ઑફિસના કામમાં વ્યસ્ત દીકરાએ માતાનો ફોન ગુસ્સામાં કાપી નાખ્યો, પણ ગામડેથી આવેલા સમાચાર સાંભળીને દીકરો રસ્તા પર જ ધ્રૂસકે ધ્રૂસકે રડી પડ્યો…
બપોરના બે વાગ્યા હતા અને ઑફિસમાં ફાઈલોનો ઢગલો ટેબલ પર પડ્યો હતો.
પંકજ કમ્પ્યુટરની સ્ક્રીન સામે એકીટશે જોઈને કામ કરી રહ્યો હતો.
એવામાં તેના મોબાઈલની સ્ક્રીન ઝબકી ઊઠી અને રિંગટોન વાગવા લાગ્યો.
સ્ક્રીન પર જોયું તો 'બા' લખેલું હતું.
પંકજે કંટાળીને ઊંડો શ્વાસ લીધો અને ફોન સાયલન્ટ કરીને બાજુ પર મૂકી દીધો.
છેલ્લા ત્રણ દિવસથી બા દરરોજ બપોરે ફોન કરતી હતી.
ક્યારેક કહેતી કે આંખના ચશ્માનો નંબર બદલવો છે, તો ક્યારેક કહેતી કે કાનમાં ઓછું સંભળાય છે.
પંકજને હંમેશાં લાગતું કે બા નવરી બેઠી છે એટલે કોઈને કોઈ બહાને વાતો કરવા માટે ફોન કરે છે.
સાંજે સાત વાગ્યે ઑફિસેથી છૂટીને પંકજ ઘરે જવા નીકળ્યો.
રસ્તામાં ટ્રાફિકમાં ગાડી અટકી ત્યારે તેને ફરીથી બાનો વિચાર આવ્યો.
તેણે વિચાર્યું કે ઘેર જઈને વાત કરી લઈશ, અત્યારે ફોન કરીશ તો અડધો કલાક પકડી રાખશે.
ઘરે પહોંચીને પંકજે સોફા પર બેગ મૂકી.
તેની પત્ની કવિતા રસોડામાંથી પાણીનો ગ્લાસ લઈને બહાર આવી.
"આજે બહુ થાકી ગયા લાગો છો?" કવિતાએ પૂછ્યું.
"હા, આજે ઑફિસમાં બહુ કામ હતું," પંકજે પાણીનો ઘૂંટડો ભરતાં કહ્યું.
"બાનો બે વાર ફોન આવ્યો હતો, પૂછતી હતી કે પંકજ ઘેર આવ્યો કે નહીં," કવિતાએ જણાવ્યું.
"બાને પણ ખબર નથી પડતી, આખો દિવસ ફોન કર્યા કરે છે," પંકજે અકળાઈને માથું હલાવ્યું.
એટલામાં પંકજના ફોન પર ફરીથી રિંગ વાગી.
આ વખતે પણ બાનો જ ફોન હતો.
પંકજે કમને ફોન ઉપાડ્યો અને કાન પર લગાવ્યો.
"હા બા, બોલ હવે, શું કામ હતું?" પંકજે સહેજ કડક અવાજે કહ્યું.
સામે છેડેથી થોડી ક્ષણો સુધી માત્ર શ્વાસ લેવાનો ધીમો અવાજ સંભળાયો.
"પંકજ બેટા, તેં જમી લીધું?" બાનો એકદમ ધીમો અને નબળો અવાજ આવ્યો.
"ના, હમણાં જ ઑફિસેથી આવ્યો છું, તું આખો દિવસ શું કામ ફોન કરે છે બા?" પંકજે પૂછ્યું.
"તું જાણે છે ને કે મારે ઑફિસમાં કેટલું કામ હોય છે, હું નવરો નથી બેઠો હોતો," પંકજ બોલી ગયો.
સામે છેડે થોડીવાર માટે એકદમ શાંતિ છવાઈ ગઈ.
"મને માફ કરજે બેટા, મને નહોતી ખબર કે તું આટલો બધો વ્યસ્ત છે," બાએ ધ્રૂજતા અવાજે કહ્યું.
