છૂટાછેડા પહેલાં એક મહિનો અલગ રહેવા ગયેલી પત્નીના જૂના કબાટમાં અંદર જોયું તો...

રાતના અગિયાર વાગ્યાનો સમય હતો અને ઘરના ડાઇનિંગ ટેબલ પર એક અસહ્ય અને ભારે સન્નાટો છવાયેલો હતો. સાત વર્ષ પહેલાં પ્રેમ અને વિશ્વાસ સાથે શરૂ થયેલો સમીર અને પ્રીતિનો સંસાર હવે રોજિંદા વિવાદોનું રણમેદાન બની ચૂક્યો હતો. આજે સાંજે પણ દૂધના બિલ અને ઘરના નાળિયેર જેવી નાની બાબત પરથી શરૂ થયેલી બોલાચાલીએ ભયંકર સ્વરૂપ ધારણ કરી લીધું હતું.

સમીર પોતાના માથા પર બંને હાથ મૂકીને સોફા પર બેઠો હતો અને તેનો શ્વાસ ગુસ્સાથી ઝડપથી ચાલી રહ્યો હતો. સામે ઊભેલી પ્રીતિની આંખોમાં પણ વર્ષોથી ભરાયેલી ઉપેક્ષા અને કડવાશ આંસુ બનીને વહી રહી હતી. બંને એકબીજાને પ્રેમ કરતા હતા છતાં એક જ છત નીચે સાથે રહેવું હવે બંને માટે અસંભવ બની ગયું હતું.

સમીર એક ખાનગી કંપનીમાં સેલ્સ મેનેજર તરીકે નોકરી કરતો હતો અને દિવસભર ટાર્ગેટના તણાવમાં પીસાતો હતો. બીજી તરફ પ્રીતિ ઘરકામની સાથે સાથે ઘરના આર્થિક ટેકા માટે બપોરે નાના બાળકોને ટ્યુશન ભણાવતી હતી. થાક, પૈસાની ખેંચતાણ અને એકબીજા પ્રત્યે સમય ન ફાળવી શકવાના કારણે તેમના સંબંધોમાં એક ઊંડી ખાઈ પડી ગઈ હતી.

પ્રીતિએ ધ્રૂજતા અવાજે કહ્યું કે સમીર, રોજ આ રીતે એકબીજાનું અપમાન કરીને જીવવા કરતાં આપણે કાયમ માટે છૂટા પડી જવું જોઈએ. આપણો આ સંબંધ હવે સાવ મરી પરવાર્યો છે અને આપણે કોર્ટમાં જઈને છૂટાછેડા લઈ લેવા જોઈએ.

આ શબ્દો સાંભળીને સમીરના હૃદયમાં એક જોરદાર ધ્રાસકો પડ્યો. સમીર અંદરથી જાણતો હતો કે તે પ્રીતિ વગર રહી શકે તેમ નથી પણ તેનો પુરુષી અહંકાર તેને નમવા દેતો નહોતો. સમીરે લાંબો શ્વાસ લઈને કહ્યું કે છૂટાછેડા લેતાં પહેલાં આપણે એક પ્રયોગ કરવો જોઈએ.

સમીરે દરખાસ્ત મૂકી કે આપણે પૂરા એક મહિના માટે એકબીજાથી સાવ અલગ રહીએ. આ ત્રીસ દિવસ દરમિયાન કોઈ ફોન નહીં, કોઈ મેસેજ નહીં અને એકબીજાના જીવનમાં લેશમાત્ર દખલગીરી નહીં. જો એક મહિના પછી પણ આપણને લાગે કે આપણે એકલા જ વધુ ખુશ છીએ, તો આપણે હસતા મોંએ કાયદાકીય રીતે અલગ થઈ જઈશું.

પ્રીતિએ પોતાની ભીની આંખો લૂછીને આ શરત સ્વીકારી લીધી. બીજા દિવસે સવારે પ્રીતિએ પોતાની બે બેગ ભરી અને શહેરના બીજા છેડે આવેલા પોતાના જૂના ખાલી ફ્લેટમાં રહેવા જતી રહી. સમીર પોતાના ખાલી ઘરમાં એકલો ઊભો રહીને દરવાજો બંધ થતો જોતો રહ્યો.

