વહેલી સવારે સાડા પાંચ વાગ્યે ઘર છોડીને જતી વહુનો પીછો કરતાં જ સાસુના પગ નીચેથી જમીન સરકી ગઈ અને...

શિયાળાની વહેલી સવારે આખા ગામ પર ગાઢ ધુમ્મસની ચાદર પથરાયેલી હતી અને ગામના પાદરે શિયાળુ પવનના સૂસવાટા સંભળાઈ રહ્યા હતા.

લીમડા અને પીપળાના પાંદડાઓ પરથી ઝાકળના ઠંડા ટીપાં ટપકી રહ્યા હતા.

ગામના મોટા ભાગના ઘરોમાં લોકો હજુ ગોદડાં અને રજાઈઓ ઓઢીને મીઠી પરોઢિયાની ઊંઘ માણી રહ્યા હતા.

ગામની મધ્યમાં આવેલી એક જૂની મોટી ડેલીવાળા મકાનના ઓરડામાં પંચાવન વર્ષના હંસાબા ખાટલામાં બેઠા બેઠા પોતાના બંને ઘૂંટણ દબાવી રહ્યાં હતાં.

હંસાબા છેલ્લા ત્રણ વર્ષથી સાંધાના ગંભીર વા અને લકવાની અસરથી અસહ્ય પીડા ભોગવી રહ્યાં હતાં.

ત્રણ વર્ષ પહેલાં ગામના શિવાલયની ભીની સીડીઓ પરથી પગ લપસી જતાં તેમના બંને ઢીંચણના સાંધા ભાંગી ગયા હતા.

શહેરના મોટા ડોક્ટરોએ બંને ઘૂંટણ બદલવા માટે ત્રણ લાખ રૂપિયાનો મોટો ખર્ચ કહ્યો હતો.

પરંતુ હંસાબાના એકમાત્ર દીકરા મેહુલની સરકારી વીજ કંપનીમાં નાની લાઈનમેનની નોકરી હતી અને તેનો પગાર સાવ સામાન્ય હતો.

ઘરમાં ત્રણ લાખ રૂપિયા જેવી મોટી રકમ લાવવી શક્ય નહોતી એટલે હંસાબા ખાટલાવશ થઈ ગયાં હતાં.

તેમના બંને પગ એટલા બધા જકડાઈ ગયા હતા કે તેઓ લાકડીના ટેકે પણ માંડ બે ડગલાં લંગડાઈને ચાલી શકતાં હતાં.

તેમનો સૌથી મોટો વસવસો એ હતો કે તેઓ ગામના શિવાલયે જઈને મહાદેવની જળાધારી પર જળ પણ નહોતાં ચડાવી શકતાં.

પરંતુ છેલ્લા વીસ દિવસથી હંસાબાના મનમાં એક અતિશય ઊંડી શંકા, અજંપો અને વહેમનો દાવાનળ સળગી રહ્યો હતો.

તેમના દીકરા મેહુલના લગ્ન છ મહિના પહેલાં શિલ્પા સાથે થયા હતા.

શિલ્પા નાનપણમાં માતા-પિતાની છત્રછાયા ગુમાવી ચૂકેલી એક સાવ અનાથ દીકરી હતી જેને તેના મામાએ ખૂબ સાદગી અને સંસ્કારો સાથે ઉછેરી હતી.

શિલ્પા સ્વભાવે સાવ ભોળી, વિવેકી અને મૌન રહેનારી હતી.

પરંતુ છેલ્લા વીસ દિવસથી શિલ્પા દરરોજ સવારે બરાબર સાડા પાંચ વાગ્યે, જ્યારે આખું ગામ ઘોર અંધકારમાં સૂતું હોય...

ત્યારે સાવ અવાજ કર્યા વગર, દબાયેલા પગલે ઘરનો પાછળનો નાનો દરવાજો ખોલીને બહાર નીકળી જતી હતી.

અને બરાબર સાડા છ વાગ્યે તે પરસેવે રેબઝેબ થઈને અને થાકેલી હાલતમાં પાછી ફરતી હતી.

તેના પગની પાનીઓ ધૂળવાળી થયેલી રહેતી અને તેની સાડીના છેડે છાણ અને ઘાસના તણખલાં ચોંટેલાં રહેતાં.