"હા તો જે કામ હોય એ જલ્દી બોલ, મારે હજુ કપડાં બદલવાના છે," પંકજે ઉતાવળ બતાવી.
"ના બેટા, કંઈ ખાસ કામ નથી," બાના અવાજમાં એક વિચિત્ર ઠંડક હતી.
"બસ તને એટલું કહેવા ફોન કર્યો હતો કે હવે હું તને ક્યારેય પરેશાન નહીં કરું," બા બોલી.
પંકજને લાગ્યું કે બા કાયમની જેમ નારાજ થઈને આવું બોલે છે.
"સારું બા, તું પણ નાની નાની વાતમાં ખોટું લગાડી બેસે છે," પંકજે હળવાશથી વાત ટાળી દીધી.
"હું તને રવિવારે નિરાંતે ફોન કરીશ, અત્યારે રાખું છું," પંકજે બાનો જવાબ સાંભળ્યા વગર જ ફોન કાપી નાખ્યો.
રાત્રે જમીને પંકજ પલંગ પર આડો પડ્યો.
બાનો એ છેલ્લો વાક્ય તેના મગજમાં વારંવાર ઘૂમતો હતો.
'હવે હું તને ક્યારેય પરેશાન નહીં કરું.'
પણ રોજિંદી ચિંતાઓમાં અને થાકમાં એ વિચાર ધીમે ધીમે ભૂલાઈ ગયો.
બીજા દિવસે સવારે પંકજ ફરી પોતાની ઑફિસની દોડધામમાં લાગી ગયો.
બે દિવસ વીતી ગયા, પણ બાનો એક પણ ફોન ન આવ્યો.
સામાન્ય રીતે દરરોજ સવારે દસ વાગ્યે બા પૂછવા માટે ફોન કરતી કે ચા-નાસ્તો કર્યો કે નહીં.
પંકજને લાગ્યું કે બા ખરેખર રીસાઈ ગઈ છે.
તેણે વિચાર્યું કે બે-ચાર દિવસ જવા દઉં, પછી ફોન કરીને મનાવી લઈશ.
ચાર દિવસ પછી ગુરુવારની બપોરે પંકજ જમીને બેઠો હતો.
અચાનક તેના મોબાઈલ પર ગામડેથી રમેશકાકાનો ફોન આવ્યો.
રમેશકાકા બાના પડોશમાં રહેતા હતા અને નાનપણથી પંકજના કુટુંબ સાથે જોડાયેલા હતા.
"હા રમેશકાકા, પ્રણામ, કેમ છો?" પંકજે ખુશ થઈને પૂછ્યું.
"પંકજ બેટા, તું ક્યાં છે અત્યારે?" રમેશકાકાનો અવાજ બહુ ગંભીર અને ચિંતિત લાગતો હતો.
"હું તો ઑફિસે છું કાકા, કેમ શું થયું?" પંકજને કંઈક અજુગતું લાગ્યું.
"બેટા, તું બધું કામ પડતું મૂકીને તાબડતોબ ગામડે આવ," રમેશકાકાએ કહ્યું.
પંકજના હાથમાંથી પેન નીચે પડી ગઈ.
"શું થયું કાકા? બાની તબિયત તો સારી છે ને?" પંકજનો અવાજ ધ્રૂજી ગયો.
"તારી બાને સવારે સરકારી દવાખાને દાખલ કરવી પડી છે, એની હાલત બહુ નાજુક છે," રમેશકાકા બોલ્યા.
"શું? પણ ચાર દિવસ પહેલાં તો બા મારી સાથે બરાબર વાત કરતી હતી!" પંકજ ઊભો થઈ ગયો.
"તને કશી ખબર જ નથી બેટા, તું બસ જલ્દી પહોંચ," રમેશકાકાએ આટલું કહીને ફોન મૂકી દીધો.
પંકજના પગ નીચેથી જમીન સરકી ગઈ હોય એવું લાગ્યું.
તેણે તરત જ ઑફિસમાંથી રજા લીધી અને કવિતાને ફોન કરીને ગાડી લઈને સીધો ગામડે જવા રવાના થયો.
રસ્તામાં આખો સમય પંકજ પોતાની જાતને કોસતો રહ્યો.