શરૂઆતના ત્રણ-ચાર દિવસ બંનેને એક અજીબ પ્રકારની સ્વતંત્રતાનો અહેસાસ થયો. સમીરને લાગ્યું કે હવે ઘરમાં કોઈ ટોકનાર નથી અને મોડી રાત સુધી ટીવી જોઈ શકાય છે. પ્રીતિને પણ લાગ્યું કે હવે સવારે વહેલા ઊઠીને ચા-નાસ્તો બનાવવાની અને કોઈની મરજી સાચવવાની કોઈ ચિંતા નથી.

પરંતુ પાંચમા દિવસથી ઘરનો સન્નાટો સમીરને ડંખવા લાગ્યો. સમીર જ્યારે સાંજે ઓફિસેથી થાકીને ઘરે પાછો આવતો ત્યારે આખું ઘર અંધકારમાં ડૂબેલું મળતું હતું. રસોડામાં જઈને ચા બનાવતી વખતે તેને ખબર પડી કે ખાંડ અને ચાની પત્તી કયા ડબ્બામાં છે તે પણ તેને ખબર નહોતી.

પ્રીતિના હાથની ગરમ રોટલીની જગ્યાએ હોટલના ઠંડા અને સ્વાદહીન પાર્સલ ખાતાં સમીરનું ગળું ભરાઈ આવતું હતું. ઘરના દરેક ખૂણામાં, સોફાની ચાદરમાં અને દીવાલ પર લટકતી તસવીરોમાં તેને પ્રીતિની હાજરી વર્તાતી હતી. તેને સમજાયું કે જે ઘરને તે માત્ર ઈંટોનું મકાન સમજતો હતો, તેને પ્રીતિએ પોતાના પરસેવાથી મંદિર બનાવ્યું હતું.

બીજી તરફ પ્રીતિની હાલત પણ કંઈ સારી નહોતી અને નવા ફ્લેટમાં રાત્રે પંખાના અવાજ સિવાય કશું સંભળાતું નહોતું. દરવાજા પર કોઈ પગરવ થાય તો તેને લાગતું કે સમીર આવ્યો હશે. તે રોજ રાત્રે સમીરનો ફોન નંબર સ્ક્રીન પર કાઢીને કલાકો સુધી તાકી રહેતી હતી પણ શરત યાદ આવતાં ફોન મૂકી દેતી હતી.

અલગ થયાના બારમા દિવસે સમીરને અચાનક ભયંકર તાવ ચડી આવ્યો. ઋતુ બદલાવાના કારણે તેને વાયરલ ઇન્ફેક્શન થઈ ગયું હતું અને તેનું આખું શરીર અગ્નિની જેમ બળી રહ્યું હતું. પલંગમાંથી ઊભા થવાની પણ તેનામાં તાકાત નહોતી અને પાણી પીવા માટે પણ હાથ લંબાવી શકાતો નહોતો.

શરત મુજબ સમીર પ્રીતિને ફોન કરી શકે તેમ નહોતો અને તે પોતાના પિતા કે મિત્રોને પણ ચિંતામાં મૂકવા માંગતો નહોતો. તે બેભાન અવસ્થામાં પલંગ પર પડ્યો રહ્યો અને તેના મોંમાંથી અજાણતાં જ પ્રીતિનું નામ નીકળતું રહ્યું. તેને લાગ્યું કે આજે તે આ એકલતામાં જ દમ તોડી દેશે.

પરંતુ તે જ સાંજે અચાનક ઘરની ડોરબેલ વાગી અને બહાર એક ડિલિવરી બોય ઊભો હતો. તેના હાથમાં એક મોટો થર્મોસ ફ્લાસ્ક અને ગરમ સૂપનો ડબ્બો હતો સાથે તાવની દવાઓનું પેકેટ પણ હતું. થર્મોસ ખોલતાં જ અંદરથી તાજા તુલસી અને આદુવાળા ગરમ ઉકાળાની સુગંધ આવી.

