બે વર્ષથી મનમાં ભરેલો ગુસ્સો એક જ મિનિટમાં ગાયબ થઈ ગયો, સંતે એવો જવાબ આપ્યો કે...

હાથમાં રહેલો કાચનો ગ્લાસ જમીન પર પડ્યો અને તેના ટુકડા ચારેય બાજુ વેરાઈ ગયા. પાણીના છાંટા દીવાલ પર પડ્યા. રસોડામાંથી દોડીને આવેલી માના હાથમાં રોટલી લપેટેલું કાપડ હતું. સામે ઊભેલો યુવક જોરથી શ્વાસ લઈ રહ્યો હતો. તેની છાતી ગતિથી ઉપર-નીચે થઈ રહી હતી. ઘરમાં એકદમ શાંતિ છવાઈ ગઈ. ટેબલ પર પડેલી ચા ઠંડી થઈ ગઈ હતી.

"તમે લોકો મને ક્યારેય સમજી જ નથી શકતા." યુવકનો અવાજ બહુ મોટો હતો. તેણે પોતાની ઓફિસની બેગ સોફા પર ફેંકી. બેગમાંથી નીકળેલી ફાઈલો જમીન પર પડી ગઈ.

માએ કાચના ટુકડા ઉપાડવાનો પ્રયત્ન કર્યો. તેના હાથ ધ્રૂજતા હતા. તેણે પુત્ર સામું જોયું પણ કંઈ બોલી નહીં. તેની આંખોમાં ડર હતો. બાજુના રૂમમાંથી પિતા બહાર આવ્યા. તેમની ઉંમર થઈ ગઈ હતી. પગમાં દુખાવો હોવાથી તેઓ ધીમે ધીમે ચાલતા હતા. તેમણે પુત્રની સામે જોયું પણ શાંત રહ્યા.

યુવકનું નામ અમિત હતું. તેણે અભ્યાસ પૂરો કર્યા પછી બહુ મહેનત કરી હતી. તેને એક મલ્ટીનેશનલ કંપનીમાં બહુ સારા પગારની નોકરી મળી ગઈ હતી. શરૂઆતમાં બધું બહુ સરસ ચાલતું હતું. ઘરની પરિસ્થિતિ સુધરી ગઈ હતી. મા-બાપ બહુ ખુશ હતા કે તેમનો દીકરો હવે પગભર થઈ ગયો છે.

પણ છેલ્લા બે વર્ષથી પરિસ્થિતિ બદલાઈ ગઈ હતી. અમિતને દર વર્ષે સારું ઈન્ક્રીમેન્ટ મળતું હતું. તેની પાસે પૈસાની કોઈ કમી નહોતી. છતાં પણ તે ઘરમાં ક્યારેય હસતો નહોતો. તે નાની-નાની વાતમાં ચિડાઈ જતો હતો. ઓફિસમાં કોઈ કશું કહે તો તે ત્યાં લડી પડતો હતો.

ઓફિસના સહકર્મીઓ હવે તેની સાથે વાત કરતા ડરતા હતા. તેનો બોસ પણ તેના વર્તનથી પરેશાન હતો. અમિત રાત્રે મોડો ઘરે આવતો અને નાની વાતમાં મા-બાપ પર ગુસ્સો કરી દેતો. ઘરમાં દરરોજ તણાવ રહેતો હતો.

એક સાંજે પિતાએ તેને પાસે બેસાડવાનો પ્રયત્ન કર્યો. તેમણે પૂછ્યું કે તને શું તકલીફ છે. અમિતે તેમની વાત સાંભળવાને બદલે મોટેથી બૂમો પાડવાનું શરૂ કરી દીધું. તેણે કહ્યું કે તમે લોકો મારો તણાવ સમજી ન શકો. ઓફિસમાં બહુ કામ હોય છે.

