છ મહિનામાં દરેક ભાડૂત ભાગી જતો હોય તેવા મકાનમાં રહેવા ગયેલા પરિવારે મધરાતે સ્ટોર રૂમ ખોલ્યો તો...

નવા ઘરના ઓસરીમાં સામાનના બોક્સ ઉતારતાં જ મનોજ અને તેની પત્ની ભાવનાના ચહેરા પર ખુશીની લહેર દોડી ગઈ. પાછલા આઠ વર્ષથી શહેરના એક સાંકડા અને અંધારા ફ્લેટમાં દિવસો કાઢ્યા પછી, તેમને આટલું વિશાળ, હવાઉજાસવાળું અને સુંદર સ્વતંત્ર મકાન ભાડે મળ્યું હતું. આગળ એક નાનકડો બગીચો હતો જેમાં તુલસીનો ક્યારો અને મોગરાનો છોડ મહેકતા હતા.

એક નાની પ્રાઈવેટ કંપનીમાં સાધારણ નોકરી કરતા મનોજના મર્યાદિત પગારમાં આટલું મોટું મકાન મળવું કોઈ ચમત્કારથી ઓછું નહોતું. મકાનનું ભાડું આશ્ચર્યજનક રીતે સાવ ઓછું હતું જે કોઈ પણ મધ્યમવર્ગીય પરિવારના બજેટમાં આસાનીથી બેસી જાય તેમ હતું. તેમનો સાત વર્ષનો દીકરો ચિરાગ પણ આંગણામાં દોડાદોડી કરીને રાજીના રેડ થઈ રહ્યો હતો.

આ મકાનના માલિક કેશવ હતા, જેઓ સિત્તેર વર્ષના એક નિવૃત્ત સરકારી કર્મચારી હતા અને ઘરની બાજુમાં જ આવેલા એક નાનકડા આઉટહાઉસ જેવા ઓરડામાં સાવ એકલા રહેતા હતા. કેશવનો સ્વભાવ સાવ શાંત, ગંભીર અને અંતર્મુખી હતો. દસ્તાવેજ કરતી વખતે કેશવે માત્ર એટલું જ કહ્યું હતું કે મને ઘરમાં કોઈ પંચાત કે અવાજ પસંદ નથી અને શાંતિથી રહેજો.

સાંજ પડતાં જ મનોજ શેરીના નાકે આવેલા કાંતિની ચાની નાની કીટલી પર દૂધ લેવા ગયો. કાંતિએ જ્યારે મનોજને પૂછ્યું કે તમે ક્યાં રહેવા આવ્યા છો અને મનોજે પેલા મોટા સફેદ મકાન તરફ આંગળી ચીંધી, ત્યારે કાંતિના હાથમાંથી ચાની કીટલી છટકી જતાં જતાં માંડ બચી.

કાંતિએ આજુબાજુ જોઈને અત્યંત ધીમા અને રહસ્યમય અવાજે મનોજને કહ્યું કે ભાઈ, તમે આ શું કર્યું. આ મકાનમાં રહેવા જવાની ભૂલ કેમ કરી. છેલ્લા પાંચ વર્ષમાં આ મકાનમાં દસ ભાડૂતો રહેવા આવ્યા અને કોઈ પણ પરિવાર છ મહિનાથી વધુ ટકી શક્યો નથી.

કાંતિએ વધુમાં જણાવ્યું કે દરેક પરિવાર સામાન બાંધીને રાતોરાત જીવ બચાવીને ભાગી ગયો છે. લોકો કહે છે કે એ મકાન શાપિત છે અને ત્યાં કોઈ અશુભ શક્તિનો વાસ છે. મનોજે હસીને વાત ટાળી દીધી અને કહ્યું કે અમે મહેનતુ અને ઈશ્વરમાં શ્રદ્ધા રાખનારા લોકો છીએ, અમને આવા વહેમમાં કોઈ વિશ્વાસ નથી.

ઘરે પાછા આવીને મનોજે ભાવનાને આ વાત કહી ત્યારે બંનેએ તેને સામાન્ય અફવા ગણીને હસી કાઢી. તેમણે પૂજાના ઓરડામાં દીવો પ્રગટાવ્યો અને શાંતિથી જમીને સૂઈ ગયા. શરૂઆતના બે અઠવાડિયા ખૂબ જ શાંતિ અને આનંદમાં વીતી ગયા.

