ચાલીસ વર્ષ સુધી પોતાનો જન્મદિવસ ન ઉજવનારા પતિનું સત્ય જાણી પત્ની રડી પડી કારણ કે...

ઓગસ્ટ મહિનાની પંદરમી તારીખની સવારે શહેરના તમામ રસ્તાઓ અને શાળાઓ પર ત્રિરંગો લહેરાઈ રહ્યો હતો અને દેશભક્તિના મધુર ગીતો ગૂંજી રહ્યા હતા.

પરંતુ શહેરના એક શાંત મધ્યમવર્ગીય સોસાયટીના મકાનના રસોડામાં પાંત્રીસ વર્ષની ચેતના પોતાના હાથમાં રહેલા કેલેન્ડર તરફ જોઈને ઊંડા વિચારોમાં ડૂબેલી હતી.

આજે પંદરમી ઓગસ્ટે તેના પતિ પરેશનો ચાલીસમો જન્મદિવસ હતો.

તેમના લગ્નને પૂરા બાર વર્ષ વીતી ચૂક્યા હતા.

આ બાર વર્ષના લગ્નજીવનમાં ચેતનાએ એક અત્યંત વિચિત્ર, દર્દનાક અને રહસ્યમય બાબત નોંધી હતી.

પરેશ આખા વર્ષ દરમિયાન પરિવારના દરેક નાના-મોટા સભ્યનો જન્મદિવસ ખૂબ જ ઉત્સાહ અને ધામધૂમથી ઉજવતો હતો.

તે પોતાના નવ વર્ષના દીકરા આરવ અને છ વર્ષની નાની દીકરી રિયા માટે મોંઘી ચોકલેટ કેક અને સુંદર રમકડાં લાવતો હતો.

તે ચેતનાના જન્મદિવસે પણ સવારે વહેલા ઊઠીને તેને નવી સુંદર સાડી ભેટ આપતો અને હોટલમાં જમવા લઈ જતો હતો.

પરંતુ જ્યારે પોતાનો જન્મદિવસ આવતો, ત્યારે પરેશ સાવ અજાણ્યો અને વિચિત્ર બની જતો હતો.

તે દિવસે તેના ચહેરા પરથી તમામ હાસ્ય સાવ ગાયબ થઈ જતું અને તેની આંખોમાં એક અસહ્ય કાળો શોક અને ભયાનક વેદના છવાઈ જતાં હતાં.

આજે સવારે પણ બંને માસૂમ બાળકો આરવ અને રિયા પોતાના હાથે બનાવેલા રંગબેરંગી કાગળના બર્થડે કાર્ડ લઈને દોડતાં પિતા પાસે આવ્યા હતા.

"હેપ્પી બર્થડે પપ્પા!" બંને બાળકોએ એકસાથે બૂમ પાડીને પરેશના ગળે વળગી પડ્યાં.

પરંતુ પરેશે તે કાર્ડ હાથમાં લીધાં ત્યારે તેના હાથ ધ્રૂજી રહ્યા હતા.

તેણે બંને બાળકોના માથા પર ધીમેથી હાથ ફેરવ્યો અને પોતાની ભીની આંખો છુપાવવા માટે મોં ફેરવી લીધું.

તેણે એક ક્ષણ માટે પણ સ્મિત ન કર્યું અને સાવ ધીમા અવાજે કહ્યું, "બેટા, આજે મારે ઓફિસે બહુ કામ છે, તમે મમ્મી સાથે રહો."

બાળકો નિરાશ થઈને રૂમની બહાર નીકળી ગયા.

આરવે રસોડામાં આવીને ચેતનાને પૂછ્યું, "મમ્મી, પપ્પા પોતાના જન્મદિવસે હંમેશાં કેમ ઉદાસ થઈ જાય છે? શું તેઓ અમને પ્રેમ નથી કરતા?"

દીકરાનો આ માસૂમ સવાલ ચેતનાના કાળજામાં તીરની જેમ ભોંકાઈ ગયો.

પરેશ દર વર્ષે પોતાના જન્મદિવસે ઓફિસમાં સવારથી મોડી રાત સુધી સતત ડબલ શિફ્ટનું આકરું કામ કરતો હતો જેથી ઘરમાં ન રહેવું પડે.

તેણે છેલ્લા બાર વર્ષમાં ક્યારેય પોતાના જન્મદિવસે એક નવો શર્ટ કે એક રૂમાલ પણ નહોતો ખરીદ્યો.

જો ચેતના પ્રેમથી કેક લાવતી કે ઘરમાં ખીર બનાવતી, તો પરેશ હાથ જોડીને અત્યંત ભારે અવાજે કહી દેતો:

"ચેતના, તને ખબર છે કે હું મારો જન્મદિવસ ક્યારેય નથી ઉજવતો."

