટી ઓફિસર બનવાના ચક્કરમાં એક સારી દીકરી અને એક સારી માતા બનવાનું જ ભૂલી ગઈ. મેં તારું આખી જિંદગી અપમાન કર્યું છે, પણ તેં આજે સાબિત કરી દીધું કે માતાનો પ્રેમ ક્યારેય કોઈ પદ કે પૈસાનો મહોતાજ નથી હોતો."

જ્યોત્સનાબેનની આંખો પણ ભીની થઈ ગઈ. તેમણે કાવેરીના માથા પર હાથ ફેરવતા કહ્યું, "ગાંડી, માતા ક્યારેય પોતાના સંતાનોથી નારાજ નથી હોતી. તું સફળ થાય એ જ અમારું સપનું હતું, બસ તું સાચો રસ્તો ન ભૂલે એ જ અમારી ચિંતા હતી." વરુણ પણ દરવાજે ઉભો રહીને આ દ્રશ્ય જોઈ રહ્યો હતો, તેના ચહેરા પર પણ આજે એક સંતોષ હતો.

એ રાત પછી કાવેરી સાચા અર્થમાં બદલાઈ ગઈ. તેનો અહંકાર કાયમ માટે શાંત થઈ ગયો અને તે એક નમ્ર, સમજદાર અને સંસ્કારી સ્ત્રી બની ગઈ. તેણે રસોડામાં જઈને માતાની સાથે કામ કરવાનું શરૂ કર્યું અને પોતાના પિતા રમેશભાઈને પણ ફોન કરીને માફી માંગીને મુંબઈ તેડાવી લીધા. આજે કાવેરી ઓફિસમાં પ્રોજેક્ટ હેડ તરીકે સફળ તો હતી જ, પણ ઘરમાં તે એક આદર્શ દીકરી અને માતા તરીકે પણ સફળ થઈ ચૂકી હતી.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો.