કોર્ટમાં બહેન સામે કેસ જીત્યા પછી જ્યારે ભાઈ વકીલની ઓફિસે પહોંચ્યો, અંદર જોયું તો...

બેન્ચ પર પડેલી જૂની કાળી બેગની ઝિપ અડધી ખુલ્લી હતી. અંદર પડેલા સ્ટેમ્પ પેપરના ખૂણા થોડા વળેલા હતા. કોર્ટના મેદાનમાં ઉડેલી ધૂળ ચહેરા પર ચોંટી ગઈ હતી. ગરમીના કારણે કાનની પાછળ પરસેવો વળી રહ્યો હતો. સામે લાકડાની ખુરશી પર બેઠેલી સ્ત્રી પોતાના સાડીના પલવથી મોં લૂછતી હતી.

તેના હાથમાં એક નાની પ્લાસ્ટિકની થેલી હતી. અંદર પાણીની અડધી ખાલી બોટલ હતી. બાજુમાં ઉભેલા માણસે કાગળો પર સહી કરવા માટે પેન હાથમાં લીધી. પેનની ટાંક કાગળ પર ઘસાતાં જ એક ઝીણો અવાજ આવ્યો.

કોર્ટના એ રૂમમાં પંખો ધીમેથી ફરતો હતો. લોખંડની સાંકળનો અવાજ દરેક ફેરા સાથે આવતો હતો. બંને વચ્ચે કોઈ વાત થતી નહોતી. પણ એ શાંતિ બહુ ભારે હતી.

અરવિંદ અને તેની બહેન સવિતા એક ના નાના ઘરમાં સાથે ઉછર્યા હતા. પિતાજી પાસે ગામ નજીક પાંચ વીઘા જમીન હતી. પિતાના અવસાન પછી અરવિંદે એ જમીન પોતાના નામે કરવા માટે સવિતા પાસે સહી માંગી. સવિતાના લગ્ન થઈ ગયા હતા અને તે પોતાના સાસરે સુખી હતી.

અરવિંદનો પરિવાર મધ્યમ વર્ગનો હતો. તેની પત્ની કમળા અને દીકરો નીરજ સાથે તે રહેતો હતો. ઘરનું ગુજરાન ધીમે ધીમે ચાલતું હતું. નીરજ હવે મોટા શહેરમાં ભણવા જવાની તૈયારી કરી રહ્યો હતો. તેના માટે પૈસાની બહુ જરૂર હતી.

કમળા દરરોજ રાત્રે અરવિંદને કહેતી કે જો એ જમીન વેચાઈ જાય તો નીરજનો અભ્યાસ સારી રીતે થઈ શકે. અરવિંદે સવિતાને ઘરે જઈને વાત કરી. પણ સવિતાએ કહ્યું કે પિતાજીની યાદગીરી છે, અત્યારે જમીન ના વેચાય.

અરવિંદને લાગ્યું કે સવિતા પોતાના હિસ્સા માટે ના પાડી રહી છે. કમળાના કહેવાથી અરવિંદે સવિતા સામે કોર્ટમાં કેસ કરી દીધો. સવિતાને જ્યારે કોર્ટની નોટિસ મળી ત્યારે તેને બહુ દુઃખ થયું. પણ તેણે અરવિંદ સામે કોઈ ગુસ્સો ના બતાવ્યો.

કેસ દસ વર્ષ સુધી ચાલ્યો. આ દસ વર્ષમાં ક્યારેય સવિતાએ અરવિંદ સાથે મોટેથી વાત ના કરી. જ્યારે પણ કોર્ટમાં તારીખ હોય, સવિતા શાંતિથી આવીને બેસી જતી. તે પોતાના ભાઈ સામે જોઈને હળવું હસતી. પણ અરવિંદ પોતાની નજર ફેરવી લેતો.

આ દસ વર્ષમાં નીરજ મોટો થઈ ગયો. તેણે ભણવાનું પૂરું કર્યું પણ સારી નોકરી ન મળી. અરવિંદ પર કરજ વધતું ગયું. તેને પૈસાની બહુ તંગી રહેવા લાગી. કમળા પણ હવે બીમાર રહેતી હતી.

આજે કોર્ટનો આખરી ફેંસલો આવ્યો હતો. જજ સાહેબે જમીનનો કેસ અરવિંદના પક્ષમાં સંભળાવ્યો. અરવિંદ કેસ જીતી ગયો હતો. તેના ચહેરા પર ખુશી હોવી જોઈતી હતી, પણ મનમાં એક વિચિત્ર ખાલીપો હતો.

સવિતા કોર્ટની બહાર નીકળી. તેણે અરવિંદ પાસે જઈને ધીમેથી કહ્યું કે ભાઈ, તારું ધ્યાન રાખજે. નીરજને મારા આશીર્વાદ આપજે. આટલું બોલીને તે પોતાની નાની થેલી લઈને નીકળી ગઈ.

અરવિંદ પોતાના વકીલ રમેશભાઈ સાથે તેમની ઓફિસે ગયો. જમીન પોતાના નામે થઈ ગઈ હતી. હવે તે જમીન વેચીને પોતાનું કરજ ચૂકવવા માગતો હતો. તેણે વકીલને કહ્યું કે રમેશભાઈ, જમીન વેચવા માટેના કાગળો તૈયાર કરો.

વકીલે ટેબલ પરથી એક જાડી ફાઈલ કાઢી. તેમણે ચશ્મા સરખા કર્યા. તેમણે અરવિંદ સામે જોયું અને એક ઊંડો શ્વાસ લીધો.