"મહેરબાની કરીને મારા માટે કોઈ ખર્ચ ન કર અને આ બધું બાળકોને વહેંચી દે."

આજે જ્યારે પરેશ ચાલીસ વર્ષનો થયો ત્યારે ચેતનાએ મનોમન એક અડગ સંકલ્પ કર્યો.

તેણે નક્કી કર્યું કે તે આ રહસ્યના મૂળ સુધી પહોંચીને જ રહેશે અને પોતાના પતિના આ આત્માના બોજને હળવો કરશે.

સવારે પરેશ હંમેશ મુજબ વહેલો તૈયાર થઈને ઓફિસ જવા નીકળી ગયો.

તેના ગયા પછી ચેતનાએ પરેશના વતન સૌરાષ્ટ્રના ગામડે રહેતાં તેમના વૃદ્ધ કાકી જાનકીબાને ફોન જોડ્યો.

ચેતનાએ જાનકીબાને હાથ જોડીને રડતાં રડતાં વિનંતી કરી:

"કાકીબા, આજે પરેશ ચાલીસ વર્ષનો થયો છે, પણ તે આજે પણ પોતાના જન્મદિવસે બાળકો સામે પણ નથી હસતો."

"તે ભૂખ્યા પેટે ઓફિસ જતો રહ્યો છે."

"ભગવાન ખાતર મને કહો કે એના બાળપણમાં એવું શું બન્યું હતું જેણે એના જીવનમાંથી હાસ્ય કાયમ માટે છીનવી લીધું?"

સામે છેડેથી જાનકીબાનો અવાજ ધ્રૂજી ઊઠ્યો અને તેઓ ફોન પર જ ચોધાર આંસુએ રડવા લાગ્યાં.

"બેટા ચેતના, એ એક એવો કાળો અને ગોઝારો દિવસ હતો જેણે અમારા આખા સુખી પરિવારને સ્મશાન બનાવી દીધો હતો."

જાનકીબાએ જે હકીકત જણાવી તે સાંભળતાં જ ચેતનાના પગ નીચેથી સમગ્ર પૃથ્વી સરકી ગઈ!

આજથી બરાબર અઠ્ઠાવીસ વર્ષ પહેલાં, જ્યારે પરેશ માત્ર બાર વર્ષનો માસૂમ શાળાએ જતો બાળક હતો...

તેના પિતા રમણલાલ ગામમાં કડિયાકામ અને મજૂરી કરીને માંડ દિવસના પચાસ રૂપિયા કમાતા હતા.

પરેશ સરકારી શાળામાં ભણતો હતો અને તેના તમામ અમીર દોસ્તો નવી નવી ચમકતી સાયકલ લઈને શાળાએ આવતા હતા.

પરેશના બારમા જન્મદિવસના બે દિવસ પહેલાં પરેશે ઘરમાં ખાવા-પીવાનું સાવ બંધ કરી દીધું હતું.

તેણે નવી લાલ રંગની હીરો સાયકલ માટે ઘરમાં માથું પટકીને જબરદસ્ત જીદ પકડી હતી.

તેણે પોતાના ગરીબ પિતા સામે રડીને કહ્યું હતું કે જો મને આ જન્મદિવસે સાયકલ નહીં મળે તો હું ગામના કૂવામાં પડીને આપઘાત કરી લઈશ.

ગરીબ પિતા રમણલાલનું કાળજું પોતાના લાડકા દીકરાની આ જીદ અને આંસુ સામે પીગળી ગયું.

તેમણે ગામના એક કઠોર વ્યાજખોર પાસેથી પોતાના ઘરના દસ્તાવેજ મૂકીને ઊંચા વ્યાજે પાંચસો રૂપિયા ઉછીના લીધા.

તે દિવસે પંદરમી ઓગસ્ટે સાંજે ધોધમાર મુસળધાર વરસાદ વરસી રહ્યો હતો અને રસ્તાઓ પર ઘૂંટણસમાણાં પાણી ભરાયાં હતાં.

દુકાનો બંધ થવાનો સમય નજીક આવી રહ્યો હતો.

રમણલાલ પોતાના જૂના સ્કૂટર પર ધોધમાર વરસાદ અને વાવાઝોડામાં પલળતાં પલળતાં પંદર કિલોમીટર દૂર તાલુકાના બજારે ગયા.

તેમણે દુકાનદારને આજીજી કરીને દુકાન ખોલાવી અને એક નવી ચમકતી લાલ સાયકલ ખરીદી.

