દીકરીના જન્મ સમયે જ પત્નીનું અવસાન થતાં સગાંઓએ બાળકીને અનાથાશ્રમ મૂકવા કહ્યું, પણ પિતાએ લીધેલા એક વચને વર્ષો પછી આખા ગામને...

હોસ્પિટલના લાંબા વરંડામાં ફક્ત લાલ લાઈટ ચાલુ અને બંધ થતી દેખાતી હતી.

ડોક્ટરે બહાર આવીને માથું નીચું કરી લીધું, ત્યારે રમેશના પગ નીચેથી જમીન સરકી ગઈ.

"અમે પૂરી કોશિશ કરી રમેશભાઈ, પણ તમારા પત્નીને બચાવી ન શકાયા." ડોક્ટરના આ શબ્દો રમેશના કાનમાં હથોડાની જેમ વાગ્યા.

સામે કાચની પેટીમાં એક નાની બાળકી હાથપગ હલાવી રહી હતી, જેણે હજુ આંખો પણ બરાબર ખોલી નહોતી.

પત્નીના ઈલાજ પાછળ રમેશે પોતાની જમાપૂંજી, બચત અને સોનું બધું જ ખર્ચી નાખ્યું હતું.

છેલ્લા પંદર દિવસમાં દોડાદોડના કારણે ખાનગી કંપનીની નોકરી પણ હાથમાંથી છૂટી ગઈ હતી.

ખિસ્સા સાવ ખાલી થઈ ગયા હતા અને ઘરમાં માત્ર એક અબુધ બાળકીનો રડવાનો અવાજ બાકી રહ્યો હતો.

બેસણાના દિવસે સગાંવહાલાં અને પાડોશીઓ એકઠા થયા હતા.

ખૂણામાં બેઠેલી એક મોટી ઉંમરની કાકીએ ધીમેથી કહ્યું, "આ છોકરી જ અપશુકનિયાળ નીકળી, આવતાની સાથે જ માને ભરખી ગઈ."

બીજા એક ભાઈએ ઉમેર્યું, "સાચી વાત છે, રમેશનું બધું લૂંટાઈ ગયું, હવે આ દીકરીને લઈને આખી જિંદગી કેવી રીતે કાઢશે?"

બહાર ઊભેલા રમેશના કાને આ બધી વાતો પડી રહી હતી.

તેના હાથમાં દૂધની નાની બોટલ ધ્રૂજી રહી હતી, પણ તેણે કોઈને વળતો જવાબ ન આપ્યો.

તે અંદર ગયો અને પારણામાં સૂતેલી નાનકડી દીકરીના માથા પર હાથ મૂક્યો.

તેને પત્નીના છેલ્લા શબ્દો યાદ આવી ગયા, જ્યારે તેણે ઓક્સિજન માસ્ક વચ્ચેથી રમેશનો હાથ પકડ્યો હતો.

"આપણી દીકરીને કોઈ કમી ન આવવા દેતા, એને ખૂબ ભણાવજો અને સક્ષમ બનાવજો."

રમેશે મનોમન આંસુ લૂછી નાખ્યા અને એક ઊંડો શ્વાસ લીધો.

તેણે મનમાં નક્કી કરી લીધું કે દુનિયા ગમે તે બોલે, તે પોતાની દીકરીને ક્યારેય એકલી નહીં પડવા દે.

તેણે દીકરીનું નામ પાયલ રાખ્યું.

શરૂઆતના દિવસો ખૂબ જ મુશ્કેલ હતા.

એક બાજુ નવી નોકરીની શોધ હતી અને બીજી બાજુ નાની બાળકીની સંભાળ રાખવાની જવાબદારી હતી.

સવારે ચાર વાગે ઊઠીને રમેશ બાળકી માટે દૂધ ગરમ કરતો અને તેના કપડાં ધોતો.

આડોશપાડોશમાંથી કોઈએ મદદ કરવાની તૈયારી ન બતાવી, ઊલટાનું બધા સલાહ આપતા કે દીકરીને કોઈ આશ્રમમાં મૂકી આવ.

રમેશે કોઈની વાત સાંભળી નહીં અને એક નાની ફેક્ટરીમાં હિસાબ-કિતાબ રાખવાની નવી નોકરી સ્વીકારી લીધી.

પગાર બહુ ઓછો હતો, પણ તેમાં સમયની છૂટછાટ થોડી વધારે મળતી હતી.