તેને યાદ આવ્યું કે બાએ ચાર દિવસ પહેલાં શું કહ્યું હતું.
'હવે હું તને ક્યારેય પરેશાન નહીં કરું.'
તેને લાગ્યું કે બા કોઈ મોટી વાત છુપાવી રહી હતી.
ત્રણ કલાકની સફર પછી પંકજ ગામના સરકારી દવાખાને પહોંચ્યો.
દવાખાનાના વરંડામાં રમેશકાકા અને ગામના બે-ત્રણ વડીલો ઊભા હતા.
પંકજ દોડીને તેમની પાસે ગયો.
"કાકા, બા ક્યાં છે? એને શું થયું છે?" પંકજ હાંફતો હાંફતો બોલ્યો.
રમેશકાકાએ પંકજના ખભા પર હાથ મૂક્યો અને તેમની આંખો ભીની થઈ ગઈ.
"બેટા, શાંત થા, ડોક્ટરે હમણાં જ એને ઊંઘનું ઇન્જેક્શન આપ્યું છે," કાકાએ કહ્યું.
"પણ અચાનક શું થઈ ગયું બાને?" પંકજે પૂછ્યું.
રમેશકાકા પંકજને એક બાજુ લઈ ગયા.
"પંકજ, તારી બાને છેલ્લા છ મહિનાથી પેટમાં અસહ્ય દુખાવો થતો હતો," રમેશકાકાએ ખુલાસો કર્યો.
આ સાંભળીને પંકજ સ્તબ્ધ થઈ ગયો.
"છ મહિનાથી? પણ મને તો એણે ક્યારેય કંઈ કહ્યું જ નથી!" પંકજ બોલ્યો.
"એ તને કહેવા માંગતી હતી બેટા, પણ તેં ક્યારેય એની વાત શાંતિથી સાંભળી જ ક્યાં?" રમેશકાકાનો અવાજ ભારે થઈ ગયો.
"ગયા મહિને એ મારી સાથે તાલુકાના મોટા દવાખાને ગઈ હતી તપાસ કરાવવા," કાકાએ આગળ કહ્યું.
"ડોક્ટરે રિપોર્ટ જોઈને કહ્યું હતું કે પેટમાં બહુ મોટી ગાંઠ છે અને તરત જ ઓપરેશન કરાવવું પડશે," રમેશકાકાએ જણાવ્યું.
પંકજની આંખો પહોળી થઈ ગઈ.
"તો પછી ઓપરેશન કેમ ન કરાવ્યું? મને કેમ ન જણાવ્યું?" પંકજે રડમસ થઈને પૂછ્યું.
"ઓપરેશનનો ખર્ચ બે લાખ રૂપિયા થતો હતો," રમેશકાકાએ કહ્યું.
"તારી બાએ ડોક્ટરને હાથ જોડીને ના પાડી દીધી હતી," કાકાની આંખમાંથી આંસુ સરી પડ્યા.
"એણે મને કહ્યું હતું કે પંકજ હજુ માંડ શહેરમાં સ્થિર થયો છે, એના પર ફ્લેટના હપ્તા છે અને છોકરાઓની સ્કૂલની ફી ભરવાની છે," કાકા બોલ્યા.
"જો હું મારા ઓપરેશનની વાત કરીશ તો પંકજ દેવામાં ડૂબી જશે," બાના શબ્દો રમેશકાકાએ પંકજને કહ્યા.
પંકજનું કાળજું ચિરાઈ ગયું.
તેના પગ થરથર કાંપવા લાગ્યા.
"કાકા, પણ ચાર દિવસ પહેલાં તો એણે મને ફોન કર્યો હતો..." પંકજના ગળામાં ડૂમો ભરાઈ આવ્યો.
"હા, એ દિવસે સવારે ડોક્ટરે એને કહી દીધું હતું કે હવે દવાઓ કામ નથી કરી રહી અને સમય બહુ ઓછો છે," રમેશકાકાએ નીચું જોઈને કહ્યું.
"તારી બાને ખબર પડી ગઈ હતી કે હવે એનો છેલ્લો સમય આવી ગયો છે," કાકા બોલ્યા.
