દર મહિને છ હજાર રૂપિયા ગુપ્ત રીતે ક્યાં જતા હતા તે જાણવા પત્નીએ પીછો કર્યો અને પછી...

સવારે સાત વાગ્યે રસોડામાં કૂકરની સીટી વાગી ત્યારે ગીતાનું ધ્યાન દાળમાં નહીં પણ બહાર પડેલા પાકીટ પર હતું.

ભાવેશ બાથરૂમમાં નહાવા ગયો હતો અને તેનો મોબાઈલ ડાઇનિંગ ટેબલ પર વારંવાર વાઇબ્રેટ થઈ રહ્યો હતો.

ગીતાએ ચાનો ગેસ ધીમો કર્યો અને ધીમા પગલે ટેબલ પાસે આવી.

સ્ક્રીન પર એક મેસેજ ઝબકી રહ્યો હતો જેમાં બેંકમાંથી છ હજાર રૂપિયા રોકડા ઉપાડ્યાનો ઉલ્લેખ હતો.

આ સતત ચોથો મહિનો હતો જ્યારે પગાર થતાં જ પહેલા અઠવાડિયામાં આટલી મોટી રકમ ઉપાડી લેવામાં આવતી હતી.

ગીતાના કપાળ પર ચિંતાની રેખાઓ ઊંડી થઈ ગઈ.

ઘરમાં ગયા અઠવાડિયે જ કરિયાણાવાળાના બે હજાર રૂપિયા બાકી હતા અને ભાવેશે કહ્યું હતું કે આ મહિને હાથ થોડો તંગ છે.

જો હાથ તંગ હતો તો પછી આ છ હજાર રૂપિયા દર મહિને ક્યાં અદૃશ્ય થઈ જતા હતા?

ગીતાએ ધ્રૂજતા હાથે ફોન પાછો મૂકી દીધો કારણ કે બાથરૂમનો દરવાજો ખૂલવાનો અવાજ આવ્યો હતો.

ભાવેશ ટુવાલથી માથું લૂછતો બહાર આવ્યો અને હંમેશની જેમ હળવું સ્મિત આપ્યું.

"ગીતા, ચા બની ગઈ હોય તો આપજે, આજે ઓફિસે પહોંચવામાં થોડું મોડું થશે."

ગીતાએ તેના ચહેરા સામે જોયું પણ ત્યાં કોઈ ગભરાટ કે ચોરી પકડાયાનો ભાવ નહોતો.

"હા, બે મિનિટમાં લાવું છું." ગીતાએ માંડ અવાજ સ્વસ્થ રાખીને કહ્યું.

રસોડામાં જઈને તેણે કપમાં ચા ગાળી પણ તેનું મન વિચારોના વમળમાં ફસાયેલું હતું.

લગ્નને આઠ વર્ષ વીતી ગયા હતા અને આ આઠ વર્ષમાં તેણે ક્યારેય ભાવેશ પર શંકા નહોતી કરી.

ભાવેશ એક નાની પ્રાઈવેટ કંપનીમાં હિસાબ-કિતાબ સંભાળતો હતો અને તેની આવક મર્યાદિત હતી.

બંને જણા એક-એક રૂપિયો વિચારીને વાપરતા હતા જેથી ઘરનો ખર્ચ અને દીકરા ભાર્ગવની સ્કૂલની ફી સમયસર ભરાય.

પરંતુ છેલ્લા ચાર મહિનાથી ભાવેશના વર્તનમાં એક વિચિત્ર બદલાવ આવ્યો હતો.

તે સાંજે ઘરે આવતો ત્યારે થાકેલો લાગતો પણ રાત્રે અગિયાર વાગ્યા પછી અચાનક બહાર જવાનું કોઈને કોઈ બહાનું શોધતો.

ક્યારેક કહેતો કે પાન ખાવા જવું છે તો ક્યારેક મેડિકલ સ્ટોરેથી માથાના દુખાવાની ગોળી લેવા જવું છે.

ગીતા ચાનો કપ લઈને હોલમાં આવી અને ભાવેશની સામે ટીપોઈ પર મૂક્યો.

"ભાવેશ, આજે કરિયાણાવાળાનો માણસ પૈસા લેવા આવવાનો છે." ગીતાએ વાત શરૂ કરી.

ભાવેશે ચાની ચૂસકી લીધી અને શાંતિથી કહ્યું, "તેને કહેજે કે આવતા સોમવારે આપી દઈશ, અત્યારે થોડી ખેંચ છે."

ગીતાથી હવે રહેવાયું નહીં અને તેના અવાજમાં સહેજ કડવાશ આવી ગઈ.