બપોરે લંચ ટાઈમમાં સાયકલ ચલાવીને રમેશ ઘરે આવતો, પાયલને દૂધ પીવડાવતો અને ફરી કામે પહોંચી જતો.

સાંજે થાકીને લોથપોથ થઈને આવે ત્યારે પાયલનું નાનું હાસ્ય તેનો આખો થાક ઉતારી દેતું.

સમય ધીમે ધીમે આગળ વધતો ગયો અને પાયલ હવે શાળાએ જવા જેવડી થઈ ગઈ હતી.

પાયલ નાનપણથી જ ખૂબ શાંત અને સમજદાર સ્વભાવની હતી.

તેણે ક્યારેય રમકડાં કે નવા કપડાં માટે પિતા પાસે કોઈ હઠ નહોતી કરી.

એક દિવસ શાળાએથી આવીને પાયલે પૂછ્યું, "પપ્પા, આપણી શેરીના છોકરાઓ કેમ મને એમ કહે છે કે તું અપશુકનિયાળ છે?"

રમેશના હાથમાં રહેલી ચાની રકાબી થથરી ગઈ.

તેણે પાયલને નજીક બોલાવીને ખોળામાં બેસાડી દીધી.

"બેટા, તું તો મારી લક્ષ્મી છે, તું આવી એટલે જ તો તારા પપ્પા આજે પણ જીવે છે."

પાયલે પિતાની આંખોમાં ચમકતા આંસુ જોયા અને ચૂપચાપ પોતાનું માથું તેમની છાતીએ ટેકવી દીધું.

તે દિવસ પછી પાયલે ક્યારેય કોઈના મહેણાં વિશે ફરિયાદ ન કરી, પણ તેના મનમાં એક નિશ્ચય બંધાઈ ગયો.

તે મોડી રાત સુધી ફાનસના અજવાળામાં બેસીને વાંચતી રહેતી.

રમેશ પણ પોતાની દીકરીના પુસ્તકો અને ફી માટે રાત્રે ઓવરટાઇમ કામ કરતો હતો.

તેણે ક્યારેય પોતાના માટે નવા કપડાં ન લીધા, જૂના ચંપલ સાંધીને પહેર્યા, પણ પાયલના ભણતરમાં કોઈ ખામી ન આવવા દીધી.

શાળાનું શિક્ષણ પૂરું થયા પછી પાયલે કૉલેજમાં પણ ઉત્તમ ગુણ મેળવ્યા.

એક દિવસ સાંજે પાયલે ઘરમાં આવીને કહ્યું, "પપ્પા, મારે દિલ્હી જઈને મોટી સરકારી પરીક્ષાની તૈયારી કરવી છે."

રમેશ થોડીવાર માટે સ્તબ્ધ થઈ ગયો, કારણ કે તેના બેંક ખાતામાં માંડ થોડા હજાર રૂપિયા જ પડ્યા હતા.

સમાજના એક કાકાએ રસ્તામાં રમેશને અટકાવીને કહ્યું, "હવે છોકરી મોટી થઈ ગઈ છે, એના લગ્ન કરાવી દેવાય, આટલા ખર્ચા કરીને શું કામ છે?"

"અને જો એ નિષ્ફળ જશે તો તારી આખી જિંદગીની મહેનત પાણીમાં જશે."

રમેશે હાથ જોડીને કહ્યું, "મારી દીકરી ક્યારેય નિષ્ફળ નહીં જાય, મને એના પર પૂરો વિશ્વાસ છે."

તે રાત્રે રમેશે ઘરમાં રહેલું છેલ્લું નાનું ખેતર વેચી દેવાનો નિર્ણય કર્યો, જે તેના બાપદાદાની એકમાત્ર નિશાની હતી.

તેણે પાયલના હાથમાં રૂપિયા મૂક્યા અને કહ્યું, "તું માત્ર તારી મહેનત પર ધ્યાન આપજે, પૈસાની ચિંતા મારે કરવાની છે."

પાયલની આંખોમાંથી આંસુ સરી પડ્યા, તેણે પિતાના પગ પકડી લીધા.

"પપ્પા, હું તમારું માથું ક્યારેય ઝૂકવા નહીં દઉં."

દિલ્હી ગયા પછી પાયલ દિવસ-રાત એક કરીને ભણતી રહી.

તે દિવસમાં અઢાર કલાક સુધી પુસ્તકો વચ્ચે વિતાવતી અને પિતાના ત્યાગને યાદ કરતી.