આ વાત સાંભળીને પિતાનું દિલ દુભાયું. તેઓ કંઈ બોલ્યા વગર પોતાના રૂમમાં જતાં રહ્યા. મા રસોડામાં જઈને છાનીમાની રડવા લાગી. અમિત પોતાના રૂમમાં ગયો પણ તેને આખી રાત ઊંઘ ન આવી. તેનું માથું ફાટી જતું હતું.

બીજા દિવસે ઓફિસમાં પણ બોસ સાથે મોટો ઝઘડો થઈ ગયો. બોસે તેને ચેતવણી આપી દીધી. અમિત ઓફિસમાંથી બહાર નીકળી ગયો. તેને સમજાતું નહોતું કે તેની સાથે આ શું થઈ રહ્યું છે. તેને લાગતું હતું કે દુનિયાના બધા લોકો તેની સામે થઈ ગયા છે.

તે ચાલતો ચાલતો શહેરથી થોડે દૂર આવેલા એક આશ્રમમાં પહોંચી ગયો. ત્યાં એક વૃદ્ધ સંત રહેતા હતા. તેઓ વૃક્ષ નીચે બેઠા હતા. આજુબાજુ બહુ શાંતિ હતી. પક્ષીઓનો અવાજ આવતો હતો. અમિત ત્યાં જઈને જમીન પર બેસી ગયો.

સંતે અમિત સામું જોયું. તેની આંખો નીચે કાળા કુંડાળા હતા. ચહેરા પર થાક અને ગુસ્સો સ્પષ્ટ દેખાતો હતો. સંતે તેની પાસે પાણીનો કુંજો મૂક્યો. તેમણે પ્રેમથી કહ્યું કે થોડું પાણી પી લે.

અમિત પાણી પીને રડી પડ્યો. તેણે પોતાની બધી વ્યથા સંત આગળ ઠાલવી દીધી. તેણે કહ્યું કે મારી પાસે સારી નોકરી છે, પૈસા છે પણ મનમાં શાંતિ નથી. મને બધા લોકો પર ગુસ્સો આવે છે. મારી ઓફિસના લોકો ખરાબ છે, મારા બોસ ખરાબ છે અને ઘરમાં પણ કોઈ મને સમજતું નથી.

સંતે અમિતની વાત શાંતિથી સાંભળી. તેઓ થોડીવાર મૌન રહ્યા. પછી તેમણે આશ્રમના બગીચા તરફ ઈશારો કર્યો. તેમણે અમિતને એક વાર્તા કહેવાનું શરૂ કર્યું.

સંતે કહ્યું કે તું કુદરતને જો. જંગલમાં નોળિયો અને સાપ વચ્ચે દરરોજ લડાઈ થાય છે. સાપ નોળિયાને ડંખ મારે છે અને તેનું ઝેર નોળિયાના શરીરમાં જાય છે. પણ નોળિયો હારતો નથી. તે દરરોજ ઝેર સામે લડે છે. ધીમે ધીમે તેનું શરીર એવું બની જાય છે કે સાપના ઝેરની તેના પર કોઈ અસર થતી નથી. તે અંદરથી મજબૂત બની જાય છે.

પછી સંતે આગળ કહ્યું કે બીજી તરફ અમુક નાચતા દેડકા હોય છે. તેઓ જંગલમાં રહેલી ઝેરી વનસ્પતિઓ અને ઝેરી જીવડાં ખાતા રહે છે. તેઓ એ ઝેર પોતાના શરીરમાં ભેગું કરે છે. થોડા સમય પછી એ દેડકા પોતે જ આખા ઝેરી બની જાય છે. કોઈ તેમની પાસે જાય તો પણ તેમને નુકસાન થાય છે.

સંતે અમિતના ખભા પર હાથ મૂક્યો. તેમણે કહ્યું કે જીવનમાં આપણી સાથે રોજ ખરાબ અનુભવો થાય છે. લોકો આપણી સાથે કડવાશથી વર્તે છે. ઓફિસમાં તણાવ આવે છે. આ બધું એક ઝેર જેવું છે.