"ખેંચ છે તો પછી સવારે જે છ હજાર રૂપિયા ઉપાડ્યા એ શેના માટે છે?"

આ સવાલ સાંભળતાં જ ભાવેશના હાથમાંથી કપ સહેજ ધ્રૂજી ગયો અને ચા રકાબીમાં છલકાઈ ગઈ.

તેણે નજર નીચી કરી લીધી અને થોડી ક્ષણો સુધી કંઈ ન બોલ્યો.

"તું મારો ફોન ચેક કરે છે ગીતા?" ભાવેશનો અવાજ ધીમો હતો પણ તેમાં અણગમો સ્પષ્ટ દેખાતો હતો.

"હા, મેં મેસેજ જોયો. મારે જાણવું છે કે આટલા રૂપિયા ક્યાં જાય છે જ્યારે ઘરમાં શાકભાજી લાવવાના પણ વાંધા છે."

ગીતાની આંખોમાં આસું આવી ગયા હતા.

તેને ડર હતો કે ક્યાંક ભાવેશ કોઈ જુગારમાં કે કોઈ ખરાબ આદતમાં તો નથી ફસાઈ ગયો ને?

અથવા તેના જીવનમાં કોઈ બીજી વ્યક્તિ આવી ગઈ છે જે તેનાથી છુપી છે?

ભાવેશે ઊંડો શ્વાસ લીધો અને ઊભો થઈને પોતાની ઓફિસ બેગ ખભા પર ભેરવી.

"ગીતા, દરેક વાતનો એક સમય હોય છે, હું કોઈ ખોટું કામ નથી કરી રહ્યો એટલો વિશ્વાસ રાખ."

"મારે વિશ્વાસ નથી જોઈતો, મારે ચોખ્ખો જવાબ જોઈએ છે." ગીતાએ તેનો હાથ પકડી લીધો.

ભાવેશે હળવેથી ગીતાનો હાથ છોડાવ્યો અને દરવાજા તરફ ડગલાં ભર્યાં.

"હું સાંજે આવીને વાત કરીશ, અત્યારે મને મોડું થાય છે." એટલું કહીને તે બહાર નીકળી ગયો.

ગીતા સોફા પર બેસી પડી અને તેનું હૃદય જોરજોરથી ધબકવા લાગ્યું.

તેને લાગ્યું કે તેનો સંસાર એક અજાણ્યા તોફાન તરફ આગળ વધી રહ્યો છે.

બપોરે જ્યારે દીકરો સ્કૂલેથી આવ્યો અને જમીને સૂઈ ગયો ત્યારે ગીતા બેચેનીથી રૂમમાં આંટા મારતી રહી.

તેણે ઘરની સફાઈ શરૂ કરી જેથી મન થોડું હળવું થાય.

ભાવેશના જૂના કબાટની સફાઈ કરતી વખતે પાછળના ખાનામાંથી એક નાની ચાવી નીચે પડી.

આ ચાવી બેડરૂમની છાજલી પર પડેલા એક જૂના પતરાના ડબ્બાની હતી જે વર્ષોથી બંધ રહેતો હતો.

ગીતાનું દિલ જોરથી ધડક્યું અને તેણે ધ્રૂજતા હાથે તે ડબ્બો નીચે ઉતાર્યો.

ડબ્બાનું તાળું જૂનું હતું પણ ચાવી સહેલાઈથી ફરી ગઈ.

જેવો ડબ્બો ખૂલ્યો કે અંદરથી કેટલીક દવાઓની ખાલી પટ્ટીઓ અને કાગળિયાં મળ્યાં.

ગીતાએ એક કાગળ ખોલીને જોયો તો તે એક મોટી ખાનગી હોસ્પિટલની રસીદ હતી.

તે રસીદ પર તેના પોતાના પિતા હસમુખભાઈનું નામ મોટા અક્ષરે લખેલું હતું.

ગીતાની આંખો પહોળી થઈ ગઈ અને તે સ્તબ્ધ થઈ ગઈ.

તેણે બીજી રસીદો તપાસી જેમાં ફેફસાંની ગંભીર બીમારી અને સ્પેશિયાલિસ્ટ ડૉક્ટરની ફીની વિગતો હતી.

તારીખ છેલ્લા ચાર મહિનાની હતી અને રકમ દર મહિને બરાબર છ હજાર રૂપિયા હતી.

ગીતાનું મગજ સુન્ન થઈ ગયું અને હાથમાંથી કાગળિયાં છૂટી ગયા.

તેના પિતા ગામડે એકલા રહેતા હતા કારણ કે ગીતાની માતા પાંચ વર્ષ પહેલાં ગુજરી ગઈ હતી.