પરંતુ ત્રીજા અઠવાડિયાથી ઘરમાં એક અજીબોગરીબ સિલસિલો શરૂ થયો જેણે પરિવારની ઊંઘ હરામ કરી નાખી. ઘરના પાછલા ભાગમાં આવેલા એક જૂના બંધ સ્ટોર રૂમની આસપાસથી મધરાતે વિચિત્ર અવાજો આવવા લાગ્યા. ક્યારેક ધીમા પગલાંનો અવાજ આવતો તો ક્યારેક કોઈ સ્ત્રીના રડવાનો કે ડૂસકાં ભરવાનો અવાજ સંભળાતો હતો.

એક રાત્રે બરાબર બે વાગ્યે ભાવનાની ઊંઘ અચાનક ઊડી ગઈ. તેને લાગ્યું કે રસોડામાં કોઈ વાસણો ખખડાવી રહ્યું છે. ભાવનાએ લાઈટ ચાલુ કરીને જોયું તો રસોડાના ટેબલ પર મૂકેલો લોટનો ડબ્બો ખુલ્લો હતો અને જમીન પર કોઈના નાના પગલાંની ધૂળવાળી છાપ પડેલી હતી.

ભાવનાના ધબકારા વધી ગયા અને તેણે ગભરાઈને મનોજને જગાડ્યો. મનોજે આખા ઘરમાં તપાસ કરી પણ બારી-બારણાં બધાં અંદરથી મજબૂત રીતે બંધ હતાં. મનોજે ભાવનાને સમજાવી કે કદાચ કોઈ બિલાડી કે ઉંદર ઘૂસી આવ્યો હશે.

પરંતુ બીજા દિવસે રાત્રે સાત વર્ષનો ચિરાગ અચાનક ભયંકર ચીસ પાડીને ઊંઘમાંથી જાગી ગયો. ચિરાગે ધ્રૂજતી આંગળી ચીંધીને કહ્યું કે પપ્પા, બારી બહાર સફેદ કપડાં પહેરેલી એક વૃદ્ધ સ્ત્રી ઊભી હતી અને તે મારી સામે જોઈને રડતી હતી. ચિરાગ આખી રાત તાવમાં ધ્રૂજતો રહ્યો.

હવે ભાવનાના મનમાં પેલી ચાવાળા કાંતિની વાત ગૂંજવા લાગી કે કોઈ પરિવાર અહીં છ મહિનાથી વધુ ટકી શક્યો નથી. ભાવનાએ મનોજ સામે હાથ જોડીને આજીજી કરી કે આપણે આ ઘર તાત્કાલિક ખાલી કરી દઈએ. આપણને સસ્તું ઘર મળ્યું પણ આપણા બાળકના જીવ કરતાં કોઈ ઘર મોટું નથી.

મનોજ પોતે પણ અંદરથી ખૂબ અશાંત અને ચિંતિત થઈ ગયો હતો. શેરીના પડોશીઓ પણ જ્યારે પણ ભાવનાને મળતા ત્યારે દયાભરી નજરે જોતા અને પૂછતા કે હજુ સુધી તમે લોકો ભાગ્યા નથી. આખી શેરીમાં આ મકાન એક ભૂતિયા હવેલી તરીકે કુખ્યાત થઈ ચૂક્યું હતું.

પરંતુ મનોજ એક સમજદાર અને તાર્કિક વિચારસરણી ધરાવતો યુવાન હતો. તેણે વિચાર્યું કે જો કોઈ અદ્રશ્ય શક્તિ હોત તો માત્ર છ મહિનામાં જ કેમ બધા ભાગતા હતા અને માલિક કેશવ પોતે આટલા વર્ષોથી બાજુમાં શાંતિથી કેમ રહેતા હતા. મનોજે નક્કી કર્યું કે ડરીને ભાગવાને બદલે તે આ રહસ્યનું સાચું મૂળ શોધી કાઢશે.

શનિવારની રાત્રે મનોજે એક ગુપ્ત યોજના બનાવી. તેણે ભાવના અને ચિરાગને અંદરના રૂમમાં સુવડાવીને દરવાજો બંધ કરી દીધો. પોતે હોલના અંધારા ખૂણામાં લાકડાનો દંડો લઈને શાંતિથી બેસી રહ્યો.