આ એ જ ખાસ ઉકાળો હતો જે પ્રીતિ હંમેશાં સમીર બીમાર પડે ત્યારે પોતાના હાથે બનાવતી હતી. દવાઓની સાથે એક નાની ચિઠ્ઠી હતી જેમાં ડોક્ટરની સૂચના મુજબ કઈ દવા ક્યારે લેવી તે વિગતવાર લખેલું હતું પણ મોકલનારનું કોઈ નામ નહોતું. આગામી ચાર દિવસ સુધી દરરોજ સવાર-સાંજ ગરમ મગનું પાણી, ખીચડી અને દવાઓ નિયમિત પહોંચતા રહ્યા.

ચોથા દિવસે જ્યારે સમીરનો તાવ ઊતરી ગયો ત્યારે તેણે સોસાયટીના ચોકીદાર અને ડિલિવરી બોયને પકડીને સખત પૂછપરછ કરી. ત્યારે ચોકીદારે જણાવ્યું કે સાહેબ, આ ટિફિન કોઈ હોટલમાંથી નથી આવતું પણ મેડમ રોજ સવારે સાડા પાંચ વાગ્યે રિક્ષામાં આવીને સોસાયટીના ગેટ પાસે આપી જાય છે. તેઓ રોજ તમારા સ્વાસ્થ્યની પળેપળની ખબર મારી પાસેથી લેતાં હતાં.

આ સાંભળીને સમીરના પગ નીચેથી જમીન સરકી ગઈ અને તેની આંખોમાંથી ચોધાર આંસુ વહી નીકળ્યા. જે પત્ની સાથે તે ઝઘડો કરીને અલગ થયો હતો, તે પત્ની શરતના કારણે સામે ન આવી શકી પણ વહેલી સવારે છાનીમાની આવીને તેના જીવની રક્ષા કરી રહી હતી. સમીરનું હૃદય પસ્તાવાની આગમાં બળવા લાગ્યું.

તે દિવસે સમીર રૂમની સફાઈ કરી રહ્યો હતો ત્યારે કબાટના એક ગુપ્ત ખાનામાંથી પ્રીતિની એક જૂની પર્સનલ મેડિકલ ફાઈલ નીચે પડી. સમીરે ઉત્સુકતાથી એ ફાઈલ ખોલી અને રિપોર્ટ વાંચતાં જ તેના હોશ ઊડી ગયા.

એ ફાઈલ એક મોટા સ્ત્રીરોગ નિષ્ણાત હોસ્પિટલની હતી. પ્રીતિ પાછલા બે વર્ષથી ગર્ભાશયની એક અત્યંત જટિલ બીમારી અને હોર્મોનલ અસંતુલનની અસહ્ય પીડા ભોગવી રહી હતી. તેના કારણે તેના શરીરમાં સતત દુખાવો રહેતો હતો અને તેનો સ્વભાવ ચિડચિડો બની જતો હતો.

ડોક્ટરની કન્સલ્ટેશન ડાયરીમાં પ્રીતિએ પોતાના હાથે લખેલી એક અંગત નોંધ પણ હતી. તેમાં પ્રીતિએ લખ્યું હતું કે મારો સમીર પહેલેથી જ કંપનીના દેવા અને ટાર્ગેટના કારણે રાત્રે ઊંઘી શકતો નથી, એટલે હું આ ઓપરેશન અને ખર્ચની વાત તેને કહીને વધુ ચિંતામાં મૂકવા માંગતી નથી. હું આ દર્દ એકલી સહન કરી લઈશ.

સમીર એ ફાઈલ પોતાની છાતીએ વળગાડીને પોક મૂકીને રડી પડ્યો. જેને તે આળસુ અને કકળાટિયા સ્વભાવની માનતો હતો, એ સ્ત્રી પોતાના પતિની શાંતિ માટે શરીરનું અસહ્ય દર્દ એકલા ગૂંગળાઈને સહન કરી રહી હતી.

બીજી તરફ અલગ રહેતી પ્રીતિ પર એક મોટો પહાડ તૂટી પડ્યો. તે જે મકાનમાં ભાડેથી ટ્યુશન ક્લાસ ચલાવતી હતી, તે મકાનમાલિકે અચાનક નોટિસ આપીને પાંચ લાખ રૂપિયાનું ડિપોઝિટ તાત્કાલિક જમા કરાવવા અથવા ક્લાસ ખાલી કરી દેવાનો આદેશ આપ્યો. આ ટ્યુશન ક્લાસ પ્રીતિના આત્મસન્માન અને સ્વતંત્રતાનો એકમાત્ર આધાર હતા.