"એટલે એણે તારો અવાજ સાંભળવા માટે આખો દિવસ તને ફોન કર્યા હતા," રમેશકાકાએ પંકજના હાથ પકડ્યા.
"એ તારા મોઢેથી એકવાર વહાલના બે શબ્દો સાંભળવા માંગતી હતી બેટા," કાકાનો અવાજ રડી પડ્યો.
"અને તેં એને શું કહ્યું હતું એ તને યાદ છે?" રમેશકાકાએ પૂછ્યું.
પંકજ પોતાના બંને હાથથી મોં ઢાંકીને દીવાલને અઢેલીને બેસી પડ્યો.
તેને યાદ આવ્યું કે તેણે બાને કેટલા ગુસ્સામાં કહ્યું હતું કે 'હું નવરો નથી બેઠો હોતો.'
અને બાએ શાંતિથી કહ્યું હતું, 'હવે હું તને ક્યારેય પરેશાન નહીં કરું.'
બાનો અર્થ એ નહોતો કે એ રીસાઈ ગઈ હતી, બાનો અર્થ એ હતો કે એ આ દુનિયા છોડીને જઈ રહી હતી જેથી દીકરાને તકલીફ ન પડે.
પંકજ જમીન પર બેસીને ધ્રૂસકે ધ્રૂસકે રડવા લાગ્યો.
"હું કેવો દીકરો છું... મારી મા મોત સામે લડતી હતી અને હું ઑફિસના ખોટા કામોમાં અટવાયેલો રહ્યો," પંકજ પોતાની જાતને ભાંડવા લાગ્યો.
એટલામાં વોર્ડનો દરવાજો ખૂલ્યો અને નર્સ બહાર આવી.
"દર્દીને ભાન આવી ગયું છે, કોઈ એક જણ અંદર જઈ શકે છે," નર્સે કહ્યું.
પંકજ તરત જ ઊભો થયો અને આંસુ લૂછતાં લૂછતાં અંદર દોડ્યો.
સફેદ ચાદરવાળા પલંગ પર બા સૂતી હતી.
બાનો ચહેરો સાવ પીળો પડી ગયો હતો અને આંખો ઊંડી ઊતરી ગઈ હતી.
હાથમાં ગ્લુકોઝની બાટલી ચડતી હતી.
પંકજ ધીમા પગલે પલંગ પાસે ગયો અને ઘૂંટણિયે બેસી પડ્યો.
તેણે બાનો સુકાઈ ગયેલો હાથ પોતાના બંને હાથમાં લીધો અને પોતાના ગાલ પર મૂકી દીધો.
બાએ ધીમેથી આંખો ખોલી.
પંકજને સામે જોઈને બાના સુકાયેલા હોઠ પર એક હળવું, પવિત્ર સ્મિત આવી ગયું.
"પંકજ... તું આવી ગયો બેટા?" બાનો અવાજ માંડ સંભળાતો હતો.
"હા બા, હું આવી ગયો છું," પંકજનું આખું શરીર ધ્રૂજી રહ્યું હતું.
"મને માફ કરી દે બા... મને માફ કરી દે," પંકજ બાના હાથ પર માથું મૂકીને રડવા લાગ્યો.
"મેં તારી વાત ન સાંભળી, મેં તારા પર ગુસ્સો કર્યો... હું બહુ મોટો ગુનેગાર છું બા," પંકજના આંસુથી બાનો હાથ ભીનો થઈ ગયો.
બાએ ધ્રૂજતા હાથે પંકજના માથા પર હાથ મૂક્યો.
તેમણે ધીમે ધીમે પંકજના વાળમાં આંગળીઓ ફેરવી.
"ગાંડા, મા ક્યારેય પોતાના દીકરાથી નારાજ થાય ખરી?" બા બોલી.
"તેં મને કેમ ન જણાવ્યું બા? તું આટલી મોટી બીમારી પોતાના દિલમાં છુપાવીને બેઠી રહી?" પંકજે ભીની આંખે પૂછ્યું.
"તારી પાસે પૈસાની તંગી હતી બેટા, હું તારા પર બોજ બનવા નહોતી માંગતી," બાએ સાદગીથી કહ્યું.
