અગ્નિની સાક્ષીએ હસ્તમેળાપ થતાં જ દીકરીએ પિતાનું એવું કાળું સત્ય જાહેર કર્યું કે વરપક્ષના પગ નીચેથી જમીન સરકી ગઈ...
લગ્નનો મંડપ ફૂલોની સુગંધ અને શરણાઈના સૂરથી ગુંજી રહ્યો હતો.
ગોરબાપા મંત્રોચ્ચાર કરી રહ્યા હતા અને સામે હવનકુંડમાં અગ્નિ પ્રજ્વલિત હતો.
મંડપમાં બેઠેલા સગાં-સંબંધીઓના ચહેરા પર ખુશી અને હાસ્ય છવાયેલું હતું.
મનોજ વરરાજાના વસ્ત્રોમાં બાજોઠ પર બેઠો હતો, પણ તેનું ધ્યાન વારંવાર સામે બેઠેલી પૂજા તરફ જઈ રહ્યું હતું.
પૂજા લાલ પાનેતરમાં શોભી રહી હતી, છતાં તેના ચહેરા પર લગ્નની જે સહજ ખુશી હોવી જોઈએ એ દેખાતી નહોતી.
ગોરબાપાએ હાથ ઊંચો કરીને ઘોષણા કરી, "હવે વર-કન્યા હસ્તમેળાપ માટે આગળ વધે."
બંને પક્ષના લોકો ઊભા થઈને મંડપની નજીક આવ્યા.
મનોજે હળવેકથી પૂજાનો હાથ પોતાના હાથમાં લીધો.
પૂજાનો હાથ એકદમ ઠંડોગાર પડી ગયો હતો અને તેની આંગળીઓ સહેજ ધ્રૂજી રહી હતી.
મનોજે ચિંતિત નજરે પૂજા સામે જોયું.
"પૂજા, તબિયત તો સારી છે ને તારી?" મનોજે ધીમા અવાજે પૂછ્યું.
પૂજાએ માથું ઊંચું કર્યું અને મનોજની આંખોમાં જોયું.
તેની આંખોમાં એક વિચિત્ર ગભરાટ અને ઊંડો સંકોચ દેખાઈ રહ્યો હતો.
"મનોજ, ફેરા ફરતાં પહેલાં મારે તમને એક વાત કહેવી છે," પૂજાનો અવાજ કાંપતો હતો.
"હા બોલ ને, જે હોય એ નિરાંતે કહે," મનોજે સ્મિત સાથે ધીરજ આપી.
પૂજા સહેજ આગળ ઝૂકી અને મનોજના કાન પાસે પોતાનો ચહેરો લઈ ગઈ.
"હું આ લગ્ન નથી કરી શકતી, કારણ કે હું તમને આખી જિંદગી એક મોટો દગો નહીં આપી શકું," પૂજાએ કાનમાં કહ્યું.
આ સાંભળતાં જ મનોજના હાથમાંથી પૂજાનો હાથ છૂટી ગયો.
તેના ચહેરા પરનો રંગ ઊડી ગયો અને આંખો પહોળી થઈ ગઈ.
મનોજની આવી હાલત જોઈને મંડપમાં ઊભેલા બધા લોકો અચાનક શાંત થઈ ગયા.
શરણાઈવાળાએ પણ વગાડવાનું બંધ કરી દીધું.
"શું થયું મનોજ? કેમ ઊભો થઈ ગયો?" મનોજના પિતા નરેશભાઈએ ચિંતાતુર અવાજે પૂછ્યું.
પૂજાના પિતા હસમુખભાઈ પણ ગભરાઈને આગળ આવ્યા.
"બેટા પૂજા, શું થયું? કેમ રડે છે?" હસમુખભાઈએ ધ્રૂજતા અવાજે પૂછ્યું.
પૂજાની આંખોમાંથી આંસુની ધાર વહેવા લાગી હતી અને તે નીચું જોઈને ઊભી રહી ગઈ.
મંડપમાં સોપો પડી ગયો હતો, સગાંવહાલાં અંદરોઅંદર ગણગણાટ કરવા લાગ્યા.
"ફેરા ફરતી વખતે છોકરી આવું કેમ કરે છે?" કોઈકે પાછળથી ધીમેથી કહ્યું.
"કંઈક લફરું લાગે છે, નહીં તો લગ્નના મંડપમાં આવું કોઈ ન બોલે," બીજી એક સ્ત્રીએ સંશય વ્યક્ત કર્યો.
નરેશભાઈ સહેજ ગુસ્સામાં આવી ગયા અને આગળ વધ્યા.
"હસમુખભાઈ, આ બધું શું ચાલી રહ્યું છે? તમારી દીકરી છેલ્લી ઘડીએ શું નાટક કરે છે?" નરેશભાઈએ પૂછ્યું.
હસમુખભાઈ બંને હાથ જોડીને કરગરવા લાગ્યા, "વેવાઈ, મને કશી ખબર નથી, હું હમણાં જ પૂછું છું."
હસમુખભાઈ પૂજા પાસે ગયા અને તેનો હાથ પકડ્યો.
