ઘરમાંથી કાઢી મુકેલી મા માટે જ્યારે જજે લીધો એવો નિર્ણય, પછી એવું થયું કે...

હાથમાં રહેલી પેનમાંથી શાહી સુકાઈ ગઈ હતી. કાગળ પર સહી કરતા હાથ ધ્રૂજતા હતા. ટેબલ પર છૂટાછેડાના કાગળ પડ્યા હતા. સામે પત્ની અને દીકરો શાંત ઊભા હતા. બે દિવસથી ઘરમાં અન્નનો એક દાણો પણ ગયો નહોતો. પેટમાં ભૂખ કરતાં મનમાં વધારે બળતરા હતી.

ઘરમાં મૌન છવાયેલું હતું. આ મૌન કોઈ મોટા તોફાન પહેલાંનું હતું. કોઈ કઈ બોલતું નહોતું. પણ દરેકની આંખોમાં એક અલગ જ ડર હતો. જજનો એક નિર્ણય આજે પોતાના જ ઘરનો ફેંસલો કરવાનો હતો.

રસોડામાંથી આવી રહેલી ચાની સુગંધ પણ આજે અજાણી લાગતી હતી. દીવાલ પર લટકતી ઘડિયાળનો અવાજ બહુ મોટો લાગતો હતો. હૃદયના ધડકન સાથે એ અવાજ ભળી રહ્યો હતો.

રમેશભાઈ શહેરની હાઈકોર્ટમાં એક નામાંકિત જજ હતા. તેમણે જિંદગીભર બીજાના કેસ સાંભળ્યા હતા. કાયદાની ચોપડીઓ વાંચીને ન્યાય આપ્યો હતો. પરંતુ પોતાના ઘરમાં જ તેઓ ન્યાય આપી શક્યા નહોતા.

તેમના પરિવારમાં પત્ની સુનિતા અને દીકરો રોહન હતા. રમેશભાઈના વૃદ્ધ માતા શાંતાબેન પણ તેમની સાથે જ રહેતા હતા. છેલ્લા કેટલાક મહિનાઓથી ઘરમાં નાની-નાની વાતોમાં ઝઘડા થતા હતા. સુનિતાને સાસુની સેવા કરવી બોજ લાગતી હતી.

રોહન પણ પોતાની દાદી સાથે સરખી રીતે વાત કરતો નહોતો. ઘરમાં દરરોજ કકળાટ થતો હતો. રમેશભાઈ શાંતિ ઈચ્છતા હતા. તેઓ માનતા હતા કે થોડા દિવસમાં બધું સરખું થઈ જશે. પણ પરિસ્થિતિ દિન-પ્રતિદિન બગડતી ગઈ.

એક દિવસ સુનિતાએ સ્પષ્ટ કહી દીધું. તેણે કહ્યું કે કાં તો આ ઘરમાં તમારી મા રહેશે કાં તો હું. રોહને પણ પોતાની માનો પક્ષ લીધો. રમેશભાઈ મજબૂર થઈ ગયા. તેમણે પરિવારની શાંતિ માટે એક બહુ મોટો ખોટો નિર્ણય લીધો.

તેઓ પોતાની માને શહેરના એક વૃદ્ધાશ્રમમાં મૂકી આવ્યા. માએ જતી વખતે કશું કહ્યું નહીં. તેમણે બસ પોતાના પુત્રના માથા પર હાથ મૂક્યો. તેમની આંખોમાંથી બે ટીપાં આંસુ સરકી પડ્યા.

ઘરે આવ્યા પછી પણ રમેશભાઈનું મન શાંત નહોતું. તેમણે બે દિવસથી પાણી સિવાય કશું લીધું નહોતું. તેમને પોતાના પર જ ધિક્કાર થઈ રહ્યો હતો. જે માએ તેમને ભણાવી-ગણાવીને આટલા મોટા સાહેબ બનાવ્યા, તેને જ તેમણે ઘર બહાર કાઢી મૂકી.

બે દિવસ સુધી સતત વિચાર્યા પછી તેમણે એક નિર્ણય લીધો. તેમણે પોતાના વકીલને ઘરે બોલાવ્યો. તમામ સંપત્તિ પત્ની અને દીકરાના નામે કરી દીધી. સાથે છૂટાછેડાના કાગળો પણ તૈયાર કરાવી લીધા.

સુનિતાએ જ્યારે આ કાગળો જોયા ત્યારે તે સ્તબ્ધ થઈ ગઈ. તેને સમજાતું નહોતું કે રમેશભાઈ શું કરવા માંગે છે. રોહન પણ પોતાના પિતાનો આ અવતાર જોઈને ડરી ગયો હતો.

