દીકરો સાઈકલ પરથી પડી ગયો અને ઘરે માતા એકલી જ હતી, દીકરાના માથામાંથી લો*હી નીકળતું જોઈને માતાએ એવું કર્યું કે...
ફળિયામાં સાયકલ પછડાવાનો જોરદાર અવાજ આવ્યો અને તરત જ આઠ વર્ષના ચિરાગની તીણી ચીસ આખા ઘરમાં ગુંજી ઊઠી.
રસોડામાં રોટલી વણી રહેલી ગીતાના હાથમાંથી વેલણ છટકીને સીધું લોટના વાસણમાં પડ્યું.
તે દોડતી ડેલી બહાર આવી ત્યારે ચિરાગ ઊંધી પડેલી સાયકલ પાસે ધૂળમાં તરફડી રહ્યો હતો.
તેના કપાળની ડાબી બાજુએથી લાલચોળ લોહીની ધારા વહીને સીધી તેની સફેદ ટીશર્ટ પર ઉતરી રહી હતી.
"ચિરાગ, મારા બાપ!" ગીતાની જીભ સુકાઈ ગઈ અને તેના પગ નીચેથી ધરતી સરકી ગઈ.
તેણે નીચે બેસીને પોતાના સાડીના પાલવથી બાળકનું માથું દબાવી દીધું, પણ લોહી એટલી ઝડપે નીકળતું હતું કે આખો પાલવ ક્ષણભરમાં ભીનો થઈ ગયો.
ચિરાગની આંખો અડધી મીંચાયેલી હતી અને તે ધીમા અવાજે માત્ર 'માં, માં' બોલીને કરગરી રહ્યો હતો.
ગીતાએ ધ્રૂજતા અવાજે આજુબાજુ નજર દોડાવીને બૂમો પાડી, "કોઈ દોડો, મારા દીકરાને બચાવો, કોઈ મદદ કરો!"
પણ બપોરના બે વાગ્યાનો આકરો તડકો હતો અને આખી સોસાયટીના દરવાજા અંદરથી બંધ હતા.
તેના પતિ મહેશ સવારે જ તાલુકા મથકે માલની ડિલિવરી આપવા માટે બાઈક લઈને ગયા હતા અને સાંજે જ પાછા આવવાના હતા.
ઘરમાં એક જૂનો કીપેડ ફોન હતો, ગીતાએ દોડીને ફોન લીધો અને મહેશનો નંબર જોડ્યો, પણ સામેથી સતત સ્વિચ ઑફ આવતો હતો.
ટાઉનમાંથી ગામડા તરફ જતી આ નવી સોસાયટીમાં માંડ દસ બાર મકાન હતા અને મોટાભાગના લોકો મિલમાં નોકરી કરતા હોવાથી બપોરે ઘરે કોઈ પુરુષ હાજર નહોતો.
ગીતાએ ફરીથી ચિરાગને બાથમાં લીધો, બાળકનું શરીર ધીમે ધીમે ઢીલું પડી રહ્યું હતું અને તેનો શ્વાસ ઝડપી બની ગયો હતો.
ગીતાને સાયકલ કે સ્કૂટર ચલાવતાં પણ આવડતું નહોતું, અને અહીંથી મોટો રસ્તો લગભગ દોઢ કિલોમીટર દૂર હતો જ્યાંથી કોઈ રિક્ષા મળી શકે.
તેણે બાળકને બંને હાથમાં ઊંચકીને બહાર શેરી તરફ દોડવાનું શરૂ કર્યું, પણ આઠ વર્ષના ભારે બાળકના વજનથી તેના પોતાના પગ ધ્રૂજી રહ્યા હતા.
બરાબર એ જ વખતે શેરીના છેડેથી એક જૂની મોટરસાઈકલનો ધીમો અવાજ સંભળાયો.
ગીતાએ આશાભરી નજરે જોયું તો સામેથી કેશવ પોતાની જૂની બાઈક પર પ્લાસ્ટિકના ખાલી કેરબા બાંધીને ધીમે ધીમે આવી રહ્યો હતો.
કેશવનું મોં જોતાં જ ગીતાના પગ જમીન સાથે જકડાઈ ગયા અને તેના ગળામાં શબ્દો અટકી ગયા.
કેશવ એ જ માણસ હતો જેની સાથે મહેશને ત્રણ મહિના પહેલા શેરીમાં પાણીની પાઈપલાઈન નાખવા બાબતે મોટો ઝઘડો થયો હતો.