બીજી બાજુ ગામમાં લોકો હજુ પણ રમેશની મજાક ઉડાવતા હતા કે ઘરબાર વેચીને છોકરીને ભણાવવા મોકલી છે.

બે વર્ષ સુધી આ કઠિન તપસ્યા ચાલતી રહી.

એક દિવસ બપોરે રમેશ ફેક્ટરીમાં કામ કરી રહ્યો હતો ત્યારે તેના જૂના ફોનની ઘંટડી વાગી.

સામે છેડે પાયલનો અવાજ રડમસ હતો, જેથી રમેશનો જીવ અદ્ધર થઈ ગયો.

"શું થયું બેટા? તબિયત તો સારી છે ને?"

"પપ્પા... પરિણામ આવી ગયું છે." પાયલથી આગળ બોલાતું નહોતું.

"શું થયું દીકરી? જે પણ પરિણામ હોય, તું હિંમત ન હારતી."

"પપ્પા, આખા દેશમાં મારો ત્રીજો નંબર આવ્યો છે, હું કલેક્ટર બની ગઈ છું!"

રમેશના હાથમાંથી ફોન છૂટી ગયો અને આંખોમાંથી અશ્રુધારા વહી નીકળી.

ફેક્ટરીના અન્ય કામદારો દોડી આવ્યા અને રમેશને સંભાળ્યો.

સાંજ પડતાં સુધીમાં આ સમાચાર આખા વિસ્તારમાં વાયુવેગે ફેલાઈ ગયા.

જે શેરીમાં વર્ષોથી શાંતિ હતી, ત્યાં આજે અચાનક ગાડીઓ અને મીડિયાવાળાઓની ભીડ જામવા લાગી.

ગામના આગેવાનો અને જે લોકો એક સમયે મહેણાં મારતા હતા, તે બધા હારતોરા લઈને રમેશના ઘર આગળ ઊભા હતા.

થોડા દિવસ પછી જ્યારે પાયલ લાલ લાઈટવાળી ગાડીમાં ગામમાં પ્રવેશી, ત્યારે આખું ગામ રસ્તા પર આવી ગયું હતું.

બધા પાયલનું સ્વાગત કરવા અને તેની સાથે ફોટો પડાવવા પડાપડી કરી રહ્યા હતા.

પાયલ ગાડીમાંથી નીચે ઊતરી, પણ તેણે કોઈનો હાર સ્વીકાર્યો નહીં.

તે સીધી ચાલીને દરવાજે ઊભેલા પોતાના પિતા પાસે પહોંચી ગઈ.

રમેશ જૂના ઇસ્ત્રી વગરના કપડાં પહેરીને ખૂણામાં ઊભો હતો, તેની આંખોમાં ગર્વ અને પ્રેમ હતો.

પાયલે પોતાની ઑફિસરની ટોપી ઉતારીને પિતાના માથા પર મૂકી દીધી.

તે બધાની સામે જમીન પર બેસી ગઈ અને પિતાના બંને પગ પકડી લીધા.

આખું ગામ સ્તબ્ધ થઈને આ દ્રશ્ય જોઈ રહ્યું હતું.

પાયલે ઊભા થઈને મોટેથી કહ્યું, "આજે બધા મને કહી રહ્યા છે કે હું ભાગ્યશાળી છું."

"પણ વર્ષો પહેલાં આ જ લોકો મને અપશુકનિયાળ કહેતા હતા અને મારા પિતાને મને છોડી દેવાની સલાહ આપતા હતા."

"જો આજે હું અહીં ઊભી છું, તો એ મારા આ પિતાના સંઘર્ષ, ત્યાગ અને પવિત્ર વિશ્વાસને કારણે છે."

જે કાકી અને પાડોશીઓએ મહેણાં માર્યા હતા, તેમના માથા શરમથી ઝૂકી ગયા.

તેમણે આગળ આવીને રમેશના હાથ પકડી લીધા અને માફી માંગી.

"રમેશભાઈ, અમને માફ કરજો, અમે તમારી દીકરીને ઓળખવામાં ભારે ભૂલ કરી હતી."

રમેશે કોઈના પ્રત્યે કડવાશ રાખ્યા વગર હાથ જોડ્યા અને કહ્યું, "દીકરી ક્યારેય ભાર નથી હોતી, એ તો ઈશ્વરનો આશીર્વાદ હોય છે."

ઘરના ખૂણામાં લટકતી પત્નીની તસવીર સામે રમેશે જોયું, જાણે તે તસવીર પણ આજે મલકાઈ રહી હતી.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.