વકીલે કહ્યું કે અરવિંદભાઈ, તમારે આ જમીન વેચવાની કોઈ જરૂર નથી. અને તમે આ જમીન વેચી પણ નહીં શકો.

અરવિંદ ચમકી ગયો. તેણે પૂછ્યું કે કેમ? હું તો કેસ જીતી ગયો છું. જમીન હવે મારા નામે છે.

વકીલે ફાઈલમાંથી એક જૂનો સ્ટેમ્પ પેપર કાઢ્યો. તેમણે એ કાગળ અરવિંદના હાથમાં આપ્યો. તેમણે કહ્યું કે આ કાગળ તમારી બહેન સવિતાબેને પાંચ વર્ષ પહેલા મારી ઓફિસે આવીને બનાવડાવ્યો હતો.

અરવિંદે ધ્રૂજતા હાથે કાગળ વાંચવાનું શરૂ કર્યું. કાગળ પર લખેલું હતું કે પિતાજીની આ જમીનમાંથી જે પણ હિસ્સો સવિતાને મળે, તે તમામ મિલકત તે તેના ભત્રીજા નીરજના નામે ભેટ તરીકે આપે છે.

કાગળની નીચે સવિતાની સહી હતી. વકીલે ધીમેથી બોલવાનું શરૂ કર્યું. તેમણે કહ્યું કે પાંચ વર્ષ પહેલાં જ્યારે નીરજને ભણવા માટે પૈસાની જરૂર હતી, ત્યારે સવિતાબેન મારી પાસે આવ્યા હતા.

તેમણે મને કહ્યું હતું કે મારો ભાઈ સ્વાભિમાની છે. જો હું તેને સીધા પૈસા આપીશ તો તે નહીં લે. તેને લાગશે કે હું તેના પર દયા કરું છું. એટલે તે મારી સામે કેસ લડી રહ્યો છે.

સવિતાબેને વકીલને કહ્યું હતું કે મારા ભાઈને કેસ જીતવા દો. તેને જીતવાનો સંતોષ મળશે. પણ મેં મારી મિલકત મારા ભત્રીજા નીરજના નામે કરી દીધી છે. જેથી ભવિષ્યમાં મારા ભાઈને કે મારા નીરજને ક્યારેય પૈસાની તંગી ના પડે.

વકીલે આગળ કહ્યું કે સવિતાબેને દર મહિને કોર્ટની તારીખમાં આવવા માટે પોતાના દાગીના પણ વેચી દીધા હતા. પણ તેમણે ક્યારેય તમને આ વાતની જાણ થવા ના દીધી. તેઓ ઈચ્છતા હતા કે તમને કોઈ વાતનું દુઃખ ના થાય.

અરવિંદના હાથમાંથી એ કાગળ નીચે પડી ગયો. તેના પગ નીચેથી જાણે જમીન સરકી ગઈ. જે બહેનને તે સ્વાર્થી સમજીને દસ વર્ષ સુધી કોર્ટમાં ઢસડતો રહ્યો, તે બહેન છાનીમાની પોતાના પરિવાર માટે બધું કુરબાન કરી રહી હતી.

અરવિંદની આંખોમાંથી આંસુ વહેવા લાગ્યા. તેને પોતાના પર ભારે ધિક્કાર થયો. તેણે વકીલની ઓફિસમાંથી બહાર દોડ મૂકી.

તે સીધો સવિતાના ઘરે પહોંચ્યો. સવિતા રસોડામાં ચા બનાવી રહી હતી. દરવાજો ખોલતાં જ તેણે અરવિંદને સામે ઉભેલો જોયો. અરવિંદના ચહેરા પર આંસુ હતા.

અરવિંદે દોડીને સવિતાના પગ પકડી લીધા. તે મોટેથી રડી પડ્યો. તેણે કહ્યું કે સવિતા, મને માફ કરી દે. હું પૈસાની લાલચમાં આંધળો થઈ ગયો હતો. મેં તારા પ્રેમ સામે જમીનના ટુકડાને મોટો માન્યો.

સવિતાએ તરત જ નીચે નમીને પોતાના ભાઈને ઊભો કર્યો. તેણે પોતાના સાડીના પલવથી ભાઈના આંસુ લૂછ્યા. તેણે કહ્યું કે ભાઈ, તું રડ નહિ. તું મારો મોટો ભાઈ છે. મા બાપ પછી તું જ તો મારો આશરો છે.

કમળા અને નીરજ પણ ત્યાં પહોંચી ગયા હતા. વકીલે તેમને બધી વાત કરી દીધી હતી. કમળા પણ સવિતા પાસે જઈને માફી માગવા લાગી. સવિતાએ કમળાને ભેટી લીધી.

એ દિવસે અરવિંદને જમીન તો મળી ગઈ હતી, પણ તેની કિંમત તેણે દસ વર્ષના પ્રેમ અને સંબંધો ખોઈને ચૂકવી હતી. તે દિવસે તેને સમજાયું કે દુનિયામાં કાગળના ટુકડા કરતાં સંબંધો બહુ મોટા હોય છે.

તેણે એ જમીન ક્યારેય ના વેચી. તેણે એ જમીન પર પોતાના પિતાજી અને સવિતાના નામે એક સુંદર બગીચો બનાવ્યો. જ્યાં પરિવારના બધા લોકો સાથે મળીને રહેવા લાગ્યા.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.