પત્નીએ અચાનક સાસુને પોતાના બેડરૂમમાં સાથે સુવડાવવાની જીદ કરી ત્યારે પતિએ ગુસ્સામાં આવીને...
રાતના બે વાગ્યા હતા અને આખા ઘરમાં એકદમ નીરવ શાંતિ છવાયેલી હતી.
પૂજા પાણી પીવા માટે ધીમે પગલે રસોડા તરફ જઈ રહી હતી.
જતાં જતાં તેની નજર સામેના ઓરડા તરફ ગઈ.
દરવાજાની તિરાડમાંથી પીળો પ્રકાશ બહાર આવી રહ્યો હતો.
પૂજા ત્યાં જ ઊભી રહી ગઈ અને તેણે ધીમેથી દરવાજો સહેજ ધકેલ્યો.
ઓરડામાં પલંગ પર સાસુમા બેઠા હતા અને તેમના ખોળામાં સસરાનો જૂનો ચશ્માનો ડબ્બો હતો.
તેમની આંખોમાંથી આંસુ વહી રહ્યા હતા અને તેઓ ચૂપચાપ દીવાલ સામે તાકી રહ્યા હતા.
પૂજાનું હૃદય ભરાઈ આવ્યું, પણ તેણે સાસુમાને ખલેલ ન પહોંચાડી.
તે ચૂપચાપ પાણી પીને પોતાના રૂમમાં પાછી આવી ગઈ.
સસરાના ગયાને આજે ત્રણ મહિના પૂરા થઈ ગયા હતા.
ચાલીસ વર્ષનો સાથ અચાનક એક સવારે હાર્ટ એટેક આવવાથી છૂટી ગયો હતો.
તે દિવસ પછી ઘરમાં બધું જ બદલાઈ ગયું હતું.
સાસુમા હસવાનું તો ભૂલી જ ગયા હતા, પણ બોલવાનું પણ સાવ ઓછું કરી દીધું હતું.
બીજા દિવસે સવારે પૂજા વહેલી ઊઠીને ચા બનાવી રહી હતી.
સાસુમા તુલસી ક્યારે પાણી ચડાવીને શાંતિથી ઓટલા પર બેસી ગયા.
તેમના ચહેરા પર અજીબ પ્રકારનો થાક અને ખાલીપો સ્પષ્ટ દેખાતો હતો.
પૂજા ચાનો કપ લઈને તેમની પાસે ગઈ.
"બા, ચા પી લો, ગરમ છે." પૂજાએ પ્રેમથી કહ્યું.
સાસુમાએ માથું ઊંચું કર્યું અને માંડ થોડું સ્મિત લાવીને કપ હાથમાં લીધો.
"રાત્રે ઊંઘ બરાબર આવી હતી બા?" પૂજાએ સહજતાથી પૂછ્યું.
"હા બેટા, આવી ગઈ હતી." તેમણે નીચું જોઈને ધીમા અવાજે કહ્યું.
પૂજા જાણતી હતી કે બા જૂઠું બોલી રહ્યા હતા.
છેલ્લા એક મહિનાથી રોજ રાત્રે એ ઓરડાની લાઈટ ચાલુ જ રહેતી હતી.
બા ક્યારેય આખી રાતમાં બે કલાક પણ સળંગ ઊંઘી શકતા નહોતા.
સવારે નિમેશ ઓફિસે જવા માટે તૈયાર થઈને નીચે આવ્યો.
તેણે ઉતાવળમાં નાસ્તો કર્યો અને બાના પગે લાગીને નીકળી ગયો.
નિમેશ સારો દીકરો હતો, પણ ઓફિસના કામ અને જવાબદારીઓમાં તે એટલો ગૂંચવાયેલો રહેતો કે નાની વાતો પર તેનું ધ્યાન જ ન જતું.
સાંજે નિમેશ ઘરે પાછો આવ્યો ત્યારે ઘણો થાકેલો લાગતો હતો.
જમી લીધા પછી બા પોતાના ઓરડામાં સૂવા માટે ચાલ્યા ગયા.
પૂજા અને નિમેશ પોતાના રૂમમાં આવ્યા.
નિમેશ પલંગ પર લંબાવીને મોબાઈલ જોવા લાગ્યો.
પૂજાએ રૂમનો દરવાજો બંધ કર્યો અને નિમેશની બાજુમાં આવીને બેઠી.
"નિમેશ, મારે તમારી સાથે એક બહુ જરૂરી વાત કરવી છે." પૂજાનો અવાજ એકદમ ગંભીર હતો.
નિમેશે મોબાઈલ બાજુ પર મૂક્યો અને પૂજા સામે જોયું.
"શું થયું પૂજા? કંઈ તકલીફ છે?" નિમેશે પૂછ્યું.