બરાબર મધરાતે અઢી વાગ્યે ઘરના પાછલા બંધ સ્ટોર રૂમમાંથી ધીમો ખખખડાટ સંભળાયો. જાણે કોઈ લાકડાની દીવાલ કે કબાટ સરકાવી રહ્યું હોય તેવો ઘસરકો થયો. મનોજના રૂંવાડાં ઊભાં થઈ ગયાં પણ તેણે હિંમત જાળવી રાખી.

સ્ટોર રૂમનો જૂનો દરવાજો અત્યંત ધીમેથી ખૂલ્યો. અંધારામાં એક સફેદ પડછાયો લંગડાતા પગલે બહાર નીકળી ગયો. એ કોઈ ભૂત કે પ્રેત નહોતું પણ સફેદ સાડી પહેરેલી એક વૃદ્ધ, કૃશકાય અને લાચાર સ્ત્રી હતી.

તે વૃદ્ધ સ્ત્રીના હાથમાં એક જૂનું લાકડાનું નાનું રમકડું હતું. તે ધીમા પગલે ચિરાગના રૂમના દરવાજા પાસે આવી અને ઉંબરે બેસીને ધ્રૂસકે ધ્રૂસકે રડવા લાગી. તેના મોંમાંથી અત્યંત દર્દભર્યા શબ્દો નીકળતા હતા કે મારી દીકરી ક્યાં છે, તું જમ્યા વગર કેમ સૂઈ ગઈ.

મનોજે અચાનક લાઈટની સ્વીચ ચાલુ કરી દીધી. અજવાળું થતાં જ પેલી વૃદ્ધ સ્ત્રી ચમકી ગઈ અને પોતાના બંને હાથથી આંખો ઢાંકી દીધી. તે કોઈ ભયંકર રાક્ષસ નહોતી પણ સાવ નિર્દોષ, બીમાર અને લથડતી હાલતમાં ઊભેલી એક અસહાય માતા હતી.

લાઈટનો અવાજ સાંભળીને ભાવના પણ દોડી આવી. વૃદ્ધ સ્ત્રીને આ હાલતમાં જોઈને ભાવનાના મોંમાંથી ચીસ નીકળવાને બદલે કરુણા છલકાઈ આવી. ભાવનાએ જોયું કે એ ડોશીમાના પગ ઠંડીથી ધ્રૂજી રહ્યા હતા અને તેમના હોઠ સુકાઈ ગયા હતા.

ભાવનાએ જરાય ડર્યા વગર આગળ વધીને એ વૃદ્ધ સ્ત્રીના ખભા પર ગરમ શાલ ઓઢાડી દીધી. ભાવનાએ રસોડામાંથી ગરમ દૂધનો ગ્લાસ લાવીને તેમના હાથમાં મૂકી દીધું. પેલી વૃદ્ધ સ્ત્રીએ નાના બાળકની જેમ ભાવના સામે જોયું અને દૂધ પીવા લાગી.

બરાબર એ જ ક્ષણે પાછલા સ્ટોર રૂમમાંથી મકાનમાલિક કેશવ હાંફતા હાંફતા દોડી આવ્યા. કેશવના ચહેરા પર ભયંકર ગભરાટ અને શરમ છવાયેલી હતી. કેશવે ભાવના અને મનોજના પગ પકડી લીધા.

કેશવે રડતાં રડતાં આજીજી કરી કે ભાઈ, પ્લીઝ પોલીસને ન બોલાવતા. આ મારી પત્ની પાર્વતી છે, જે કોઈ ડાકણ કે ભૂત નથી પણ સાવ લાચાર માનસિક બીમાર સ્ત્રી છે. કેશવની આંખોમાંથી આંસુઓની ધાર વહેવા લાગી.

મનોજે કેશવને ઊભા કર્યા અને સોફા પર બેસાડ્યા. મનોજે શાંતિથી પૂછ્યું કે કાકા, આ બધું શું છે અને આ માજી અમારા ઘરમાં અંદર કેવી રીતે આવ્યા. આખા મહોલ્લામાં આ ઘર વિશે આટલી ભયાનક અફવાઓ કેમ ફેલાયેલી છે.

કેશવે એક ઊંડો નિસાસો નાખ્યો અને પાંચ વર્ષ જૂની પોતાની કાળજું કંપાવી દેનારી દર્દનાક દાસ્તાન સંભળાવવાનું શરૂ કર્યું. કેશવે કહ્યું કે પાંચ વર્ષ પહેલાં આ ઘરમાં અમારો હસતો-રમતો સુંદર સંસાર હતો. અમારી એકવીસ વર્ષની એકમાત્ર લાડકવાઈ દીકરી પૂજા આ ઘરમાં રહેતી હતી.