તે ઝઘડામાં મહેશે આખી શેરી વચ્ચે કેશવનો કાંઠલો પકડીને તેને જાહેરમાં અપમાનિત કર્યો હતો અને બંને વચ્ચે પોલીસ ફરિયાદ સુધી વાત પહોંચી ગઈ હતી.
એ દિવસ પછી મહેશે ગીતાને કડક શબ્દોમાં તાકીદ કરી હતી કે ભૂલેચૂકે પણ કેશવના ઘર સામે જોવું નહીં કે એના પડછાયાથી પણ દૂર રહેવું.
કેશવે પણ ત્યારે ગુસ્સામાં કહ્યું હતું કે આ ઘરનું પાણી પણ હવે મારા માટે હરામ છે અને આ ઉંબરે કોઈ દિવસ પગ નહીં મૂકું.
પણ અત્યારે ચિરાગનું માથું ઢળી પડ્યું હતું અને તેના કપાળમાંથી નીકળતું લોહી ગીતાના હાથ પર રેલાઈને જમીન પર ટપકી રહ્યું હતું.
ગીતાએ જૂના વેરઝેર, પતિની સૂચના કે પોતાની લાજશરમ બધું એક ક્ષણમાં ફેંકી દીધું.
તેણે રસ્તાની વચ્ચે ઊભા રહીને બંને હાથ ઊંચા કરીને જોરથી બૂમ પાડી, "કેશવભાઈ, ઊભા રહો, ભગવાનને ખાતર ઊભા રહો!"
કેશવે અચાનક બ્રેક મારી, તેની બાઈક સહેજ લપસીને ઊભી રહી ગઈ.
તેણે ગીતાના હાથમાં લોહીલુહાણ બાળકને જોયો અને તેની આંખો પહોળી થઈ ગઈ.
કેશવના ચહેરા પર એક ક્ષણ માટે ખચકાટ આવ્યો, કદાચ તેના મનમાં પણ ત્રણ મહિના જૂનો એ કડવો ઝઘડો અને મહેશના અપશબ્દો યાદ આવી ગયા.
ગીતા રડતી રડતી તેની સામે ઘૂંટણિયે પડી ગઈ અને બોલી, "કેશવભાઈ, તમારી સાથે જે થયું એમાં મારો દીકરો વાંકમાં નથી, આને હોસ્પિટલ પહોંચાડી દો નહીંતર ન થવાનું થઈ જશે."
કેશવે એક પણ પળ વિચાર્યા વિના બાઈકનું સ્ટેન્ડ નીચે પાડ્યું અને પાછળ બાંધેલા બે મોટા કેરબાના દોરડા એક જ ઝાટકે ખોલીને રસ્તા પર ફેંકી દીધા.
"બેન, નીચે શું બેઠા છો, જલ્દી પાછળ બેસો અને બાળકના માથા પર દબાણ ચાલુ રાખો," કેશવનો અવાજ ગંભીર પણ મક્કમ હતો.
ગીતા ચિરાગને ખોળામાં લઈને પાછળ બેસી ગઈ, અને કેશવે બાઈકને કીક મારીને પૂરી ઝડપે દોડાવી મૂકી.
રસ્તા પર ખાડા હતા, પણ કેશવ બહુ સંભાળીને અને શક્ય તેટલી ઝડપે ગાડી હંકારી રહ્યો હતો.
"કેશવભાઈ, ચિરાગ કોઈ જવાબ નથી આપતો, એનું શરીર ઠંડું પડે છે," ગીતા પાછળ બેઠી બેઠી ધ્રૂસકે ધ્રૂસકે રડી રહી હતી.
"બેન, હિંમત રાખો, આપણી સરકારી હોસ્પિટલ પહોંચવામાં હવે પાંચ જ મિનિટ લાગશે, ચિરાગને કશું નહીં થવા દઉં," કેશવે પાછળ જોયા વિના મોટેથી કહ્યું.
હોસ્પિટલના દરવાજે બાઈક ઊભી રાખીને કેશવે પોતે ચિરાગને બંને હાથમાં ઊંચકી લીધો.
તે સીધો ઈમરજન્સી વોર્ડ તરફ દોડ્યો અને બૂમ પાડી, "ડોક્ટર સાહેબ, જલ્દી જુઓ, બાળકના માથામાંથી બહુ લોહી વહી ગયું છે!"
