બાર વર્ષના સુખી સંસાર પછી પતિએ અચાનક છૂટાછેડાની માંગણી કરતાં પાકા મિત્રએ એકાંતમાં બોલાવી કારણ પૂછ્યું ત્યારે...
સંજય બપોરે ત્રણ વાગે ઘરે આવ્યો ત્યારે આખા ઘરમાં સ્મશાન જેવી શાંતિ હતી.
તેણે હોલમાં પ્રવેશતાં જ જોયું કે તેનો બાળપણનો પાકો ભાઈબંધ મહેશ સોફા પર બેસીને ચા પી રહ્યો હતો.
રસોડામાંથી ગીતા બહાર આવી અને તેના ચહેરા પર ગુસ્સો અને ઉદાસી બંને એકસાથે દેખાતાં હતાં.
"આવી ગયા તમે? સારું થયું તમે આવી ગયા." ગીતાએ સંજય સામે જોયા વગર જ કહ્યું.
સંજયે પોતાની ઓફિસની બેગ ટેબલ પર મૂકી અને અસમંજસમાં બંને સામે જોયું.
"શું થયું મહેશ? કેમ અચાનક અત્યારે? બધું બરાબર છે ને?" સંજયે પૂછ્યું.
મહેશ કંઈ બોલે તે પહેલાં જ ગીતા એક ડગલું આગળ આવી અને મહેશ તરફ આંગળી ચીંધી.
"મહેશભાઈ, હવે તમે જ તમારા આ મિત્રને પૂછી લો." ગીતાનો અવાજ ધ્રૂજી રહ્યો હતો.
"તમારો આ ખાસ ભાઈબંધ હવે મારી સાથે છૂટાછેડા લેવા માંગે છે." ગીતાએ ભારે હૈયે બોલી નાખ્યું.
આ સાંભળતાં જ મહેશના હાથમાંથી ચાની રકાબી સહેજ ધ્રૂજી ગઈ.
તેણે તરત જ રકાબી ટેબલ પર મૂકી અને સંજય સામે આશ્ચર્યથી જોયું.
"સંજય, ભાભી આ શું કહી રહ્યા છે? તારું મગજ તો ઠેકાણે છે ને?" મહેશે અવાજ ઊંચો કરીને પૂછ્યું.
સંજયે નીચું જોઈ લીધું અને સોફાના છેડે ચૂપચાપ બેસી ગયો.
"હા મહેશ, જે સાંભળ્યું તે સાચું છે." સંજયે ધીમા અવાજે કહ્યું.
"પણ કારણ શું છે? બાર વર્ષનો આટલો સુખી સંસાર, બે ફૂલ જેવાં બાળકો, અને અચાનક છૂટાછેડા?" મહેશે અકળાઈને પૂછ્યું.
ગીતાની આંખોમાંથી આંસુ વહેવા લાગ્યા અને તે સોફાની સામે ઊભી રહી ગઈ.
"કારણ હું તમને કહું મહેશભાઈ, કારણ કે આ તો ક્યારેય સાચું બોલવાના નથી." ગીતાએ રડતાં રડતાં કહ્યું.
"છેલ્લા બે મહિનાથી આ માણસ બદલાઈ ગયો છે, ઘરમાં કોઈની સાથે સીધા મોઢે વાત નથી કરતો."
"હું પ્રેમથી કંઈ પૂછવા જાઉં તો મારી પર બરાડી ઊઠે છે અને વાતવાતમાં ઝઘડા કરે છે."
"પરમ દિવસે રાત્રે મેં પૂછ્યું કે તમે કેમ આટલા ઉદાસ રહો છો, તો એમણે મને સીધું કહી દીધું કે મારે હવે તારી સાથે નથી રહેવું."
"એમણે કહ્યું કે આપણે અલગ થઈ જઈએ તો જ સારું રહેશે, હું તને હવે ખુશ નથી રાખી શકતો." ગીતા ધ્રૂસકે ધ્રૂસકે રડી પડી.