હંસાબાના મનમાં ગંદી શંકાઓ ઘૂમરાવા લાગી હતી.

તેમને થયું કે આ નવી વહુ આટલી વહેલી સવારે કોઈ અજાણ્યા માણસને મળવા જાય છે કે પિયરના કોઈ સાથે ખાનગી વ્યવહાર રાખે છે?

ગઈકાલે હંસાબાએ પોતાની પાડોશણ સાથે આ બાબતે વાત કરી ત્યારે પાડોશણે પણ કાન ભંભેર્યા હતા:

"હંસાબેન, આજકાલની અનાથ વહુઓનો કોઈ ભરોસો ન કરાય, વહેલી સવારે ક્યાં જાય છે એના પર નજર રાખો."

"ઘરમાંથી કોઈ દાગીના કે પૈસા તો બહાર નથી જતા ને?"

આ કડવી અને ઝેરી વાતોથી હંસાબાની ઊંઘ સાવ હરામ થઈ ગઈ હતી.

તેમણે મનોમન નક્કી કરી લીધું કે આજે ભલે તેમના પગના હાડકાં તૂટી જાય, પણ તે પોતે શિલ્પાનો પીછો કરશે અને તેની ચોરી પકડી પાડશે.

સવારે બરાબર સવા પાંચ વાગ્યે હંસાબા ઓરડામાં સાવ સજાગ થઈને બેસી ગયાં.

સાડા પાંચે શિલ્પા પોતાના રૂમમાંથી બહાર નીકળી.

તેણે માથે સાડીનો છેડો સરખો કર્યો અને સાવ અવાજ કર્યા વગર પાછળનો દરવાજો ખોલીને ધુમ્મસભરી ઠંડી શેરીમાં ચાલી નીકળી.

હંસાબાએ દાંત ભીંસીને અસહ્ય દર્દ સહન કરતાં ખાટલા પરથી પગ નીચે મૂક્યા.

તેમણે ખૂણામાંથી લાકડી લીધી અને બંને પગ પર વજન આપીને ધીમે ધીમે ભીંતોનો ટેકો લેતાં બહાર નીકળ્યાં.

ઠંડો પવન તેમના શરીરને સોયની જેમ ભોંકાતો હતો અને દરેક ડગલે તેમના ઘૂંટણમાં છરીઓ ભોંકાતી હોય તેવી અસહ્ય વેદના થતી હતી.

પરંતુ વહેમ અને ક્રોધની આગ તેમના શારીરિક દર્દ કરતાં પણ વધારે તેજ હતી.

શિલ્પા ગામની સાંકડી શેરીઓ વટાવીને ગામના પાદરે આવેલા મોટા તળાવ તરફ જઈ રહી હતી.

તળાવના કિનારે ગામની પ્રાચીન અને વિશાળ ગૌશાળા આવેલી હતી.

જ્યાં સો જેટલી અશક્ત, અનાથ, ઘરડી અને બીમાર ગાયો રાખવામાં આવતી હતી.

હંસાબા લાકડી ટેકવતાં ટેકવતાં ગૌશાળાના પાછળના મોટા લોખંડના દરવાજે પહોંચ્યાં અને એક વડલાના થડ પાછળ છુપાઈ ગયાં.

ગૌશાળામાં તે સમયે કોઈ માણસ નહોતું, માત્ર ગાયોના ગળાની ઘંટડીઓનો ધીમો અવાજ આવી રહ્યો હતો.

હંસાબાએ ઝીણી આંખે અંદર જોયું.

અને અંદરનું દ્રશ્ય જોતાં જ હંસાબાના હાથમાંથી લાકડી છૂટતાં છૂટતાં માંડ બચી ગઈ!

તેમની આંખો આશ્ચર્ય અને આઘાતથી પહોળી થઈ ગઈ.

તેમની નવી પરણેલી નાજુક પુત્રવધૂ શિલ્પાએ પોતાની સાડી કમરે મજબૂતાઈથી ખોસી લીધી હતી.

તે ખુલ્લા પગે, કડકડતી ઠંડીમાં ગૌશાળાના કાદવ અને છાણવાળા ભોંયતળિયે ઊભી હતી.

તેના બંને નાજુક હાથમાં લોખંડનો મોટો ભારે પાવડો હતો.

