અજાણી વ્યક્તિની ફ્રેન્ડ રિકવેસ્ટ આવી, સ્વીકાર્યા પછી ખબર પડી કે તે સ્ત્રી 12 વર્ષ પહેલા...

રાતના અગિયાર વાગ્યે દીપકે પોતાના મોબાઈલ સ્ક્રીન પર ચમકતી એ પ્રોફાઇલ રિક્વેસ્ટ તરફ જોયું. પ્રોફાઈલ પર ફોટો હતો પ્રિયાનો, જે બાર વર્ષ પહેલાં તેની સાથે કોલેજમાં ભણતી હતી.

બાજુના ખાટલા પર નયના આખો દિવસ ઘરકામ અને છોકરાઓની પરીક્ષાની ચિંતા પતાવીને થાકીને સૂઈ ગઈ હતી. રૂમમાં ફક્ત પંખાનો અવાજ આવતો હતો.

દીપકે એક ક્ષણ માટે વિચાર્યું અને પછી સ્ક્રીન પર 'એક્સેપ્ટ'નું બટન દબાવી દીધું. તે એક સામાન્ય ક્લિક હતી, પણ એ ક્લિક સાથે વર્ષો જૂનો એક ભૂતકાળ સીધો તેની હથેળીમાં આવી ગયો.

બીજા દિવસે સવારે ચા પીતી વખતે દીપકના ફોન પર મેસેજ આવ્યો, "ઓળખ્યો કે ભૂલી ગયો મિસ્ટર દીપક?"

દીપકના ચહેરા પર અજાણતા જ એક સ્મિત આવી ગયું. તેણે રસોડા તરફ જોયું જ્યાં નયના ટિફિન ભરવાની ઉતાવળમાં હતી.

દીપકે તરત ટાઇપ કર્યું, "જૂના મિત્રોને ક્યારેય ભૂલાય નહીં."

વાતચીત સાવ સાદી વાતોથી શરૂ થઈ હતી. કોલેજના દિવસો, જૂના પ્રોફેસરો, અને કોણ ક્યાં પહોંચ્યું તેની સામાન્ય પૂછપરછ.

પરંતુ ત્રણ દિવસમાં જ આ વાતોનો રંગ બદલાવા લાગ્યો. પ્રિયા પોતાની અધૂરી લગ્નજીવનની વાતો કરવા લાગી અને દીપક પણ અજાણતા જ પોતાનું મન હળવું કરવા લાગ્યો.

નયના સાથે હવે દીપકની વાતો માત્ર કરિયાણાના સામાન, બાળકની સ્કૂલ ફી અને વીજળીના બિલ સુધી જ સીમિત રહેતી હતી. તે બાર વર્ષના લગ્નજીવનમાં આવેલી સામાન્ય એકવિધતા હતી, જેને દીપકે કંટાળો માની લીધો હતો.

પ્રિયાના મેસેજ આવતાં જ દીપકને લાગતું કે કોઈ તેની સાથે ઊંડાણપૂર્વક વાત કરી રહ્યું છે, કોઈ તેની ભાવનાઓને સમજી રહ્યું છે. તે ફોન હંમેશા સાયલન્ટ રાખવા માંડ્યો અને બાથરૂમમાં જતી વખતે પણ ફોન સાથે રાખતો.

એક દિવસ સાંજે નયનાએ ગરમ ભજીયાં બનાવીને દીપક સામે પ્લેટ મૂકી. "સાંભળો છો, આ રવિવારે આપણે બધા સાથે બહાર જઈએ તો? બાળકો પણ ઘરમાં કંટાળ્યા છે."

દીપક ફોનમાં ચેટિંગ કરી રહ્યો હતો. તેણે સ્ક્રીન પરથી નજર હટાવ્યા વિના જ કહી દીધું, "મારી પાસે આ રવિવારે સમય નથી, ઓફિસનું ઘણું કામ બાકી છે."

નયનાએ તેની સામે જોયું. દીપકના હાથમાં ફોન પકડવાની રીત, સ્ક્રીનને વારંવાર છુપાવવાનો પ્રયાસ, આ બધું નયનાની નજરમાંથી છૂપું નહોતું.