"આજથી બા આપણા રૂમમાં આપણી સાથે સૂશે." પૂજાએ શાંતિથી પણ મક્કમતાથી કહ્યું.
નિમેશ ચમકીને બેઠો થઈ ગયો.
તેને પૂજાની વાત સાંભળીને મોટો આંચકો લાગ્યો હતો.
"તું શું બોલે છે પૂજા? તારું મગજ તો ઠેકાણે છે ને?" નિમેશે અકળાઈને કહ્યું.
"હું એકદમ વિચારીને જ કહું છું." પૂજાએ ધીરજથી જવાબ આપ્યો.
"પણ કેમ? બાનો અલગ રૂમ છે, આટલો મોટો પલંગ છે, એમને ત્યાં શું તકલીફ છે?" નિમેશને વાત ગળે નહોતી ઊતરતી.
"અને વળી આપણી પણ કોઈ પર્સનલ લાઈફ જેવું હોય કે નહીં? આપણી પ્રાઈવસીનું શું?" નિમેશે અસહજ થઈને પૂછ્યું.
પૂજાએ નિમેશનો હાથ પોતાના હાથમાં લીધો.
"પ્રાઈવસી કરતાં પણ અત્યારે બાની જિંદગી વધારે મહત્વની છે નિમેશ." પૂજાની આંખો ભીની થઈ ગઈ.
"તને અચાનક આવો વિચાર કેમ આવ્યો?" નિમેશે થોડા નરમ અવાજે પૂછ્યું.
"તમે ક્યારેય રાત્રે ઊઠીને બાના રૂમ તરફ જોયું છે?" પૂજાએ પૂછ્યું.
નિમેશ ચૂપ રહ્યો અને પૂજા સામે તાકી રહ્યો.
"છેલ્લા એક મહિનાથી રોજ રાત્રે બે વાગે, ત્રણ વાગે બાના રૂમની લાઈટ ચાલુ હોય છે."
"એ આખી રાત પલંગ પર બેસી રહીને પપ્પાજીના કપડાં અને ચશ્મા સામે જોયા કરે છે."
"એમની આંખોમાં ઊંઘ નથી, ફક્ત સૂનકાર અને એકલતા છે." પૂજાનો અવાજ ધ્રૂજી રહ્યો હતો.
નિમેશ આ સાંભળીને સ્તબ્ધ થઈ ગયો.
"નિમેશ, ચાલીસ વર્ષ સુધી જે માણસ સાથે એમણે સુખ-દુઃખ વહેંચ્યા, એ માણસ અચાનક જતો રહ્યો."
"દિવસના અજવાળામાં તો આપણે બધા હોઈએ છીએ એટલે એમનો સમય નીકળી જાય છે."
"પણ રાતનો અંધકાર એમને ગળી જાય છે, એ રૂમ એમને ખાવા ધાય છે." પૂજા આંસુ લૂછતાં બોલી.
નિમેશ કંઈ બોલી ન શક્યો, તેનું ગળું રુંધાઈ ગયું હતું.
"મને આપણી પ્રાઈવસી વહાલી છે, પણ એ પ્રાઈવસીની કિંમત બાનું ડિપ્રેશન કે એમનો જીવ ન હોઈ શકે."
"જો બા આપણી સાથે સૂશે, તો એમને લાગશે કે એમનું કોઈ પોતાનું એમની પડખે છે."
"એમને રાત્રે ડર નહીં લાગે, એમને એવો ખાલીપો નહીં સાલે જે એમને અંદરથી કોરી ખાય છે." પૂજાએ સમજાવ્યું.
નિમેશ પોતાની પત્ની સામે જોઈ જ રહ્યો.
તેને પોતાની જાત પર શરમ આવી ગઈ કે જે વાત પોતે દીકરો થઈને ન સમજી શક્યો, તે તેની પત્ની સમજી ગઈ હતી.
નિમેશની આંખમાંથી એક આંસુ સરીને ગાલ પર આવી ગયું.
તેણે પૂજાના બંને હાથ પકડી લીધા.
"મને માફ કરી દે પૂજા, હું કેટલો સ્વાર્થી બની ગયો હતો." નિમેશે પસ્તાવા સાથે કહ્યું.
"હું માત્ર મારી સગવડ વિચારતો હતો, પણ મારી મા કેટલી પીડામાંથી પસાર થઈ રહી છે એ મેં જોયું જ નહીં."
"માફી ન માંગો, ચાલો મારી સાથે." પૂજાએ ઊભા થઈને કહ્યું.
બંને જણા ધીમે પગલે બાના ઓરડા તરફ ગયા.
હંમેશની જેમ આજે પણ રૂમની લાઈટ ચાલુ હતી.
બા પલંગના છેડે બેસીને સસરાની જૂની ઘડિયાળ હાથમાં ફેરવી રહ્યા હતા.
નિમેશે દરવાજો ખોલ્યો અને અંદર ગયો.