પ્રીતિ સાવ નિરાધાર બની ગઈ હતી અને રડી રડીને તેની આંખો સુજી ગઈ હતી. તેની પાસે આટલી મોટી રકમ નહોતી અને સમીર સાથે વાત કરવાની મનાઈ હતી. તે પોતાના સપનાઓને ધૂળમાં મળતા જોઈ રહી હતી.

પરંતુ બીજા જ દિવસે મકાનમાલિકનો ફોન આવ્યો અને તેણે કહ્યું કે બહેન, તમારું આખા વર્ષનું ભાડું અને પૂરેપૂરી ડિપોઝિટ જમા થઈ ગઈ છે એટલે તમારે ક્લાસ ખાલી કરવાની કોઈ જરૂર નથી. પ્રીતિ સ્તબ્ધ થઈને તેણે પૂછ્યું કે આ પૈસા કોણે ભર્યા.

મકાનમાલિકે બેંક ટ્રાન્સફરની રસીદ બતાવી જેમાં ખાતાધારકનું નામ વાંચીને પ્રીતિના શ્વાસ થંભી ગયા. એ પૈસા સમીરે ટ્રાન્સફર કર્યા હતા. પ્રીતિ સીધી સમીરની બેંક અને તેના જૂના મિત્ર હર્ષદ પાસે દોડી ગઈ.

હર્ષદે આંસુ ભરી આંખે પ્રીતિને જણાવ્યું કે ભાભી, સમીરે તમારી આ મુસીબત વિશે જાણી લીધું હતું. તેણે પોતાની સાત વર્ષ જૂની અને જીવથી પણ વહાલી સ્પોર્ટ્સ બાઈક તાત્કાલિક સસ્તામાં વેચી દીધી અને પોતાની પર્સનલ પીએફ લોન ઉપાડીને તમારા ક્લાસ બચાવી લીધા. સમીરે મને કસમ આપી હતી કે હું તમને આ વાત ક્યારેય ન કહું.

હર્ષદે પ્રીતિના હાથમાં સમીરની એક જૂની નાની પોકેટ ડાયરી પણ મૂકી જે સમીર ઉતાવળમાં હર્ષદની ઓફિસે ભૂલી ગયો હતો. પ્રીતિએ ધ્રૂજતા હાથે એ ડાયરીનાં પાનાં પલટાવ્યાં.

એ ડાયરીમાં સમીરે પોતાના કોઈ અંગત ખર્ચાઓ નહોતા લખ્યા પણ પ્રીતિના નાના-મોટા સપનાઓની યાદી બનાવી હતી. પ્રીતિને પોતાના ઘરની બાલ્કનીમાં ફૂલોનો નાનો બગીચો બનાવવો હતો, તેના માતા-પિતાને યાત્રાએ મોકલવા હતા અને તેને એક સુંદર હીરાની વીંટી પહેરવી હતી. દરેક સપનાની સામે સમીરે પોતાની બચતમાંથી કેટલી રકમ ભેગી થઈ તેની તારીખવાર નોંધ કરી હતી.

ડાયરીના છેલ્લા પાને સમીરે લખ્યું હતું કે મારી પ્રીતિ મારાથી નારાજ છે કારણ કે હું તેને સુખી નથી રાખી શકતો. પણ હું દિવસ-રાત મહેનત કરીશ જેથી એક દિવસ મારી પત્ની ગર્વથી કહી શકે કે તેનો પતિ તેના દરેક સપના પૂરા કરી શકે છે.

પ્રીતિ એ ડાયરી પોતાના હોઠે અડાડીને ધ્રૂસકે ધ્રૂસકે રડી પડી. જેને તે કઠોર, લાગણીહીન અને સ્વાર્થી માનતી હતી, એ માણસ પોતાની જાતને વેચીને પણ તેની ખુશીઓ ખરીદવા માટે મથી રહ્યો હતો.