જ્યારે પણ ગીતા પિતાને ફોન કરતી ત્યારે પિતા હંમેશાં હસતાં હસતાં કહેતા કે તેઓ બિલકુલ મજામાં છે.

પિતાએ ક્યારેય કોઈ બીમારી કે તકલીફનો ઉલ્લેખ સુદ્ધાં કર્યો નહોતો.

ગીતાએ તરત જ ગામડે પિતાના ઘરે ફોન જોડ્યો.

બે વાર રીંગ વાગ્યા પછી સામેથી પિતાનો ભારે અને અશક્ત અવાજ સંભળાયો.

"હા બેટા ગીતા, કેમ છે તું? જમાઈરાજ અને ભાર્ગવ મજામાં છે ને?"

ગીતાનો કંઠ રુંધાઈ ગયો અને તે એક શબ્દ પણ બોલી ન શકી.

"ગીતા? કેમ કશું બોલતી નથી બેટા? કંઈ તકલીફ છે?" પિતા ચિંતાતુર અવાજે પૂછવા લાગ્યા.

"બાપુજી, તમે બીમાર છો અને મને ખબર પણ ન પડવા દીધી?" ગીતા રડી પડી.

સામે છેડે લાંબી શાંતિ છવાઈ ગઈ અને માત્ર ભારે શ્વાસનો અવાજ આવતો રહ્યો.

"તને કોણે કહ્યું બેટા?" હસમુખભાઈનો અવાજ ધ્રૂજી રહ્યો હતો.

"મને હોસ્પિટલની બધી રસીદો મળી ગઈ છે, તમે મારી સાથે આટલું મોટું જૂઠ કેમ બોલ્યા?" ગીતાએ આંસુ લૂછતાં પૂછ્યું.

હસમુખભાઈ ઊંડો નિસાસો નાખીને બોલ્યા, "બેટા, દીકરીના સાસરે પોતાની બીમારીનો બોજ નાખવો મને શોભે નહીં."

"ચાર મહિના પહેલાં મને લોહીની ઉધરસ થઈ ત્યારે સ્થાનિક ડૉક્ટરે તરત મોટા શહેરમાં બતાવવા કહ્યું હતું."

"મારી પાસે જમાપૂંજી બચી નહોતી અને તારા સાસરે આર્થિક ખેંચ ચાલે છે એ મને ખબર હતી."

"મેં તો ભગવાનના ભરોસે બધું છોડી દીધું હતું અને ખાટલો પકડી લીધો હતો."

"પણ એ વાતની ખબર તારા પતિ ભાવેશને કેવી રીતે પડી?" ગીતાએ આશ્ચર્યથી પૂછ્યું.

"એક દિવસ ભાવેશ અચાનક ગામડે આંટો મારવા આવ્યો હતો અને મારી હાલત જોઈ ગયો."

"તેણે મને તરત શહેરમાં બોલાવીને મોટા ડૉક્ટરને બતાવ્યો અને મોંઘી દવાઓ શરૂ કરાવી."

"મેં એને હાથ જોડીને ના પાડી હતી કે જમાઈ થઈને તું આટલો મોટો ખર્ચ ન કર, હું આ દેવું ક્યારેય નહીં ચૂકવી શકું."

"ત્યારે ભાવેશે મારા પગ પકડીને કહ્યું હતું કે તમે ગીતાના બાપુજી છો એટલે મારા પણ પિતા જ છો."

"જો ગીતાને ખબર પડશે તો એ અડધી થઈ જશે અને ચિંતામાં ભાંગી પડશે."

"એણે મને સમ આપ્યા હતા કે આ વાત ઘરમાં કોઈને પણ કહેવાની નથી."

"તેણે કહ્યું હતું કે બાપુજી, તમારી સારવાર ચાલુ રાખવા માટે હું રાત્રે જાગીને વધારાનું કામ કરીશ પણ તમને કંઈ નહીં થવા દઉં."

પિતાની આ વાત સાંભળીને ગીતાના પગ નીચેથી જમીન સરકી ગઈ.

તેને યાદ આવ્યું કે ભાવેશ રાત્રે કેમ બહાર જતો હતો.

તે પાન ખાવા કે બહાનું કાઢીને બહાર નહોતો જતો, પણ નજીકના મેડિકલ સ્ટોરમાં રાત્રિના સમયે હિસાબ લખવાનું કામ કરતો હતો.

જેથી તે વધારાના પૈસા કમાઈ શકે અને પિતાની મોંઘી દવાઓ ખરીદી શકે.