પૂજા આખા ઘરનો પ્રાણ હતી અને તેની માતા પાર્વતીનો જીવ પૂજામાં જ વસેલો હતો. પણ કમનસીબે પાંચ વર્ષ પહેલાં એક ગંભીર બીમારીમાં પૂજાનું અકાળે અવસાન થઈ ગયું. દીકરીના મૃત્યુનો આઘાત પાર્વતી સહન ન કરી શકી અને તેનું માનસિક સંતુલન સાવ ખોરવાઈ ગયું.

ડોક્ટરોએ જણાવ્યું કે પાર્વતી યાદશક્તિ ગુમાવવાની ગંભીર બીમારીથી પીડાય છે. તે માને છે કે તેની દીકરી હજુ પણ આ ઘરમાં જીવતી છે અને પાછલા રૂમમાં સૂતી છે. કેશવે પોતાના ખર્ચા અને પત્નીની દવાઓ માટે આ મોટું ઘર ભાડે આપવાનું શરૂ કર્યું હતું અને પોતે બાજુના આઉટહાઉસમાં રહેવા ગયા હતા.

બંને ઘર વચ્ચે પાછળના સ્ટોર રૂમમાં લાકડાના કબાટ પાછળ એક ગુપ્ત નાનો દરવાજો હતો જે જૂના જમાનામાં બનાવેલો હતો. મધરાતે જ્યારે કેશવ ઊંઘી જતા ત્યારે પાર્વતી એ છૂપા દરવાજેથી આ ઘરમાં પોતાની દીકરીને શોધવા આવી ચડતી હતી. તે રૂમોમાં જઈને દીકરીના રમકડાં મૂકતી અને રડતી હતી.

કેશવે આંસુ લૂછતાં કહ્યું કે અગાઉ જે દસ પરિવારો ભાડે રહેવા આવ્યા, તેમણે ક્યારેય આ સત્ય જાણવાનો પ્રયત્ન ન કર્યો. તેઓ મધરાતે પાર્વતીને જોઈને ડરી જતા અને ભૂત-પ્રેતની બૂમો પાડીને પોલીસ બોલાવવાની ધમકી આપતા હતા. દરેક પરિવાર મને ગાળો ભાંડતો અને છ મહિનામાં સામાન બાંધીને ભાગી જતો હતો.

કેશવે હાથ જોડીને કહ્યું કે લોકો મને ઠગ અને બદમાશ માનવા લાગ્યા અને આ ઘરને ભૂતિયું જાહેર કરી દીધું. મારે મારી બીમાર પત્નીને સાચવવા માટે આ કલંક સહન કરવું પડ્યું. હું જાણું છું કે તમે પણ કાલે સવારે આ ઘર ખાલી કરી દેશો, પણ મારી પત્ની પર દયા કરજો.

આ હૃદયદ્રાવક કહાણી સાંભળીને ભાવનાની આંખોમાંથી ચોધાર આંસુ વહી નીકળ્યા. ભાવના ધીમેથી પાર્વતી પાસે ગઈ અને તેના ખોળામાં માથું મૂકી દીધું. પાર્વતીએ પોતાના ધ્રૂજતા હાથ ભાવનાના માથા પર ફેરવ્યા અને તેના ચહેરા પર વર્ષો પછી એક અનોખો સંતોષ છલકાઈ આવ્યો.

ભાવનાએ મનોજ સામે જોયું અને અત્યંત મક્કમ અવાજે કહ્યું કે આપણે આ ઘર ક્યારેય ખાલી નહીં કરીએ. જે ઘરને લોકોએ ભૂતિયું કહીને તરછોડી દીધું છે, તે વાસ્તવમાં એક પુત્રવિયોગી માતાના આંસુઓનું મંદિર છે. આ માતાને કોઈ વહેમ કે ડરની નહીં પણ સ્નેહ અને હુંફની જરૂર છે.

મનોજે પણ ભાવનાના નિર્ણયને વધાવી લીધો. મનોજે કેશવનો હાથ પકડીને કહ્યું કે કાકા, આજથી તમે સાવ એકલા નથી.