તેમણે તે સાયકલને પોતાના સ્કૂટરની પાછળ દોરડાથી મજબૂતાઈથી બાંધી.

પરંતુ રાત્રે પાછા ફરતી વખતે હાઈવે પર અંધારામાં એક પૂરપાટ ઝડપે આવતી ટ્રકે રમણલાલના સ્કૂટરને જોરદાર ટક્કર મારી!

રમણલાલ રોડની બાજુમાં પથ્થર પર પટકાઈને લોહીલુહાણ થઈ ગયા અને તેમનું ઘટનાસ્થળે જ પ્રાણપંખેરું ઊડી ગયું!

રાત્રે બાર વાગ્યે જ્યારે પોલીસની જીપમાં રમણલાલનો ક્ષતવિક્ષત મૃતદેહ ગામડે આવ્યો...

ત્યારે તે નવી લાલ સાયકલ તેમના પિતાના તાજા લાલ લોહીથી ખરડાયેલી હતી!

તે સમયે બાર વર્ષના પરેશે પોતાના પિતાના લોહીવાળા મૃતદેહ સામે અને તે લોહીથી લથબથ સાયકલના હેન્ડલ સામે જોયું હતું.

પરેશના કુમળા બાળમાનસ પર એવો ભયાનક વજ્રાઘાત લાગ્યો હતો કે તેણે પોતાને જ પોતાના પિતાનો હત્યારો માની લીધો હતો!

તેણે તે રાત્રે સ્મશાનમાં પિતાની ચિતા સામે રડતાં રડતાં ભીષણ સંકલ્પ કર્યો હતો:

"મારા લીધે મારા બાપુજી મરી ગયા... મેં મારી સાયકલના મોહમાં મારા દેવ જેવા નિર્દોષ બાપનો જીવ લઈ લીધો!"

"હું જિંદગીભર ક્યારેય મારો જન્મદિવસ નહીં ઉજવું, હું આ સંસારમાં કોઈ ખુશી કે હાસ્યનો હકદાર નથી!"

જાનકીબાએ વધુમાં જણાવ્યું કે તે લોહીવાળી જૂની સાયકલ આજે પણ ગામડે ઘરના પાછળના વાડામાં જૂની તાડપત્રી નીચે ઢાંકેલી પડી છે.

અને પરેશ જ્યારે પણ ગામડે આવે છે ત્યારે અડધી રાત્રે તે સાયકલ પાસે બેસીને કલાકો સુધી રડતો રહે છે.

આ કાળી હકીકત સાંભળતાં જ ચેતનાના હાથમાંથી મોબાઈલ છૂટીને લાદી પર પછડાયો.

તે સોફા પર બેસીને બંને હાથ મોં પર દબાવીને ચોધાર આંસુએ પોક મૂકીને રડી પડી.

તેને સમજાઈ ગયું કે તેનો પતિ છેલ્લા અઠ્ઠાવીસ વર્ષથી પોતાના કાળજામાં અપરાધભાવની કેવી અસહ્ય અને નર્કાગાર જેવી પીડા ભોગવી રહ્યો હતો!

તે બહારથી ભલે સફળ લાગતો હતો, પણ અંદરથી તેનો આત્મા રોજ પિતાના મોતના બોજ નીચે કચડાઈ રહ્યો હતો.

ચેતનાએ આંસુ લૂછ્યાં અને કબાટના જૂના બોક્સમાંથી રમણલાલની એક જૂની ફ્રેમવાળી તસવીર શોધી કાઢી.

તે તસવીર સાથે રમણલાલે તે દિવસે સાયકલની ટોપલીમાં મૂકેલી એક નાની ભીની ચબરખી પણ સાચવેલી હતી.

જેમાં રમણલાલના ધ્રૂજતા અક્ષરે લખ્યું હતું: "મારા વહાલા દીકરા પરેશને જન્મદિવસની ભેટ, તું ખૂબ ભણજે અને મોટો માણસ બનજે, તારા સુખમાં જ મારો જીવ છે."

રાત્રે નવ વાગ્યે પરેશ ઓફિસથી ઘરે આવ્યો.

તેનો ચહેરો ભૂખ અને થાકથી સાવ ઉતરી ગયો હતો.

તે સીધો ઘરના પાછળના નાના ઓરડામાં ગયો અને અંધારામાં ખાટલા પર બેસીને પોતાના બંને હાથમાં માથું પકડી લીધું.

ચેતના ધીમા પગલે તે ઓરડામાં પ્રવેશી.

તેણે રૂમનો ઝાંખો બલ્બ ચાલુ કર્યો.

તેના હાથમાં તે પિતા રમણલાલની તસવીર અને તે વર્ષો જૂની ચબરખી હતી.

