દીકરાએ વૃદ્ધાશ્રમમાં મૂકી દીધેલી માતા, પણ 6 મહિના પછી આખું ગામ તેના ઘરના બહાર કેમ ઊભું હતું?

ઘરના મુખ્ય દરવાજે મોટું તાળું લટકતું હતું. લોખંડની એ સાંકળ પર ધૂળ જામી ગઈ હતી. રમેશના હાથમાં ઘરની ચાવીઓ હતી, પણ તેના હાથ ધ્રૂજી રહ્યા હતા. તેની સાથે તેની પત્ની સુનિતા અને દસ વર્ષનો દીકરો રોહન પણ ઊભા હતા. આસપાસના શેરીના લોકો પોતાના ઘરની બહાર નીકળીને રમેશ તરફ જોઈ રહ્યા હતા. કોઈના ચહેરા પર ખુશી નહોતી. લોકોની શાંતિ રમેશને અંદરથી ડરાવી રહી હતી.

સામે રહેતા ગોપાલભાઈ પોતાના ઘરના ઓટલેથી ઉભા થયા. તેમણે રમેશ સામે જોયું પણ કાંઈ બોલ્યા નહીં. રમેશે ચાવી તાળામાં ભરાવી અને ફેરવી. કટ અવાજ સાથે તાળું ખુલ્યું. દરવાજો ખોલતા જ અંદરથી બંધિયાર હવાનો અવાજ અને ધૂળની વાસ બહાર આવી. આ એ જ ઘર હતું જ્યાં છ મહિના પહેલા સુધી રમેશની મા, શાંતિબેન રહેતા હતા. છ મહિના પહેલા રમેશ પોતે પોતાની માને શહેરના વૃદ્ધાશ્રમમાં મૂકી આવ્યો હતો.

રમેશ એક સામાન્ય મધ્યમ વર્ગનો માણસ હતો. તે શહેરમાં એક નાની કંપનીમાં હિસાબ કિતાબનું કામ કરતો હતો. તેનું વતન આ નાનું ગામડું હતું. પિતાના અવસાન પછી મા શાંતિબેન ગામના આ જૂના ઘરમાં એકલા રહેતા હતા. શાંતિબેન સ્વભાવે ખૂબ જ શાંત અને દયાળુ હતા. આખા ગામમાં કોઈ પણ બીમાર પડે કે મદદની જરૂર હોય, શાંતિબેન સૌથી પહેલા પહોંચી જતા. તેમણે પોતાના દીકરા રમેશને ખૂબ પ્રેમથી મોટો કર્યો હતો.

પરંતુ સમય બદલાયો. રમેશના લગ્ન થયા પછી તેના ખર્ચા વધી ગયા હતા. સુનિતાને ગામડામાં રહેવું ગમતું નહોતું. તે રમેશને વારંવાર શહેર સ્ચળાંતર થવા માટે કહેતી હતી. રમેશે શહેરમાં ભાડાનું મકાન લીધું. શરૂઆતમાં શાંતિબેન પણ તેમની સાથે શહેરમાં રહેવા ગયા. પણ નાના ઘરમાં અને શહેરની દોડધામમાં શાંતિબેન ગોઠવાઈ શક્યા નહીં. તેમને ઉંમરના કારણે ભૂલી જવાની અને વારંવાર બીમાર પડવાની તકલીફ શરૂ થઈ હતી.

શહેરમાં શાંતિબેનની દવાઓનો ખર્ચ વધી રહ્યો હતો. ઘરમાં નાની નાની વાતે કચકચ થવા લાગી. સુનિતાથી માની સંભાળ બરાબર શકાતી નહોતી. એક દિવસ રમેશે આર્થિક તંગી અને ઘરના કલેશથી કંટાળીને એક મોટો નિર્ણય લીધો. તેણે માને સમજાવ્યા કે શહેરમાં તેમની સારસંભાળ યોગ્ય રીતે નથી થઈ રહી. તે માને શહેરના એક વૃદ્ધાશ્રમમાં મૂકી આવ્યો. માએ કોઈ વિરોધ ન કર્યો. તેમણે માત્ર દીકરાના માથા પર હાથ મૂક્યો અને શાંતિથી ગાડીમાં બેસી ગયા.

વૃદ્ધાશ્રમમાં મૂક્યા પછી રમેશના મન પર એક બોજ રહી ગયો હતો. તે દર મહિને વૃદ્ધાશ્રમમાં પૈસા મોકલી આપતો હતો, પણ ક્યારેય માને મળવા ગયો નહોતો. તેને પોતાની જાત પર શરમ આવતી હતી. સુનિતા પણ અંદરથી જાણતી હતી કે તેમણે ખોટું કર્યું છે, પણ પૈસાની મજબૂરી આગળ બંને મૌન હતા. છ મહિના સુધી ગામનું આ ઘર બંધ રહ્યું.

ગઈકાલે રાત્રે રમેશને વૃદ્ધાશ્રમમાંથી ફોન આવ્યો હતો. ફોન પર જે વાત કહેવામાં આવી તે સાંભળીને રમેશના પગ નીચેથી જમીન ખસી ગઈ. વૃદ્ધાશ્રમના સંચાલકે કહ્યું કે શાંતિબેનની તબિયત છેલ્લા કેટલાક દિવસોથી ખૂબ બગડી હતી અને આજે સવારે તેમણે આ દુનિયામાંથી વિદાય લીધી છે. તેમણે જતાં જતાં રમેશ માટે ગામના ઘરમાં એક વસ્તુ મૂકી હોવાનું કહ્યું હતું.