અમે માત્ર તમારા ભાડૂત નથી પણ તમારા સંતાનો બનીને આ ઘરમાં રહીશું. પાર્વતીબા હવે અમારા પણ માતા છે અને અમે તેમની સાથે રહીને તેમની સેવા કરીશું.

બીજા જ દિવસે સવારે ભાવનાએ પાછલા સ્ટોર રૂમનો પેલો ગુપ્ત દરવાજો કાયમ માટે ખુલ્લો કરી દીધો. આઉટહાઉસ અને મુખ્ય ઘર વચ્ચેની દીવાલ સાવ અદ્રશ્ય થઈ ગઈ અને બંને પરિવારો એક બની ગયા. પાર્વતી હવે ચોરીછૂપીથી નહીં પણ હસતાં હસતાં ઘરમાં હરવા-ફરવા લાગી.

ભાવના રોજ સવારે પાર્વતીને પોતાના હાથે ગરમ નાસ્તો કરાવતી અને દવાઓ આપતી હતી. નાનો ચિરાગ પાર્વતીને દાદી કહીને બોલાવતો અને તેમની આંગળી પકડીને બગીચામાં ફરતો હતો. બાળકના નિર્દોષ કલરવ અને પ્રેમભર્યા વાતાવરણથી પાર્વતીની તબિયતમાં ચમત્કારિક સુધારો થવા લાગ્યો.

જોતજોતામાં છ મહિના વીતી ગયા અને સાતમો મહિનો શરૂ થયો. શેરીના લોકો આશ્ચર્યથી જોઈ રહ્યા હતા કે આ પરિવાર હજુ સુધી ભાગ્યો કેમ નથી. ઉલટાનું એ ઘરમાંથી રોજ સવારે આરતીના ઘંટારવ અને હાસ્યના અવાજો ગૂંજતા હતા.

એક રવિવારે મનોજે આખી સોસાયટીના લોકોને પોતાના આંગણે ચા-નાસ્તા માટે આમંત્રણ આપ્યું. ચાવાળો કાંતિ અને પડોશીઓ આશ્ચર્ય સાથે ત્યાં પહોંચ્યા. તેમણે જોયું કે જે પાર્વતીને તેઓ ડાકણ માનતા હતા, તે સુંદર પાટલીવાળી સાડી પહેરીને સૌને પ્રસાદ વહેંચી રહી હતી.

મનોજે તમામ પડોશીઓ સામે હાથ જોડીને આખી સત્ય હકીકત કહી સંભળાવી. મનોજે કહ્યું કે કોઈના દુઃખ અને આંસુને ભૂતનું નામ આપીને ભાગી જવું એ કાયરતા છે. જો આપણે કોઈના દર્દને સમજીને પ્રેમનો હાથ લંબાવીએ, તો વેરાન હવેલી પણ સ્વર્ગ બની જાય છે.

આ સાંભળીને આખી સોસાયટીના લોકો શરમથી માથું નીચું કરી ગયા. કાંતિએ કેશવ પાસે જઈને બે હાથ જોડીને માફી માંગી. પડોશીઓએ સ્વીકાર્યું કે તેમની અજ્ઞાનતા અને વહેમે એક લાચાર પરિવારને કેટલો મોટો અન્યાય કર્યો હતો.

તે દિવસ પછી એ ઘર પરથી ભૂતિયા મકાનનો ડાઘ કાયમ માટે ભૂંસાઈ ગયો. એ ઘર હવે સોસાયટીનું સૌથી પવિત્ર અને સ્નેહાળ ઘર ગણાવા લાગ્યું જ્યાં માનવતાનો અખંડ દીવો પ્રગટતો હતો. કેશવ અને પાર્વતીના ચહેરા પર ફરીથી પોતાના પરિવાર સાથે જીવવાનો પરમ સંતોષ છવાઈ ગયો હતો.

સાચી ભય પથ્થરની દીવાલોમાં કે અંધારામાં નથી હોતો પણ માણસના પોતાના સંકુચિત મનમાં હોય છે. પ્રેમ, કરુણા અને સમજણ દુનિયાના મોટામાં મોટા ભયને પણ ઓગાળીને સંબંધોનું અમૃત બનાવી દે છે. મનોજ અને ભાવનાની એક સંવેદનાએ તૂટેલા ઘરને સદા માટે હસતું-રમતું નંદનવન બનાવી દીધું.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.