રમેશભાઈએ શાંત અવાજે કહ્યું કે મેં મારી માને છોડીને બહુ મોટું પાપ કર્યું છે. હવે હું આ ઘરમાં રહી શકું તેમ નથી. હું મારી બધી સંપત્તિ તમને આપી દઉં છું. હું પણ હવે મારી મા સાથે વૃદ્ધાશ્રમમાં જ રહીશ.

અહીં બાજુમાં રહેતા રમેશભાઈના બાળપણના મિત્ર સુરેશભાઈ ઘરમાં આવ્યા. સુરેશભાઈએ આ બધી વાત સાંભળી. તેઓ રમેશભાઈની સ્થિતિ જોઈને દુઃખી થઈ ગયા. તેમણે સુનિતા અને રોહનને પાસે બેસાડ્યા.

સુરેશભાઈએ બહુ નમ્રતાથી વાત શરૂ કરી. તેમણે કહ્યું કે તમે જે ઘર અને પૈસા માટે આ બધું કર્યું, એ કશું કામનું નથી. રમેશ આજે જે કઈ પણ છે, તે તેની માના કારણે છે. માએ પોતાના સુખનો ત્યાગ કરીને આ ઘર બનાવ્યું હતું.

તેમણે જૂની વાતો યાદ અપાવી. જ્યારે રમેશ નાનો હતો ત્યારે તેના પિતા ગુજરી ગયા હતા. શાંતાબેને લોકોના ઘરમાં કામ કરીને રમેશને ભણાવ્યો હતો. પોતે ભૂખ્યા રહીને પુત્રને ખવડાવ્યું હતું.

સુરેશભાઈએ રોહનની સામે જોયું. તેમણે કહ્યું કે આજે તું જે ગાડીઓમાં ફરે છે, તે તારા પિતાની મહેનત છે. પણ એ મહેનતનો પાયો તારી દાદીની કુરબાની પર રચાયો હતો. કાલ સવારે તું પણ તારા પિતા સાથે આવું જ કરીશ.

સુનિતાનું માથું શરમથી ઝૂકી ગયું. તેને પોતાની ભૂલ સમજાઈ ગઈ. ઘરની શાંતિ માટે તેણે એક માને તેના દીકરાથી દૂર કરી દીધી હતી. રોહનને પણ પોતાની વર્તણૂક પર પસ્તાવો થયો.

રોહને રમેશભાઈના પગ પકડી લીધા. તેણે કહ્યું કે પપ્પા મને માફ કરી દો. મને મારી ભૂલ સમજાઈ ગઈ છે. આપણે અત્યારે જ દાદીને પાછા લાવવા જઈએ.

સુનિતાએ પણ રડતા રડતા રમેશભાઈની માફી માગી. તેણે કહ્યું કે હું બહુ સ્વાર્થી થઈ ગઈ હતી. મને મારી મા સમાન સાસુની કિંમત ન સમજાઈ. આપણે બધા જઈને તેમને ઘરે પાછા લાવીએ.

આખો પરિવાર તરત જ કારમાં બેસીને વૃદ્ધાશ્રમ પહોંચ્યો. ત્યાં એક નાની ઓરડીમાં શાંતાબેન બેઠા હતા. તેમના હાથમાં રમેશનો બાળપણનો ફોટો હતો. તેઓ ફોટા સામે જોઈને મનમાં જ કઈક બોલી રહ્યા હતા.

રમેશભાઈ દોડીને માના ખોળામાં માથું મૂકીને રડી પડ્યા. તેમણે કહ્યું કે મા મને માફ કરી દે. હું એક સારો દીકરો ન બની શક્યો. પણ હવે હું તને મૂકીને ક્યાંય નહીં જાઉં.

શાંતાબેને પુત્રના માથા પર હાથ ફેરવ્યો. તેમની આંખોમાં કોઈ ગુસ્સો નહોતો, ફક્ત પ્રેમ હતો. તેમણે કહ્યું કે દીકરા, મા ક્યારેય પોતાના બાળકોથી નારાજ ન થાય. મને ખબર હતી કે તું મને લેવા જરૂર આવીશ.

સુનિતા અને રોહને પણ શાંતાબેનના પગ પકડીને માફી માગી. શાંતાબેને બંનેને ઊભા કર્યા અને ભેટી પડ્યા. ઘરમાં વ્યાપેલો અંધકાર હવે દૂર થઈ ગયો હતો.

આખો પરિવાર શાંતાબેનને સન્માનપૂર્વક ઘરે પાછો લાવ્યો. રમેશભાઈએ છૂટાછેડાના કાગળો ફાડી નાખ્યા. ઘરમાં ફરીથી પહેલા જેવી જ રોનક આવી ગઈ.

સાચો પરિવાર એ જ છે જ્યાં વડીલોનું સન્માન થાય. પૈસા અને બંગલો તો ગમે ત્યારે બનાવી શકાય છે, પણ મા-બાપના આશીર્વાદ એકવાર ખોવાઈ જાય પછી ફરી મળતા નથી.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.