તે કશું બોલી નહીં, ફક્ત પ્લેટ ટેબલ પર મૂકીને ચૂપચાપ રસોડામાં ચાલી ગઈ. દીપકને ક્ષણભર માટે સંકોચ થયો, પણ પ્રિયાનો નવો મેસેજ આવતાં જ તે બધું ભૂલી ગયો.

શનિવારે રાત્રે પ્રિયાનો મેસેજ આવ્યો, "કાલે બપોરે ત્રણ વાગ્યે સિટી સેન્ટરના કેફેમાં મળી શકીએ? મારે તારી સાથે રૂબરૂ બેસીને ઘણી વાતો કરવી છે."

દીપકનું હૃદય જોરથી ધડકવા લાગ્યું. આ માત્ર સામાન્ય મેસેજિંગ નહોતું, આ એક સીમા ઓળંગવાની શરૂઆત હતી.

તેણે વિચાર્યું કે ના પાડી દે, પણ અંદર રહેલો ઉત્સાહ તેને ખેંચી રહ્યો હતો. તેણે લખી દીધું, "ચોક્કસ, ત્રણ વાગ્યે."

રવિવારે બપોરે બે વાગ્યે દીપકે બહાર જવા માટે સરસ શર્ટ પહેર્યો અને પરફ્યુમ લગાવ્યું.

નયના કબાટમાંથી કપડાં ગોઠવી રહી હતી. તેણે પૂછ્યું, "ઓફિસે જાવ છો આટલા તૈયાર થઈને?"

દીપકે જૂઠું બોલતાં કહ્યું, "હા, એક ક્લાયન્ટ સાથે મિટિંગ છે, એટલે વ્યવસ્થિત રહેવું પડે."

નયનાએ ફક્ત માથું હલાવ્યું. તેણે ટેબલ પર પડેલું પાણીનું પાઉચ અને દીપકનું પાકીટ તેના હાથમાં આપ્યું અને કહ્યું, "સંભાળીને જજો."

તેના અવાજમાં કોઈ ગુસ્સો નહોતો, પણ એક ઊંડી ઉદાસી હતી જેને દીપકે નજરઅંદાજ કરી દીધી.

દીપક કેફે પહોંચ્યો અને ખૂણાના એક ટેબલ પર બેસીને પ્રિયાની રાહ જોવા લાગ્યો. સાડા ત્રણ વાગ્યા સુધી કોઈ ન આવ્યું.

તેણે પ્રિયાને મેસેજ કર્યો, "હું રાહ જોઉં છું, તું ક્યાં છે?"

સામેથી તરત જ એક ફોટો આવ્યો. એ ફોટો કોઈ રેસ્ટોરન્ટનો નહોતો, પણ દીપકના પોતાના ઘરના લિવિંગ રૂમનો હતો.

ફોટામાં નયના સોફા પર બેઠી હતી અને સામે ટેબલ પર ચાના બે કપ પડેલા હતા.

દીપકના પગ નીચેથી જમીન સરકી ગઈ. તેનો શ્વાસ અટકી ગયો.

તરત જ પ્રિયાના નંબર પરથી મેસેજ આવ્યો, "હું તારા ઘરે જ બેઠી છું દીપક. તું અહીં આવી જા."

દીપકના હાથ ધ્રૂજવા લાગ્યા. તેણે ગાડી દોડાવી અને પંદર મિનિટમાં ઘરના દરવાજે પહોંચ્યો.

દરવાજો અડધો ખુલ્લો હતો. અંદર કોઈ બૂમાબૂમ નહોતી, કોઈ ઝઘડો નહોતો.

સોફા પર પ્રિયા બેઠી હતી અને નયના તેને શાંતિથી પાણી આપી રહી હતી.

દીપક અંદર આવ્યો ત્યારે બંને સ્ત્રીઓએ તેની સામે જોયું. દીપકનો ચહેરો સાવ સફેદ પડી ગયો હતો.

"તું અહીં..." દીપકના ગળામાંથી માંડ અવાજ નીકળ્યો.

પ્રિયા ઊભી થઈ અને તેણે પોતાનું પર્સ હાથમાં લીધું. "દીપક, હું તારી જૂની મિત્ર જરૂર છું, પણ હું તારા લગ્નજીવન વચ્ચે આવવા નહોતી આવી."