"પૂજા, બોલ બેટા, આ બધાની સામે આપણી આબરૂના ધજાગરા ન કર, શું વાત છે?" હસમુખભાઈ રડમસ થઈ ગયા.
પૂજા કંઈ બોલી ન શકી, માત્ર ધ્રૂસકે ધ્રૂસકે રડતી રહી.
મનોજે ઊંડો શ્વાસ લીધો અને પોતાના પિતાના ખભા પર હાથ મૂક્યો.
"પપ્પા, તમે બધા શાંત થાઓ, કોઈ એને દબડાવશો નહીં," મનોજે મક્કમ અવાજે કહ્યું.
પછી મનોજ પૂજાની સામે આવીને ઊભો રહ્યો.
"પૂજા, તેં મને કાનમાં કહ્યું કે તું મને દગો નથી આપવા માંગતી, પણ એ દગો શું છે એ તો સ્પષ્ટ કર," મનોજે શાંતિથી પૂછ્યું.
પૂજાએ ભીની આંખો લૂછી અને મંડપમાં ઊભેલા સૌ તરફ જોયું.
"મનોજ, મારા પિતાએ તમારા ઘરવાળાથી એક બહુ મોટું સત્ય છુપાવ્યું છે," પૂજાનો અવાજ આખા મંડપમાં ગુંજ્યો.
બધાના કાન ચમક્યા અને આખો હોલ એકદમ શાંત થઈ ગયો.
"મારા પિતાએ તમને કહ્યું હતું કે અમારો જૂનો મોટો બંગલો અને જમીન એમણે મને લગ્નમાં કરિયાવર આપવા માટે રાખી છે," પૂજા બોલી.
"હા, એ તો હસમુખભાઈએ પોતે જ વાત કરી હતી ને સગાઈ વખતે," નરેશભાઈ વચ્ચે બોલ્યા.
"ના અંકલ, એ બધું ખોટું છે," પૂજાએ રડતાં રડતાં ધડાકો કર્યો.
હસમુખભાઈએ માથું પકડી લીધું અને સ્તબ્ધ થઈને દીકરી સામે જોવા લાગ્યા.
"મારા પપ્પાનો ધંધો છેલ્લા બે વર્ષથી સાવ ઠપ્પ થઈ ગયો છે અને અમારું એ જૂનું મકાન પણ ગીરવે મુકાઈ ગયું છે," પૂજાએ સત્ય બહાર પાડ્યું.
આ સાંભળીને વરપક્ષના સગાંવહાલાંના મોં ખુલ્લાં રહી ગયાં.
"આ લગ્નનો આટલો મોટો ખર્ચ કરવા માટે મારા પપ્પાએ ગામના વ્યાજખોરો પાસેથી ત્રીસ લાખ રૂપિયા વ્યાજે લીધા છે," પૂજા બોલતી ગઈ.
"મારા લગ્ન પતી જશે પછી એ લોકો અમારું ઘર જપ્ત કરી લેવાના છે અને મારા વૃદ્ધ માતા-પિતા રસ્તા પર આવી જશે," પૂજાના ગળામાં ડૂમો ભરાઈ આવ્યો.
હસમુખભાઈના હાથમાંથી સાફો નીચે પડી ગયો અને તેઓ ઘૂંટણભેર બેસી પડ્યા.
"પૂજા... બેટા... તેં આ શું કર્યું..." હસમુખભાઈના મોંમાંથી માંડ અવાજ નીકળ્યો.
"પપ્પા, તમે મારા સુખ માટે તમારી આખી જિંદગી દાવ પર લગાવી દીધી?" પૂજા પિતા પાસે બેસી ગઈ.
"હું એક સારા ઘરમાં જઈને સુખી થાઉં અને પાછળથી મારા મા-બાપ દેવાના બોજ નીચે મરી જાય, એવું સુખ મને નથી જોઈતું," પૂજા ચીસ પાડી ઊઠી.
"અને મનોજ, મેં તમને કાનમાં એટલે કહ્યું હતું કે હું તમારી સાથે જૂઠું બોલીને સંબંધ શરૂ કરવા નહોતી માંગતી," પૂજા મનોજ તરફ ફરી.
"તમારા પરિવારે મને એક અમીર ઘરની દીકરી સમજીને સ્વીકારી હતી, પણ આજે મારી પાસે આંસુ સિવાય કશું નથી," પૂજાએ હાથ જોડી દીધા.
"હું આ લગ્ન કરીને તમારા પરિવાર પર પણ આ દેવાનો બોજ નાખવા નથી માંગતી, એટલે હું આ મંડપ છોડીને જતી રહીશ," પૂજા ઊભી થઈ.
મંડપમાં હાજર રહેલા બધા મહેમાનો સ્તબ્ધ થઈને આ દ્રશ્ય જોઈ રહ્યા હતા.
કોઈના મોંમાંથી એક પણ શબ્દ નીકળતો નહોતો.
નરેશભાઈ ધીમે ધીમે હસમુખભાઈ પાસે ગયા.
હસમુખભાઈએ નરેશભાઈના પગ પકડી લીધા.