મહેશ ઊભો થયો અને સંજયનો હાથ પકડીને તેને ખેંચીને ઊભો કર્યો.
"સંજય, તું ગાંડો થઈ ગયો છે? ભાભી જેવી સ્ત્રી તને આખી દુનિયામાં શોધવા નહીં મળે."
"જેણે તારા દરેક ખરાબ સમયમાં તારો સાથ આપ્યો, આજે અચાનક તું એને છોડવાની વાત કરે છે?" મહેશે ગુસ્સામાં પૂછ્યું.
સંજયે મહેશનો હાથ ધીમેથી હટાવી દીધો.
"મહેશ, તું વચ્ચે ન પડ, આ અમારો અંગત મામલો છે." સંજયે કઠોર અવાજમાં કહ્યું.
"અંગત મામલો? હું તારો બાળપણનો ભાઈબંધ છું સંજય, હું તને આમ જિંદગી બરબાદ કરવા નહીં દઉં." મહેશે મક્કમતાથી કહ્યું.
"મને સાચું કારણ જોઈએ છે, તું કેમ ભાભીથી અલગ થવા માંગે છે?" મહેશે જીદ પકડી.
સંજય થોડીવાર ચૂપ રહ્યો અને પછી તેણે ગીતા સામે જોયું.
"કારણ એ જ છે કે મને હવે આ ઘરમાં ગૂંગળામણ થાય છે, મારે એકલા રહેવું છે." સંજયે નજર ફેરવીને કહ્યું.
"તું જૂઠું બોલે છે સંજય, તારી આંખો કંઈક બીજું જ કહી રહી છે." મહેશે સંજયના ખભા પકડીને હલાવ્યો.
બરાબર એ જ વખતે અંદરના ઓરડામાંથી સંજયનો દસ વર્ષનો દીકરો આરવ બહાર આવ્યો.
આરવના હાથમાં શાળાનું દફતર હતું અને તેના ચહેરા પર ભય હતો.
"મમ્મી, પપ્પા કેમ લડે છે? પપ્પા ક્યાંય જવાના છે?" બાળકે માસૂમિયતથી પૂછ્યું.
ગીતાએ દોડીને દીકરાને છાતી સરસો ચાંપી લીધો અને તેના માથા પર હાથ ફેરવવા લાગી.
"કંઈ નથી બેટા, તું અંદર જઈને લેસન કર, અમે ખાલી વાત કરીએ છીએ." ગીતાએ આંસુ છુપાવતાં કહ્યું.
આરવ અંદર ગયો એટલે મહેશે સંજયનો હાથ પકડ્યો.
"ચાલ મારી સાથે બહાર, મારે તારી સાથે એકલામાં વાત કરવી છે." મહેશે હુકમ કર્યો.
સંજય ના પાડી શક્યો નહીં અને મહેશ સાથે ઘરની બહાર નીકળ્યો.
બંને જણા નીચે સોસાયટીના બગીચામાં આવેલા એક બાંકડા પર જઈને બેઠા.
બપોરનો તડકો ધીમે ધીમે ઓછો થઈ રહ્યો હતો અને હવામાં સહેજ ઠંડક હતી.
"હવે બોલ સંજય, કોઈ નથી અહીં, તું ભાભી સાથે આવું કેમ કરી રહ્યો છે?" મહેશે પૂછ્યું.
સંજયે પોતાના બંને હાથમાં માથું પકડી લીધું.
તેનું આખું શરીર ધ્રૂજવા લાગ્યું અને અચાનક તે ધ્રૂસકે ધ્રૂસકે રડી પડ્યો.
મહેશ સ્તબ્ધ થઈ ગયો, કારણ કે તેણે સંજયને જિંદગીમાં ક્યારેય આ રીતે રડતાં જોયો નહોતો.
"શું થયું છે સંજય? મને કહે, હું તારો ભાઈ જેવો છું." મહેશે તેના પીઠ પર હાથ મૂક્યો.