પ્રિયાએ દીપકની આંખોમાં જોઈને આગળ કહ્યું, "ગઈકાલે જ્યારે તેં મને મળવા હા પાડી, ત્યારે મને અહેસાસ થયો કે તું કઈ દિશામાં જઈ રહ્યો છે. તું કદાચ ભૂલી ગયો હતો કે કોલેજમાં હું અને નયના પણ સારા મિત્રો હતા. જ્યારે તું મારી સાથે વાતોમાં મશગૂલ હતો, ત્યારે મેં નયના સાથે વાત કરી હતી."

દીપકે સ્તબ્ધ થઈને નયના સામે જોયું. નયનાની આંખોમાં આંસુ નહોતા, પણ એક અણનમ શાંતિ હતી.

પ્રિયાએ કહ્યું, "નયનાને શંકા નહોતી, પણ તેને તારા બદલાયેલા વર્તનથી દુઃખ જરૂર હતું. મેં આજે તેને બધું સત્ય કહી દીધું કે આપણે શું વાતો કરતા હતા. હું તને પાઠ ભણાવવા નથી આવી, પણ એટલું યાદ કરાવવા આવી છું કે ઘરની બહાર જ્યારે અજાણ્યો પવન સારો લાગે ને, ત્યારે ઘરની બારીઓ ખુલ્લી રહી ગઈ હોય છે."

પ્રિયા દરવાજા તરફ આગળ વધી ગઈ અને બહાર નીકળી ગઈ.

ઘરમાં ભયાનક શાંતિ છવાઈ ગઈ. દીપક સોફાની કિનારી પકડીને ઊભો રહી ગયો. તેને પોતાના પર પારાવાર શરમ આવી રહી હતી.

તેણે ધીમે રહીને કહ્યું, "નયના... મારો કોઈ ખરાબ ઈરાદો નહોતો. હું બસ..."

"તમારો ઈરાદો શું હતો એ મને નથી જાણવું," નયનાએ શાંત પણ મક્કમ અવાજે કહ્યું.

નયના ટેબલ પરથી ચાના ખાલી કપ ઉપાડવા લાગી. તેના હાથ જરાય ધ્રૂજતા નહોતા.

"મને એ વાતનું દુઃખ નથી કે તમે કોઈ બીજી સ્ત્રી સાથે વાત કરી," નયનાએ રસોડા તરફ જતાં કહ્યું, "મને દુઃખ એ વાતનું છે કે બાર વર્ષ સાથે રહ્યા પછી પણ તમને તમારો એકલવાયો સમય વહેંચવા માટે બહાર કોઈ માણસ શોધવો પડ્યો. જો તમે કંટાળ્યા હતા, તો એ વાત તમે મને કેમ ન કહી?"

દીપક પાસે આ સવાલનો કોઈ જવાબ નહોતો. તે સમજી ગયો હતો કે તેણે પોતાના લગ્નજીવનમાં જે વિશ્વાસનું વળતર ગુમાવ્યું હતું, તે પાછું મેળવવું હવે સહેલું નહોતું.

નયના રસોડામાં ગઈ અને સામાન્ય દિવસોની જેમ જ રાતના ભોજનની તૈયારી કરવા લાગી. કોઈ રડારોળ નહોતી, કોઈ નાટક નહોતું.

દીપકે પોતાના ખિસ્સામાંથી ફોન કાઢ્યો, સ્ક્રીન લોક કરી અને તેને કબાટના સૌથી ઊંડા ખાનામાં મૂકી દીધો.

તેને સમજાઈ ગયું હતું કે લગ્નજીવન કોઈ આપોઆપ ચાલતી ગાડી નથી જેને એકવાર સ્ટાર્ટ કરીને ભૂલી જવાય. તેમાં રોજ એકબીજાને સમય અને સમજણનું ઈંધણ પૂરવું પડે છે, નહીંતર એક સામાન્ય ફ્રેન્ડ રિક્વેસ્ટ પણ આખા સંસારને હચમચાવી નાખવા માટે પૂરતી હોય છે.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.