હવે તારે નક્કી કરવાનું છે કે તારે નોળિયો બનવું છે કે દેડકા જેવા બનવું છે. જો તું લોકોની કડવાશ અને તણાવને તારા મનમાં ભરી રાખીશ, તો તું પણ એ ઝેરી દેડકા જેવો બની જઈશ. તું જ્યાં જઈશ ત્યાં ગુસ્સો અને કડવાશ જ વહેંચીશ.

પણ જો તું નોળિયાની જેમ એ પરિસ્થિતિઓ સામે લડીને તારી જાતને અંદરથી મજબૂત બનાવીશ, તો બહારની કોઈ નકારાત્મકતા તને સ્પર્શી નહીં શકે. કોઈ તારા પર ગુસ્સો કરશે તો પણ તું શાંત રહી શકીશ.

સંતની આ વાતે અમિતના મન પર ઊંડી અસર કરી. તેને સમજાઈ ગયું કે ભૂલ બહારના લોકોની નહોતી, પણ પોતાની હતી. તે ઓફિસનો તણાવ અને લોકોની વાતો પોતાના મનમાં ભરી રાખતો હતો. એ જ કડવાશ તે પોતાના પરિવાર પર કાઢતો હતો.

અમિતે સંતના ચરણ સ્પર્શ કર્યા. તેની આંખોમાંથી આંસુ વહી રહ્યા હતા. પણ આ વખતે આ આંસુ ગુસ્સાના નહોતા, પસ્તાવાના હતા. તેણે કહ્યું કે મહારાજ, મને મારો રસ્તો મળી ગયો છે. હવે હું ક્યારેય મારા મનમાં કડવાશ નહીં ભરું.

તે આશ્રમમાંથી બહાર નીકળ્યો ત્યારે તેને હળવાશ અનુભવાતી હતી. પવનની ઠંડી લહેર તેના મોં પર આવી. તે સીધો ઘરે ગયો.

ઘરે પહોંચીને તેણે જોયું તો મા રસોડામાં કામ કરતી હતી. પિતા સોફા પર બેઠા હતા. અમિતે પોતાની બેગ શાંતિથી ખૂણામાં મૂકી. તે પિતા પાસે ગયો અને તેમના પગે પડ્યો.

પિતા આશ્ચર્યથી તેની સામે જોઈ રહ્યા. અમિતે પિતાનો હાથ પોતાના હાથમાં લીધો. તેણે કહ્યું કે પપ્પા મને માફ કરી દો. મેં તમારી સાથે બહુ ખરાબ વર્તન કર્યું છે. હવેથી હું ક્યારેય ઘરમાં ગુસ્સો નહીં કરું.

મા પણ રસોડામાંથી બહાર આવી ગઈ. અમિતે માને ભેટીને માફી માગી. માની આંખોમાં ખુશીના આંસુ આવી ગયા. ઘરમાં બે વર્ષ પછી આવી શાંતિ અને પ્રેમ જોવા મળ્યો હતો.

બીજા દિવસે અમિત ઓફિસ ગયો. તેણે પોતાના બોસની કેબિનમાં જઈને ગઈકાલના વર્તન માટે માફી માગી. તેણે પોતાના સહકર્મીઓ સાથે પણ હસીને વાત કરી. બધા લોકોને અમિતમાં આવેલું આ પરિવર્તન જોઈને બહુ આનંદ થયો.

અમિતે હવે કામના તણાવને મન પર લેવાનું બંધ કરી દીધું હતું. તે મુશ્કેલીઓનો સામનો શાંતિથી કરતો હતો. તેનું જીવન ફરીથી ખુશીઓથી ભરાઈ ગયું હતું.

જીવનમાં તણાવ અને ખરાબ લોકો તો મળતા જ રહેશે. પણ આપણે એ નક્કી કરવાનું છે કે આપણે અંદરથી કડવા બનવું છે કે મજબૂત.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.