સંજયે પોતાના ખિસ્સામાંથી એક કાગળ કાઢ્યો અને મહેશના હાથમાં મૂક્યો.
મહેશે કાગળ ખોલીને જોયો તો તે શહેરની એક મોટી કેન્સર હોસ્પિટલનો રિપોર્ટ હતો.
કાગળ વાંચતાં વાંચતાં મહેશના પગ નીચેથી જમીન સરકી ગઈ.
"સંજય... આ... આ શું છે?" મહેશનો અવાજ સુકાઈ ગયો.
"મને છેલ્લા સ્ટેજનું બ્લડ કેન્સર છે મહેશ, ડોક્ટરે કહ્યું છે કે મારી પાસે માંડ પાંચ કે છ મહિના છે." સંજયે આંસુ લૂછતાં કહ્યું.
મહેશ હેબતાઈ ગયો, તેને પોતાના કાન પર વિશ્વાસ નહોતો આવતો.
"તું ગાંડો થઈ ગયો છે? આટલી મોટી વાત તેં છુપાવી રાખી? અને એના બદલે તું ભાભીને છૂટાછેડા આપવા માંગે છે?"
"હા મહેશ, કારણ કે હું ગીતાને તૂટતી નથી જોઈ શકતો." સંજયે તૂટેલા અવાજે કહ્યું.
"જો ગીતાને ખબર પડશે કે હું મરી રહ્યો છું, તો એ જીવતેજીવ મરી જશે."
"એ મારી સેવામાં અને મને બચાવવામાં પોતાની જાતને ખતમ કરી નાખશે, આપણું ઘર વેચી દેશે, દેવું કરી બેસશે."
"અને છેવટે જ્યારે હું નહીં રહું, ત્યારે એ સાવ લાચાર અને નિરાધાર થઈ જશે."
"એના કરતાં એ મારી સાથે નફરત કરવા લાગે, એને લાગે કે હું ખરાબ માણસ છું અને મેં એને દગો આપ્યો છે."
"જો એ મારાથી નફરત કરશે, તો મારા ગયા પછી એને એટલું દુઃખ નહીં થાય, એ પોતાના પગ પર ઊભી રહીને બાળકોને સંભાળી લેશે."
"મેં મારી બધી બચત અને વીમાના પૈસા ગીતા અને બાળકોના નામે ટ્રાન્સફર કરવાની વ્યવસ્થા કરી લીધી છે."
"હું છૂટાછેડા લઈને ક્યાંક દૂર ચાલ્યો જઈશ અને એકલો જ મરી જઈશ." સંજય હાથ જોડીને રડવા લાગ્યો.
મહેશની આંખોમાંથી પણ ચોધાર આંસુ વહી નીકળ્યા.
તેણે સંજયને જોરથી ભેટી લીધો.
"તું કેટલો મોટો મૂર્ખ છે સંજય, તેં પ્રેમનો આવો મતલબ કાઢ્યો?" મહેશે રડતાં રડતાં કહ્યું.
"પ્રેમ સુખમાં સાથે રહેવાનો જ નથી હોતો, દુઃખમાં એકબીજાનો હાથ પકડી રાખવાનો હોય છે."
"તું ગીતાને ઓળખતો નથી? જે દિવસે એને સત્ય ખબર પડશે કે તેં એના ભલા માટે આ કર્યું હતું, એ આખી જિંદગી પસ્તાવામાં બળી જશે."
"એ પોતાને ક્યારેય માફ નહીં કરી શકે કે એના પતિના છેલ્લા દિવસોમાં એ એની સાથે નહોતી."
"ના મહેશ, હું એને સત્ય નહીં જણાવવા દઉં, તારે મને વચન આપવું પડશે કે તું ગીતાને કંઈ નહીં કહે." સંજયે આજીજી કરી.
બરાબર એ જ ક્ષણે પાછળથી સૂકા પાંદડા ખખડવાનો અવાજ આવ્યો.
બંનેએ ચમકીને પાછળ જોયું તો ઝાડની આડમાં ગીતા ઊભી હતી.