શિલ્પા ગૌશાળામાંથી ગાયોનું છાણ અને કચરો પોતાના હાથે તગારામાં ભરી ભરીને બહાર ઉકરડામાં ઠાલવી રહી હતી!

તેણે પોતાના હાથે વીસ ગાયોના કોઢ સાફ કર્યા.

ત્યારબાદ તેણે કૂવામાંથી ભારે દોરડું ખેંચીને ઠંડા પાણીની ડોલો ભરી.

તેણે બીમાર અને વૃદ્ધ ગાયોના પગ અને શરીર પોતાના હાથે પ્રેમથી ધોયાં.

અને પોતાના પાલવમાં લાવેલી લીલી બાજરી અને ગોળ તે ગાયોને પોતાના હાથે વહાલથી ખવડાવવા લાગી.

ગૌશાળાના વૃદ્ધ સેવક ત્યાંથી નીકળ્યા ત્યારે તેમણે શિલ્પાને કહ્યું, "બેટા શિલ્પા, તું આટલી ઠંડીમાં દરરોજ આટલી મહેનત કરે છે, તારી સાસુ બહુ ભાગ્યશાળી છે."

આટલું કર્યા પછી શિલ્પાએ ગૌશાળાના ખૂણામાં આવેલી કામધેનુ ગાયની મૂર્તિ સામે દીવો પ્રગટાવ્યો.

તેણે હાથ જોડીને ગૌમાતાની એકવીસ પ્રદક્ષિણાઓ કરવાનું શરૂ કર્યું.

કડકડતી ઠંડીમાં પણ શિલ્પાના કપાળ પરથી પરસેવાની ધારાઓ વહી રહી હતી અને તેના હાથ છાણથી ખરડાયેલા હતા.

પ્રદક્ષિણા પૂરી કરીને શિલ્પા તે મૂર્તિ સામે જમીન પર સાષ્ટાંગ દંડવત પ્રણામ કરીને પડી ગઈ.

શિલ્પાના મોંમાંથી નીકળતી પ્રાર્થના વડલા પાછળ ઊભેલાં હંસાબાના કાને સ્પષ્ટ સંભળાઈ:

"હે ગૌમાતા! હે કામધેનુ માવડી!" શિલ્પાનો અવાજ ડૂસકાં વચ્ચે ગળગળો હતો.

"મારી સાસુ હંસાબા છેલ્લા ત્રણ વર્ષથી ખાટલામાં પડીને અસહ્ય દર્દથી તરફડી રહ્યાં છે."

"તેમનો જીવ રોજ શિવાલયે જઈને ભોળાનાથના દર્શન કરવા માટે તડપે છે."

"હું છેલ્લા વીસ દિવસથી તમારી આ ગૌશાળાની સેવા કરું છું અને સંકલ્પ કર્યો છે કે જ્યાં સુધી મારી સાસુ પોતાના પગ પર ઊભાં ન થાય ત્યાં સુધી હું આ સેવા ચાલુ રાખીશ."

"મારા શરીરનું ભલે ગમે તે થાય માવડી, પણ મારી સાસુના પગનું દર્દ મટાડી દો."

"તેમના તમામ રોગ અને પાપ મારા શરીરે લઈ લો, પણ મારી સાસુને સાજાં કરીને ફરીથી હસતાં કરી દો!"

"એમને ત્રણ લાખનું ઓપરેશન કરાવવાની શક્તિ નથી, હવે તમારી કૃપા સિવાય અમારો કોઈ સહારો નથી માવડી!"

આ પવિત્ર શબ્દો સાંભળતાં જ વડલા પાછળ ઊભેલાં હંસાબાના કાળજા પર જાણે સો મણનો પથ્થર પટકાયો!

તેમના પગ નીચેથી સમગ્ર પૃથ્વી સરકી ગઈ.

તેમના ગળામાં એક પ્રચંડ ડૂમો ભરાઈ ગયો અને તેમની બંને આંખોમાંથી અવિરત ચોધાર અશ્રુની ધારા વહી નીકળી.

તેમને પોતાની જાત પર, પોતાના ગંદા વિચારો પર અને પોતાની શંકાશીલ માનસિકતા પર એટલો પ્રચંડ ધિક્કાર થયો કે તેમનું આખું શરીર ધ્રૂજી ઊઠ્યું.