અને પોતે સવારે તેના ચરિત્ર પર, તેના પ્રેમ પર અને તેની પ્રામાણિકતા પર શંકા કરી રહી હતી.

ગીતાને પોતાની જાત પર અતિશય ધિક્કાર ઉપજ્યો.

તેણે ફોન મૂક્યો અને પતરાના ડબ્બાને પોતાની છાતી સરસો ચાંપી લીધો.

સાંજ પડવાની તે આતુરતાથી રાહ જોવા લાગી.

ઘડિયાળનો કાંટો જેમ જેમ આગળ વધતો હતો તેમ તેમ ગીતાના હૃદયના ધબકારા વધી રહ્યા હતા.

સાંજે સાડા સાત વાગ્યે દરવાજાની ઘંટડી વાગી.

ગીતાએ દોડીને દરવાજો ખોલ્યો.

સામે ભાવેશ ઊભો હતો, તેના ચહેરા પર દિવસભરના પરિશ્રમનો થાક ચોખ્ખો દેખાતો હતો.

તેના હાથમાં એક નાની થેલી હતી જેમાં ગીતા માટે ગરમ જલેબી હતી.

ભાવેશે અંદર આવીને થેલી ટેબલ પર મૂકી અને સંકોચ સાથે બોલ્યો.

"ગીતા, સવારે મારે તારી સાથે ગુસ્સામાં વાત નહોતી કરવી જોઈતી, મને માફ કરજે."

આટલું સાંભળતાં જ ગીતાનું ધૈર્ય તૂટી ગયું.

તેણે કંઈ પણ બોલ્યા વગર ભાવેશના બંને હાથ પોતાના હાથમાં લઈ લીધા અને તેની આંખોમાંથી અશ્રુધારા વહી નીકળી.

ભાવેશ ગભરાઈ ગયો અને પૂછવા લાગ્યો, "શું થયું ગીતા? કેમ રડે છે? ઘરમાં બધું બરાબર છે ને?"

ગીતાએ સોફા પર રાખેલો પતરોનો ડબ્બો અને દવાઓની રસીદો બતાવી.

ભાવેશ ક્ષણભર માટે થીજી ગયો અને સમજી ગયો કે સત્ય સામે આવી ચૂક્યું છે.

"ગીતા, હું તને દુઃખી કરવા નહોતો માંગતો, તું ચિંતામાં પડી જાય એ મને મંજૂર નહોતું." ભાવેશે ધીમેથી કહ્યું.

ગીતાએ તેના હોઠ પર આંગળી મૂકી દીધી.

"તમે મારી માફી કેમ માગો છો? માફી તો મારે માગવી જોઈએ કે મેં તમારા જેવા દેવ જેવા માણસ પર શંકા કરી."

"તમે મારા પિતા માટે આટલું બધું સહન કર્યું, રાત્રે ઉજાગરા કર્યા અને મને એક શબ્દ પણ ન કહ્યો?"

ગીતા ભાવેશના ખભા પર માથું મૂકીને ધ્રૂસકે ધ્રૂસકે રડી પડી.

ભાવેશે વહાલથી તેના માથા પર હાથ ફેરવ્યો અને કહ્યું, "ગીતા, લગ્ન પછી તારા પિતા માત્ર તારા નથી રહેતા, મારા પણ પિતા બને છે."

"જો હું મારા પોતાના પિતા માટે આ ન કરું તો પછી સંસાર અને સંબંધોનો અર્થ શું?"

"પૈસા તો આજે છે ને કાલે નથી, પણ વડીલોના આશીર્વાદ અને સ્વજનની જિંદગી ફરી પાછી નથી મળતી."

ગીતાએ આંસુ લૂછ્યાં અને ભાવેશની આંખોમાં જોયું જ્યાં માત્ર નિઃસ્વાર્થ પ્રેમ અને આદર છલકાઈ રહ્યો હતો.

તેણે મનોમન નક્કી કરી લીધું કે હવેથી તે પોતે પણ ઘરખર્ચમાં કરકસર કરશે અને સિલાઈકામ કરીને ભાવેશનો હાથ વટાવશે.

તે રાત્રે ઘરમાં કોઈ વૈભવ નહોતો, પણ એકબીજા પ્રત્યેનો આદર અને સમર્પણ આખા ઘરને પવિત્ર બનાવી રહ્યું હતું.

જીવનની સાચી મૂડી પૈસામાં નહીં પણ એકબીજાના સુખ-દુઃખને વહેંચી લેવાની ભાવનામાં જ સમાયેલી છે એ વાત બંનેના દિલમાં કંડારાઈ ગઈ હતી.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.