તે સંજય માટે પાણીની બોટલ આપવા નીચે આવી હતી અને તેણે બધી જ વાતો સાંભળી લીધી હતી.
ગીતાના હાથમાંથી પાણીની બોટલ પડી ગઈ.
તેનો ચહેરો સાવ ફીકો પડી ગયો હતો અને હોઠ ધ્રૂજી રહ્યા હતા.
સંજય ગભરાઈને ઊભો થઈ ગયો, "ગીતા... તું..."
ગીતા દોડીને આવી અને તેણે સંજયની છાતી પર માથું પછાડીને રડવાનું શરૂ કરી દીધું.
તેણે પોતાના બંને હાથથી સંજયના ખભા પકડી લીધા અને તેને હચમચાવી નાખ્યો.
"તમે મને આટલી પારકી સમજી લીધી?" ગીતાનો અવાજ દર્દથી ફાટી રહ્યો હતો.
"તમે વિચાર્યું પણ કેવી રીતે કે હું તમને આવી હાલતમાં એકલા છોડી દઈશ?"
"ફેરા ફરતી વખતે તમે વચન આપ્યું હતું કે સુખ અને દુઃખ બંને સાથે ભોગવીશું, તો આજે દુઃખ એકલા સહન કરવાનો હક તમને કોણે આપ્યો?"
"તમને લાગ્યું કે તમે નફરતનું નાટક કરશો અને હું તમારાથી દૂર થઈ જઈશ?"
"હું તમારી પત્ની છું, તમારું અડધું અંગ છું, તમારું દર્દ વહેંચવાનો પહેલો હક મારો છે." ગીતા ધ્રૂસકે ધ્રૂસકે બોલતી રહી.
સંજયના પગમાંથી જાણે બળ જતું રહ્યું, તે બાંકડા પર ઢળી પડ્યો.
"ગીતા, હું તને લાચાર નથી જોવા માંગતો, હું મરી જઈશ તો તારું શું થશે?" સંજયે રડતાં રડતાં પૂછ્યું.
ગીતા જમીન પર બેસી ગઈ અને તેણે સંજયના બંને હાથ પોતાના માથા પર મૂકી દીધા.
"જ્યાં સુધી મારો એક પણ શ્વાસ ચાલુ છે, ત્યાં સુધી હું તમને કંઈ નહીં થવા દઉં." ગીતાએ આંસુ લૂછીને અત્યંત મક્કમતાથી કહ્યું.
"ડોક્ટરો ભગવાન નથી હોતા, આપણે સારામાં સારા ડોક્ટર પાસે જઈશું, લડીશું અને જીતીશું."
"અને જો ભગવાને પાંચ મહિના જ લખ્યા હશે, તો એ પાંચ મહિના આપણે પ્રેમથી અને સાથે જીવીશું, નફરતના પડછાયામાં નહીં."
"તમે મારી તાકાત છો અને હું તમારી ઢાલ બનીશ." ગીતાએ સંજયની આંખોમાં આંખ પરોવીને કહ્યું.
મહેશ બાજુમાં ઊભો રહીને આ પવિત્ર પ્રેમ જોઈ રહ્યો હતો.
સંજયે ગીતાને ઊભી કરી અને તેને પોતાની બાહોંમાં સમાવી લીધી.
છેલ્લા બે મહિનાથી સંજયના મન પર જે પથ્થર જેવો બોજ હતો, તે આંસુ બનીને વહી ગયો.
તેને સમજાયું કે સાચો પ્રેમ ક્યારેય સાથ છોડવામાં નથી હોતો, ગમે તેવી મુસીબતમાં સાથે ઊભા રહેવામાં હોય છે.
બંને જણા એકબીજાનો હાથ પકડીને ધીમે પગલે ઘર તરફ ચાલવા લાગ્યા.
હવે સંજયના ચહેરા પર કોઈ ભય નહોતો, કારણ કે તેની સાથે તેની સૌથી મોટી તાકાત ઊભી હતી.
જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.