જોતજોતામાં ત્રીસ દિવસ પૂરા થઈ ગયા. કરાર મુજબ બંનેએ સાંજે પાંચ વાગ્યે શહેરના એક શાંત બગીચામાં આવેલા તળાવના કિનારે મળવાનું નક્કી કર્યું હતું. બંનેના હાથમાં એક-એક કવર હતું જેમાં તેમનો આખરી નિર્ણય હતો.

સાંજે પાંચ વાગ્યે જ્યારે સમીર બગીચાના બાંકડા પાસે પહોંચ્યો ત્યારે સામે પ્રીતિ સાદી સુતરાઉ સાડી પહેરેલી ઊભી હતી. બંનેની આંખો મળી અને એક ક્ષણ માટે આખી સૃષ્ટિ થંભી ગઈ. બંનેના ચહેરા પર થાક હતો પણ આંખોમાં અસીમ સ્નેહ અને પસ્તાવાની ભીનાશ છલકાતી હતી.

સમીરે આગળ વધીને પોતાના હાથમાં રહેલું કાગળ પ્રીતિ સામે ધર્યું. પ્રીતિએ ધ્રૂજતા હાથે એ કાગળ ખોલ્યો. તે કોઈ છૂટાછેડાની અરજી નહોતી પણ શહેરના સૌથી મોટા ગાયનેકોલોજિસ્ટ હોસ્પિટલની એપોઇન્ટમેન્ટ અને એડમિશનની રસીદ હતી જેમાં સમીરે પ્રીતિના ઓપરેશનનો તમામ ખર્ચ અગાઉથી જમા કરાવી દીધો હતો.

સમીરે ભીના અવાજે કહ્યું કે પ્રીતિ, મને માફ કરી દે. હું તારા શરીરના દર્દને ન સમજી શક્યો અને તારી સાથે લડતો રહ્યો. હવે તારે આ દર્દ એકલીએ સહન કરવાની જરૂર નથી, આપણે બંને સાથે મળીને આ બીમારી સામે લડીશું.

આ સાંભળતાં જ પ્રીતિ પોતાનો સંયમ ગુમાવી બેઠી. તેણે પોતાના હાથમાં રહેલી સમીરની ડાયરી અને બેંકની રસીદ જમીન પર ફેંકી દીધી અને દોડીને સમીરની છાતી સરસી વળગી પડી. પ્રીતિ નાના બાળકની જેમ પોક મૂકીને રડવા લાગી.

પ્રીતિએ સમીરના ખભા પર માથું મૂકીને કહ્યું કે સમીર, મને માફ કરી દો. મેં તમારી બાઈક વેચાવી દીધી, તમારું સર્વસ્વ લૂંટાવી દીધું છતાં હું તમને પથ્થર દિલનો સમજતી રહી. મને તમારી સાથે કોઈ ફરિયાદ નથી, મારે કોઈ મહેલ કે વૈભવ નથી જોઈતો, મને બસ તમારો સાથ જોઈએ છે.

સમીરે પણ પ્રીતિના માથા પર હાથ મૂકીને તેને પોતાના આલિંગનમાં ભરી લીધી. સમીરની આંખોમાંથી પણ હર્ષ અને શાંતિના આંસુ વહી રહ્યા હતા. જે એક મહિનાના અંતરે બંનેને કાયમ માટે જુદા પાડવાના હતા, એ જ અંતરે બંનેના હૃદયમાં એકબીજા પ્રત્યેનું અસલી સ્થાન છતું કરી દીધું હતું.

તે સાંજે બંને હાથમાં હાથ પરોવીને પોતાના જૂના ઘરે પાછા ફર્યા. ઘરમાં હવે કોઈ કડવાશ, શંકા કે અહંકાર નહોતો પણ માત્ર એકબીજા માટે સર્વસ્વ ન્યોછાવર કરી દેવાની અતૂટ ભાવના હતી. સાચો પ્રેમ એ નથી જે ક્યારેય ઝઘડતો નથી પણ એ છે જે દૂર રહીને પણ એકબીજાની રક્ષા કરવા માટે ચૂપચાપ પોતાનું બલિદાન આપી દે છે.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.