ડ્યુટી પર રહેલા તબીબે તરત જ ચિરાગને સ્ટ્રેચર પર લીધો અને અંદર ટ્રીટમેન્ટ રૂમમાં લઈ ગયા.
ગીતા બહાર લોબીમાં બેસીને રડતી રડતી ભગવાનનું નામ લઈ રહી હતી, તેના આખા લૂગડાં લોહીથી ખરડાયેલા હતા.
કેશવ પણ ત્યાં જ ઊભો રહ્યો, તેના પોતાના સફેદ ખમીસ પર પણ બાળકના લોહીના મોટા ડાઘા પડી ગયા હતા.
અડધા કલાક પછી ડોક્ટર બહાર આવ્યા અને તેમના ચહેરા પર ચિંતાની રેખાઓ હતી.
"બાળકના માથાની નસ કપાઈ ગઈ હતી, ટાંકા લીધા છે પણ શરીરમાંથી લોહી ઘણું વહી ગયું છે," ડોક્ટરે ગંભીર થઈને કહ્યું.
"અત્યારે જ બે બોટલ બી નેગેટિવ લોહી ચડાવવું પડશે, આપણી બ્લડ બેંકમાં આ ગ્રુપ અત્યારે સ્ટોકમાં નથી."
ગીતાએ માથું કૂટ્યું, "સાહેબ, બી નેગેટિવ તો બહુ મુશ્કેલથી મળે છે, મારા પતિ હજુ બહાર છે અને મને કંઈ ખબર નથી પડતી."
ડોક્ટરે કહ્યું કે જો એક કલાકમાં લોહી નહીં મળે તો બાળકની સ્થિતિ નાજુક થઈ શકે છે.
ગીતા લાચાર બનીને દીવાલને અઢેલીને બેસી પડી, તેને લાગ્યું કે આજે તેનો એકનો એક દીકરો તેની નજર સામે જતો રહેશે.
બરાબર ત્યારે પાછળ ઊભેલા કેશવે આગળ આવીને ડોક્ટરનો હાથ પકડી લીધો.
"સાહેબ, મારો ટેસ્ટ કરી લો, મારું બ્લડ ગ્રુપ બી નેગેટિવ જ છે," કેશવે એકદમ શાંત અવાજે કહ્યું.
ગીતાએ ચમકીને માથું ઊંચું કર્યું અને કેશવ સામે જોઈ રહી.
ડોક્ટરે તરત જ કેશવને લેબોરેટરીમાં લીધો, તપાસ કરી અને ગ્રુપ મેચ થઈ ગયું.
કેશવ કોઈ પણ આનાકાની વગર ખાટલા પર સૂઈ ગયો અને પોતાની નસમાંથી ચિરાગ માટે લોહી આપવા લાગ્યો.
એક કલાક સુધી લોહી ચડાવવાની પ્રક્રિયા ચાલી અને આખરે ડોક્ટરે બહાર આવીને સમાચાર આપ્યા કે બાળક હવે સંપૂર્ણપણે જોખમ બહાર છે.
ગીતા દોડીને આઈસીયુના કાચમાંથી જોવા લાગી, ચિરાગના માથા પર મોટો પાટો બાંધેલો હતો પણ તેનો શ્વાસ હવે નિયમિત ચાલતો હતો.
સાંજના પાંચ વાગ્યે મહેશ હાંફળો-ફાંફળો થઈને હોસ્પિટલના દાદરા ચડતો દેખાયો.
તેને ગામના એક પાડોશીએ ફોન કરીને જણાવ્યું હતું કે ચિરાગને મોટી ઈજા થઈ છે અને કોઈ તેને હોસ્પિટલ લઈ ગયું છે.
મહેશનો ચહેરો ભયથી ફિક્કો પડી ગયો હતો, તે દોડતો ગીતા પાસે આવ્યો અને પૂછ્યું, "ગીતા, ચિરાગ ક્યાં છે? એને શું થયું? તું અહીં એકલી કઈ રીતે પહોંચી?"
ગીતાએ એક શબ્દ પણ બોલ્યા વગર બાજુના બાંકડા તરફ આંગળી ચીંધી.
ત્યાં કેશવ બેઠો હતો, હાથ પર રૂનું પૂમડું દબાવેલું હતું, શરીર પર લોહીના ડાઘાવાળું ખમીસ હતું અને નબળાઈને કારણે તેનું માથું સહેજ ઝૂકેલું હતું.
મહેશની નજર કેશવ પર પડી અને જૂની દુશ્મનાવટના કારણે તેની ભ્રમરો ખેંચાઈ ગઈ.