"તું મારા માટે બોજ છે બા? આખી જિંદગી તેં મને મોટો કરવા માટે પોતાના સપના વેચી દીધા, અને હું તારા માટે આટલું પણ ન કરી શકું?" પંકજનો અવાજ ભરાઈ આવ્યો.
"હું આજે જ તને અમદાવાદની મોટી હોસ્પિટલમાં લઈ જઈશ," પંકજે મક્કમતાથી કહ્યું.
"મારી પાસે જેટલા પણ રૂપિયા છે, મારું ઘર, મારી ગાડી બધું વેચી દઈશ પણ તને સાજી કરીશ બા," પંકજે બાના પગ પકડી લીધા.
બાની આંખમાંથી પણ હરખ અને પ્રેમનાં આંસુ વહી નીકળ્યાં.
"મારે ક્યાંય નથી જવું બેટા, તું આવી ગયો અને મને વહાલથી બોલાવી લીધી, મારા બધા દુખાવા ગાયબ થઈ ગયા," બા હસી પડી.
વોર્ડના દરવાજે ઊભેલા ડોક્ટર અંદર આવ્યા.
તેમણે પંકજને બહાર બોલાવ્યો.
"જુઓ, સ્થિતિ ગંભીર જરૂર છે, પણ જો તરત જ ઓપરેશન કરવામાં આવે તો આશા છે," ડોક્ટરે કહ્યું.
"સાહેબ, તમે જે તૈયારી કરવી હોય એ કરો, ખર્ચની ચિંતા ન કરતા, મારી મા બચવી જોઈએ," પંકજે હાથ જોડી દીધા.
તે જ સાંજે એમ્બ્યુલન્સ બોલાવીને બાને અમદાવાદની મોટી હોસ્પિટલમાં ખસેડવામાં આવી.
પંકજે પોતાની બધી બચત ભેગી કરી લીધી.
ઓપરેશન થિયેટરની બહાર પંકજ સતત હાથ જોડીને ભગવાનને પ્રાર્થના કરતો ઊભો રહ્યો.
ચાર કલાક સુધી ઓપરેશન ચાલ્યું.
રાત્રે દસ વાગ્યે ડોક્ટર બહાર આવ્યા અને તેમના ચહેરા પર સંતોષ હતો.
"ઓપરેશન સફળ રહ્યું છે, ગાંઠ સંપૂર્ણપણે નીકળી ગઈ છે અને હવે કોઈ ખતરો નથી," ડોક્ટરે ખુશખબર આપી.
પંકજના મોંમાંથી આભારનો મોટો નિસાસો નીકળી ગયો.
તેણે હોસ્પિટલના ફ્લોર પર જ બેસીને ભગવાનનો આભાર માન્યો.
ત્રણ દિવસ પછી બાને સામાન્ય રૂમમાં શિફ્ટ કરવામાં આવી.
બા હવે એકદમ સ્વસ્થ લાગતી હતી અને ચહેરા પર લોહીની લાલાશ પાછી આવી ગઈ હતી.
પંકજ બાની બાજુમાં બેસીને પોતાના હાથે તેને સફરજન ખવડાવી રહ્યો હતો.
"જોયું બા, ડોક્ટરે કહ્યું છે કે તું હજુ વીસ વર્ષ જીવવાની છે," પંકજ હસીને બોલ્યો.
બાએ પંકજના ગાલ પર ટપલી મારી.
"અને હવે સાંભળી લે બા, હવેથી તારે દિવસમાં દસ વાર મને ફોન કરવાનો છે," પંકજે આંખમાં ચમક સાથે કહ્યું.
"જો તારો એક પણ દિવસ ફોન નહીં આવે ને, તો હું બધું કામ છોડીને તારી પાસે દોડી આવીશ," પંકજે વહાલથી બાનો હાથ પકડ્યો.
બાએ પંકજને પોતાની છાતી સરસો ચાંપી લીધો.
હોસ્પિટલના એ નાના રૂમમાં વર્ષો પછી એક મા અને દીકરા વચ્ચેનો પ્રેમ ફરીથી ખીલી ઊઠ્યો હતો.
પંકજ સમજી ગયો હતો કે દુનિયાનું કોઈ પણ કામ મા-બાપના એક અવાજ કરતાં મોટું નથી હોતું.
જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.