જે વહુ પર તે કોઈ સાથે આડા સંબંધો હોવાની અને ચોરી કરવાની ગંદી શંકા કરતાં હતાં...

તે વહુ પોતાના સુખ અને ઊંઘનું બલિદાન આપીને, કડકડતી ઠંડીમાં ગાયોના છાણ સાફ કરીને પોતાની સાસુના પગ સાજા થાય તે માટે ઈશ્વર સામે ખોળો પાથરી રહી હતી!

હંસાબાથી હવે એક ક્ષણ પણ ત્યાં ઊભા ન રહેવાયું.

તેમણે પોતાના હાથમાંથી લાકડી ફેંકી દીધી.

તેઓ દર્દની પરવા કર્યા વગર, લંગડાતા પગલે દોડીને ગૌશાળાની અંદર પ્રવેશ્યાં.

તેમણે દોડીને શિલ્પાને પોતાના બંને હાથથી પકડીને ઊભી કરી લીધી.

અને હંસાબા તે છાણવાળી જમીન પર જ શિલ્પાના પગ પકડીને ચોધાર આંસુએ પોક મૂકીને રડી પડ્યાં!

"વહુ બેટા... મને માફ કરી દે! હું સાવ રાક્ષસી અને પાપી સાસુ સાબિત થઈ!" હંસાબા આખા શરીરે ધ્રૂજતાં બોલ્યાં.

શિલ્પા ગભરાઈ ગઈ, "બા! તમે અહીં ક્યાંથી? અને તમે નીચે કેમ બેસી ગયાં? ઊભાં થાવ બા!"

પરંતુ હંસાબાએ શિલ્પાના પગ છોડ્યા નહીં.

"ના શિલ્પા, આજે મને તારા પગની ધૂળ મારા માથે ચડાવવા દે!" હંસાબા ડૂસકાં ભરતાં બોલ્યાં.

"હું પાપી મનની સ્ત્રી તારા પર ગંદી શંકા કરતી હતી અને તારો પીછો કરીને અહીં આવી હતી!"

"મને નહોતી ખબર કે મારા ઘરમાં વહુ બનીને સાક્ષાત ગૌમાતા અને સાક્ષાત દેવી આવી છે!"

"તું મારા પગ સાજા કરવા માટે આટલી આકરી તપસ્યા કરી રહી હતી બેટા?"

"જો સાસુ પોતાની દીકરી જેવી વહુના આવા પવિત્ર પ્રેમને ન ઓળખી શકે તો એના જીવતર પર ધિક્કાર છે!"

શિલ્પાએ સાસુના બંને હાથ પકડીને તેમને ઊભાં કર્યાં અને સાસુના ખભા પર માથું મૂકીને રડી પડી.

"બા, તમે મારી માતા છો, જો મા પોતાની દીકરી પર શંકા કરે તો એમાં માફી ન મંગાય."

હંસાબાએ શિલ્પાના છાણવાળા હાથ પોતાની આંખો પર ચાંપી દીધા.

તે સમયે મેહુલ પણ ઘરમાં બંનેને ન જોઈને દોડતો ગૌશાળા પહોંચ્યો હતો.

તેણે પોતાની માતા અને પત્નીને આ રીતે ગળે વળગીને રડતાં જોઈને હાથ જોડી દીધા.

તે દિવસે તે પવિત્ર ગૌશાળામાં કામધેનુ માતાની સાક્ષીએ સાસુ અને વહુના પ્રેમે સમગ્ર ગામના તમામ સંબંધોને પાવન કરી દીધા.

અને આશ્ચર્યની વાત એ બની કે તે દિવસ પછી હંસાબાના પગનું દર્દ ધીમે ધીમે ચમત્કારિક રીતે ગાયબ થવા લાગ્યું અને બે મહિનામાં તેઓ શિલ્પાનો હાથ પકડીને શિવાલયે પગપાળા દર્શન કરવા ગયાં.

સાચી ભક્તિ માત્ર માળા ફેરવવામાં કે મંદિરોમાં પૈસા દાન કરવામાં નથી હોતી.

સાચી ભક્તિ તો નિઃસ્વાર્થ ભાવે પરિવારના વડીલોની સેવા કરીને તેમના દર્દને પોતાનું બનાવી લેવાની ઉદાત્ત ભાવનામાં જ સમાયેલી હોય છે.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.