બાએ ચમકીને જોયું અને ઉતાવળે આંસુ લૂછીને ઘડિયાળ ઓશીકા નીચે સંતાડવાની કોશિશ કરી.
"શું થયું નિમેશ? કેમ આટલી મોડી રાત્રે જાગો છો બેટા?" બાએ સામાન્ય દેખાવાનો પ્રયત્ન કર્યો.
નિમેશથી હવે સહન ન થયું.
તે સીધો જઈને બાના ખોળામાં માથું મૂકીને ધ્રૂસકે ધ્રૂસકે રડી પડ્યો.
બા ગભરાઈ ગયા, તેમણે નિમેશના માથા પર હાથ ફેરવવા માંડ્યો.
"શું થયું મારા દીકરાને? તબિયત તો સારી છે ને? પૂજા સાથે કંઈ ઝઘડો થયો છે?" બા ચિંતાતુર થઈ ગયા.
"ના બા, કંઈ નથી થયું, બસ મને માફ કરી દો." નિમેશ રડતાં રડતાં બોલ્યો.
"હું આટલો મોટો થઈ ગયો પણ તમારી તકલીફ ન સમજી શક્યો."
"પપ્પા ગયા પછી તમે રોજ રાત્રે આ રીતે એકલા રડો છો અને મને ખબર પણ ન પડી." નિમેશે કહ્યું.
બાની આંખોમાંથી પણ ચોધાર આંસુ વહેવા લાગ્યા.
પૂજા આગળ આવી અને તેણે બાના ખભા પર હાથ મૂક્યો.
"બા, હવેથી તમારે આ રૂમમાં એકલા નથી સૂવાનું." પૂજાએ વહાલથી કહ્યું.
"કેમ બેટા? તો હું ક્યાં જઈશ?" બાએ અસમંજસમાં પૂછ્યું.
"તમારે અમારા રૂમમાં અમારી સાથે જ સૂવાનું છે, આજથી અને કાયમ માટે." પૂજાએ મક્કમતાથી કહ્યું.
બા અચકાઈ ગયા અને તેમણે ના પાડવાનો પ્રયત્ન કર્યો.
"ના બેટા, એ સારું ન લાગે, તમારો સંસાર છે, તમારી પોતાની જગ્યા હોય."
"હું તો હવે ઘરડી થઈ, મારું તો જેમ તેમ કરીને નીકળી જશે." બાએ સંકોચ સાથે કહ્યું.
નિમેશે બાનો હાથ પકડી લીધો.
"ના બા, પપ્પા હતા ત્યારે તમે એમની સાથે સૂતા હતા, હવે પપ્પા નથી તો હું તમારો દીકરો છું."
"તમે અમારા પલંગની વચ્ચે સૂશો, અમે તમને ક્યારેય એકલા નહીં પડવા દઈએ." નિમેશે કહ્યું.
પૂજાએ બાનું ઓશીકું અને ધાબળો પોતાના હાથમાં લઈ લીધા.
"ચાલો બા, હવે કોઈ દલીલ નહીં ચાલે, વહુનો હુકમ છે." પૂજાએ હસીને બાનો હાથ પકડ્યો.
બાની આંખોમાં આશ્ચર્ય અને કૃતજ્ઞતાના આંસુ હતા.
તેઓ ધીમા પગલે પૂજા અને નિમેશના રૂમમાં આવ્યા.
પૂજાએ પલંગની બરાબર વચ્ચે બા માટે પથારી કરી આપી.
બા પલંગ પર સૂતા અને એક બાજુ નિમેશ સૂતો, બીજી બાજુ પૂજા સૂતી.
પૂજાએ બાનો એક હાથ પોતાના હાથમાં લીધો અને નિમેશે બાની છાતી પર માથું મૂક્યું.
ઓરડાની લાઈટ બંધ થઈ ગઈ, પણ આજે રૂમમાં કોઈ અંધકાર કે ભય નહોતો.
બાએ બંને બાળકોના માથા પર હાથ મૂક્યો.
મહિનાઓ પછી પહેલીવાર બાના ચહેરા પર એક અનોખી શાંતિ દેખાઈ રહી હતી.
તેમના શ્વાસ એકદમ હળવા થઈ ગયા હતા.
થોડી જ વારમાં બા ઊંઘી ગયા, એક એવી ઊંઘ જે તેમને સસરાના ગયા પછી ક્યારેય નહોતી આવી.
નિમેશે અંધારામાં પૂજા તરફ જોયું અને હાથ જોડીને તેનો આભાર માન્યો.
પૂજાએ ફક્ત હસીને માથું હલાવ્યું.
એ રાત્રે ઘરમાં કોઈ ખાલીપો નહોતો, ફક્ત એકબીજા માટેનો પ્રેમ અને હૂંફ હતી.
જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.