"આ માણસ અહીં કેમ બેઠો છે? આણે તને કંઈ કહ્યું છે?" મહેશે ગુસ્સા અને અસમંજસ વચ્ચે પૂછ્યું.
ગીતાએ મહેશનો હાથ પકડી લીધો અને રડતાં રડતાં આખી ઘટના કહી સંભળાવી.
તેણે જણાવ્યું કે કેવી રીતે શેરીમાં કોઈ નહોતું ત્યારે કેશવે પોતાના કેરબા રસ્તા પર ફેંકીને ચિરાગને બાઈક પર બેસાડ્યો હતો.
તેણે એ પણ કહ્યું કે જો કેશવે પોતાનું લોહી ન આપ્યું હોત તો... તેનાથી આગળ બોલાયું નહિ અને તે રડવા લાગી.
મહેશ સાંભળતો રહ્યો અને તેની આંખો સામે એ દિવસ તરવરવા લાગ્યો જ્યારે તેણે કેશવને આખી સોસાયટી વચ્ચે ધક્કો મારીને અપમાનિત કર્યો હતો.
તેણે કેશવના ચહેરા તરફ જોયું, જેમાં કોઈ ગર્વ નહોતો, કોઈ બદલાની ભાવના નહોતી, માત્ર એક નિર્દોષ થાક હતો.
મહેશના પગ ભારે થઈ ગયા, તે ધીમે ધીમે ચાલીને કેશવના બાંકડા પાસે પહોંચ્યો.
કેશવે માથું ઊંચું કરીને મહેશ સામે જોયું અને ઊભા થવાનો પ્રયત્ન કર્યો.
"મહેશભાઈ, ચિરાગ સારો છે, ડોક્ટરે કહ્યું છે કે કાલે રજા આપી દેશે," કેશવે સાદા અવાજે કહ્યું.
મહેશ કશું બોલી ન શક્યો, તેના ગળામાંથી અવાજ નીકળતો બંધ થઈ ગયો હતો.
તેણે અચાનક કેશવના બંને હાથ પકડી લીધા અને માથું તેના ખભા પર ઢાળીને નાના બાળકની જેમ ધ્રૂસકે ધ્રૂસકે રડી પડ્યો.
"કેશવ, મને માફ કરી દે ભાઈ... મેં તારી સાથે આટલો મોટો અન્યાય કર્યો હતો અને તેં મારા આખા સંસારને બચાવી લીધો," મહેશનો અવાજ ડૂસકાંમાં ફેરવાઈ ગયો.
કેશવે મહેશના ખભા પર હાથ મૂક્યો અને ધીમેથી થાબડ્યો.
"મહેશભાઈ, જૂની વાતો ભૂલી જાઓ, વેરઝેર તો મોટા માણસો વચ્ચે હોય, એમાં આ ફૂલ જેવા બાળકના જીવનો શો વાંક?" કેશવે કહ્યું.
"જો આજે હું મારા ગુસ્સાને પકડીને બેસી રહ્યો હોત, તો આખી જિંદગી મારી પોતાની નજરમાંથી પડી ગયો હોત."
એ સમયે હોસ્પિટલના એ સાદા બાંકડા પાસે ઊભેલા દરેક વ્યક્તિની આંખમાં આંસુ હતા.
ગીતાએ બંને હાથ જોડીને કેશવ સામે માથું નમાવ્યું, તેને લાગ્યું કે માણસાઈ હજુ પણ આ દુનિયામાં જીવતી છે.
મહેશે કેશવને ગળે લગાવી લીધો અને વર્ષોથી બંધાયેલી કડવાશની દીવાલ એક જ ક્ષણમાં ધૂળધાણી થઈ ગઈ.
સાંજે જ્યારે ચિરાગે આંખો ખોલી ત્યારે તેના પલંગની એક બાજુ તેના પિતા મહેશ ઊભા હતા અને બીજી બાજુ તેનો જીવ બચાવનાર કેશવ ઊભો હતો.
ચિરાગે ધીમા અવાજે કેશવ સામે હાથ લંબાવ્યો અને કેશવે તેની નાની હથેળી પોતાના હાથમાં લઈ લીધી.
એ સાંજ પછી એ શેરીમાં ક્યારેય કોઈ ઝઘડો ન થયો, કારણ કે એક બાળકના લોહીએ બે પરિવારો વચ્ચેના વેરને હંમેશ માટે ધોઈ નાખ્યું હતું.
જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.