ચેતનાએ તે તસવીર પરેશના ધ્રૂજતા ખોળામાં મૂકી દીધી.

પરેશે જેવી પોતાના પિતાની તસવીર જોઈ, તેવી જ તેની આંખોમાં ભયંકર કંપારી છૂટી ગઈ.

અને જ્યારે તેણે તે ચબરખીમાં પોતાના પિતાના સ્નેહાળ શબ્દો વાંચ્યા...

ત્યારે પરેશના હોઠ થરથર કાંપવા લાગ્યા અને તેના ગળામાંથી એક ડૂમો નીકળી ગયો.

ચેતના એક ક્ષણનો પણ વિચાર કર્યા વગર પરેશના પગ પાસે જમીન પર બેસી પડી.

તેણે પરેશના બંને બરફ જેવા ઠંડા હાથ પકડી લીધા અને અત્યંત વહાલ તથા કરુણાથી તેની આંખોમાં જોયું.

"પરેશ... તમે તમારા પિતાના હત્યારા નથી!" ચેતનાનો અવાજ ગળગળો થઈ ગયો અને તેની આંખોમાંથી આંસુ વહેવા લાગ્યા.

"તમે છેલ્લા અઠ્ઠાવીસ વર્ષથી જે અપરાધભાવની જેલમાં જાતને કેદ રાખી છે, તેમાંથી આજે મુક્ત થઈ જાવ!"

"તમારા બાપુજી તમારા કારણે નથી મર્યા, તેઓ તો તમારા પ્રત્યેના અગાધ અને અમર પ્રેમ ખાતર શહીદ થયા હતા!"

"જો આજે તમારા બાપુજી સ્વર્ગમાંથી તમને જોતા હશે, તો તમારા આ સુકાઈ ગયેલા ચહેરાને અને તમારા આંસુને જોઈને તેમની આત્મા કેટલી તરફડતી હશે!"

"તેમણે તમને સાયકલ એટલા માટે નહોતી લાવી આપી કે તમે જિંદગીભર આત્મહત્યા જેવું જીવન જીવો!"

"તેઓ તમને હસતા, સુખી અને સફળ જોવા માંગતા હતા!"

"અમારા બંને બાળકો તમારા એક સ્મિત માટે તરસતા રહે છે પરેશ!"

"ભગવાન ખાતર તમારી જાતને માફ કરી દો... તમારા બાપુજીના પવિત્ર પ્રેમને આટલી મોટી સજા ન આપો!"

આ શબ્દો સાંભળતાં જ પરેશના કાળજાનો અઠ્ઠાવીસ વર્ષ જૂનો લોખંડી બંધ ક્ષણવારમાં તૂટીને વિખરાઈ ગયો.

પરેશના મોંમાંથી એક ભયાનક આક્રંદ અને પોક નીકળી ગઈ જે આખા ઘરમાં ગૂંજી ઊઠી.

તેણે ચેતનાને પોતાની છાતી સરસી જોરથી ચાંપી લીધી અને પલંગ પર ઢળી પડીને નાના માસૂમ બાળકની જેમ ધ્રૂસકે ધ્રૂસકે રડી પડ્યો.

અઠ્ઠાવીસ વર્ષથી તેની આંખોમાં થીજી ગયેલા તમામ પસ્તાવાના આંસુ આજે પૂર બનીને વહી નીકળ્યા.

તે આખી રાત પિતાની તસવીર છાતીએ લગાવીને રડતો રહ્યો અને પોતાના મનનો તમામ બોજ હળવો કરી દીધો.

ચેતના આખી રાત તેની પીઠ પર હાથ ફેરવતી રહી અને તેના આંસુ લૂછતી રહી.

બીજે દિવસે સવારે જ્યારે પંદરમી ઓગસ્ટ પછીનો નવો સૂર્યોદય થયો...

ત્યારે પરેશ પોતાના બંને બાળકો આરવ અને રિયાને પોતાના ખોળામાં બેસાડીને પહેલીવાર ખિલખિલાટ હસી રહ્યો હતો.

તેણે મંદિર સામે ઊભા રહીને પિતાની તસવીરને અગરબત્તી કરી અને હાથ જોડીને કહ્યું: "બાપુજી, હવે હું તમારા સપનાઓને હસતાં હસતાં જીવીશ."

સાચો પ્રેમ માત્ર સુખ-સગવડો આપવામાં નથી હોતો.

સાચો જીવનસાથી એ હોય છે જે વર્ષો જૂના અબોલ દર્દ અને અપરાધભાવના ઊંડા અંધકારમાંથી પોતાના સાથીને મુક્ત કરાવીને સાચું નવજીવન બક્ષે છે.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.