"વેવાઈ, મને માફ કરી દો, દીકરીના સારા ભવિષ્યની લાલચમાં હું આંધળો થઈ ગયો હતો," હસમુખભાઈ ધ્રૂસકે રડવા લાગ્યા.
"મને એમ હતું કે લગ્ન પતી જાય પછી હું કોઈક રીતે દેવું ચૂકવી દઈશ, પણ હું સાવ લાચાર થઈ ગયો હતો," હસમુખભાઈ હાથ જોડતા રહ્યા.
મનોજ આ બધું જોઈ રહ્યો હતો.
તે આગળ વધ્યો અને હસમુખભાઈના બંને હાથ પકડીને તેમને ઊભા કર્યા.
"હસમુખકાકા, તમે આ શું કરી રહ્યા છો?" મનોજનો અવાજ એકદમ ગંભીર હતો.
મનોજે પોતાના પિતા નરેશભાઈ સામે જોયું.
"પપ્પા, તમે કહો, આપણે પૂજાના પૈસા જોઈને આ સંબંધ નક્કી કર્યો હતો કે પૂજાના સંસ્કાર જોઈને?" મનોજે પૂછ્યું.
નરેશભાઈ થોડીવાર માટે મૌન રહ્યા.
તેમણે પોતાના દીકરા સામે જોયું અને પછી હસમુખભાઈના આંસુથી ભરેલા ચહેરા સામે જોયું.
નરેશભાઈએ આગળ વધીને હસમુખભાઈને ગળે લગાવી દીધા.
"હસમુખભાઈ, તમે આટલો મોટો બોજ તમારા દિલમાં દબાવીને બેઠા હતા અને અમને પરાયા ગણ્યા?" નરેશભાઈની આંખો પણ ભીની થઈ ગઈ.
"અમે તો તમને અમારા વેવાઈ નહીં, પણ ભાઈ માન્યા હતા," નરેશભાઈએ કહ્યું.
મંડપમાં ઊભેલા લોકોમાં એક રાહતનો શ્વાસ ફેલાઈ ગયો.
મનોજ પૂજા પાસે ગયો અને તેના ચહેરા સામે જોયું.
"પૂજા, તેં આજે જે કર્યું ને, એ કરવા માટે બહુ મોટી હિંમત જોઈએ," મનોજ બોલ્યો.
"કોઈપણ છોકરી પોતાના લગ્નના મંડપમાં પોતાના ઘરની આવી લાચારી જાહેર ન કરી શકે," મનોજે હળવું સ્મિત આપ્યું.
"તેં સાબિત કરી દીધું કે તું માત્ર એક સારી પત્ની જ નહીં, પણ એક અદભુત દીકરી પણ છે," મનોજે કહ્યું.
પૂજા અવાચક બનીને મનોજ સામે જોઈ રહી.
"મને કોઈ કરિયાવર કે પૈસા નથી જોઈતા પૂજા, મને બસ તારો આ સાચો અને પવિત્ર સાથ જોઈએ છે," મનોજે પોતાનો હાથ ફરીથી લંબાવ્યો.
"અને રહી વાત કાકાના દેવાની, તો હવે એ માત્ર એમનું દેવું નથી, એ મારા પિતાનું પણ દેવું છે," મનોજે મક્કમતાથી કહ્યું.
"આપણે બંને સાથે મળીને કમાઈશું અને આ દેવું પૂરું કરીશું, પણ કોઈનું ઘર ગીરવે નહીં મુકાય," મનોજના આ શબ્દો સાંભળીને પૂજાની આંખોમાંથી ફરી આંસુ વહી નીકળ્યા.
આ વખતે એ આંસુ દુઃખના નહીં, પણ કૃતજ્ઞતા અને ગર્વના હતા.
પૂજાની માતાએ બંને હાથ જોડીને ભગવાનનો આભાર માન્યો.
નરેશભાઈએ ગોરબાપા તરફ જોયું અને મોટેથી કહ્યું, "ગોરબાપા, મંત્રો શરૂ કરો, હવે શુભ ચોઘડિયું વીતી ન જાય."
ગોરબાપાના ચહેરા પર પણ સંતોષનું હાસ્ય આવી ગયું.
તેમણે શંખ ફૂંક્યો અને મંત્રોચ્ચાર ફરી શરૂ કર્યા.
મનોજ અને પૂજા અગ્નિની સાક્ષીએ ફેરા ફરવા લાગ્યા.
મંડપમાં ઉપસ્થિત દરેક વ્યક્તિ ઊભા થઈને આ પવિત્ર જોડી પર ફૂલોનો વરસાદ કરી રહી હતી.
જે મંડપમાં થોડીવાર પહેલાં સંબંધ તૂટી જવાનો ડર હતો, ત્યાં આજે સંબંધોની એક નવી અને અજોડ મિસાલ કાયમ થઈ ગઈ હતી.
પૂજાએ લીધેલા સાત ફેરા માત્ર લગ્નના વચનો નહોતા, પણ એકબીજાના સુખ-દુઃખમાં સાચા અર્થમાં ભાગીદાર બનવાની શરૂઆત હતી.
જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.