આ સમાચાર સાંભળીને રમેશ, સુનિતા અને રોહન સવારે જ ગાડી કરીને ગામડે આવ્યા. જેમ જેમ રમેશ ઘરની અંદર ગયો, ગામના લોકો પણ એક પછી એક તેના ઘરના આંગણામાં ભેગા થવા લાગ્યા. થોડી જ વારમાં આખું ગામ રમેશના ઘરની બહાર ઊભું હતું. લોકોના ચહેરા પર ગંભીરતા હતી. કોઈ એકબીજા સાથે વાત પણ કરતું નહોતું. એક અજીબ શાંતિ છવાયેલી હતી.

રમેશે ઘરનો મુખ્ય ઓરડો ખોલ્યો. સામે જ માનો જૂનો લાકડાનો ખાટલો પડ્યો હતો. ખાટલા પર માની જૂની સુતરાઉ સાડી સરસ રીતે ગડી વાળીને મૂકેલી હતી. સાડીની ઉપર એક નાનું પિત્તળનું બોક્સ રાખેલું હતું. રમેશ ધીમા પગલે ખાટલા પાસે ગયો. તેનો દીકરો રોહન તેના હાથને વળગી રહ્યો. સુનિતા દરવાજા પાસે જ ઉભી રહી ગઈ. તેની આંખોમાં પણ પાણી હતા.

રમેશે ધ્રૂજતા હાથે પિત્તળનું બોક્સ ખોલ્યું. અંદર એક જૂની ડાયરી અને થોડા કાગળો હતા. ડાયરીના પાના પીળા પડી ગયા હતા. રમેશે પહેલું પાનું ખોલ્યું. તેમાં માના હાથના અક્ષરો હતા. શાંતિબેન બહુ ભણેલા નહોતા, પણ તેમને સરસ અક્ષરે લખતા આવડતું હતું. રમેશે મોટેથી વાંચવાનું શરૂ કર્યું, અને તેનો અવાજ કાંપતો હતો.

ડાયરીમાં લખ્યું હતું, "મારા વહાલા રમેશ, મને ખબર છે કે તું જ્યારે આ કાગળ વાંચતો હોઈશ ત્યારે હું તારી પાસે નહીં હોઉં. તું મને વૃદ્ધાશ્રમ મૂકી ગયો ત્યારથી મને તારી કે તારા ઘરની કોઈ ફરિયાદ નહોતી. મને ખબર છે કે શહેરમાં તારી કમાણી ઓછી હતી અને મારી દવાઓનો ખર્ચ વધી ગયો હતો. તું તારા પરિવારને સાચવવા માટે મજબૂર હતો."

આ આગળ વાંચતા જ રમેશની આંખમાંથી આંસુ સરી પડ્યા. તેણે આગળ વાંચ્યું, "તારા પિતા ગુજરી ગયા પછી મેં તને એકલા હાથે મોટો કર્યો છે. ગામમાં લોકો કહેતા કે મારે આ ઘર વેચી દેવું જોઈએ. પણ મેં આ ઘર ક્યારેય ન વેચ્યું. કારણ કે હું ઈચ્છતી હતી કે તારા માથા પર હંમેશા પોતાનું છત રહે. તું શહેરમાં ભાડાના ઘરમાં હેરાન થતો હતો તે મારી થી જોવાતું નહોતું."

ડાયરીની નીચે બે બેંકની પાસબુક અને ઘરના અસલ દસ્તાવેજ હતા. શાંતિબેને આગળ લખ્યું હતું, "મારા નામે ગામની સીમમાં જે નાનો જમીનનો ટુકડો હતો, તે મેં ત્રણ મહિના પહેલા ગામના એક ખેડૂતને વેચી દીધો છે. તેના જે પૈસા આવ્યા તે મેં બેંકમાં તારા અને ના નાના રોહનના નામે ફિક્સ ડિપોઝિટ કરી દીધા છે. આ પૈસાથી તું શહેરમાં તારું પોતાનું નાનું ઘર ખરીદી શકીશ. તારે હવે ક્યારેય ભાડાના ઘરમાં નહીં રહેવું પડે."

રમેશ આ વાંચીને નીચે બેસી પડ્યો. તે પોતાની માની ચાદરને વળગીને રોવા લાગ્યો. સુનિતા પણ પોતાની ભૂલ સમજી ગઈ હતી અને ચોધાર આંસુએ રોઈ રહી હતી. જે માને તેમણે બોજ સમજીને વૃદ્ધાશ્રમમાં મૂકી દીધી હતી, તે મા વૃદ્ધાશ્રમમાં બેસીને પણ પોતાના દીકરાના ભવિષ્યની જ ચિંતા કરતી હતી. તેણે પોતાની અલ્પોહારની બચત અને જમીન વેચીને દીકરા માટે ઘરની વ્યવસ્થા કરી આપી હતી.

ગામના સરપંચ મનસુખભાઈ ધીમેથી ઓરડામાં આવ્યા. તેમણે રમેશના ખાંભા પર હાથ મૂક્યો. મનસુખભાઈએ કહ્યું, "રમેશ, શાંતિબેને વૃદ્ધાશ્રમ જતાં પહેલાં મને બોલાવ્યો હતો. તેમણે મને કહ્યું હતું કે મારા ગયા પછી જ્યારે રમેશ આવે ત્યારે આ ચાવીઓ અને ડાયરી તેને આપજો. તેમણે આખા ગામને વિનંતી કરી હતી કે કોઈ પણ તને મેણું ન મારે કે તારો તિરસ્કાર ન કરે. તેમણે કહ્યું હતું કે મારો દીકરો ખરાબ નથી, બસ સમય ખરાબ હતો."

ગામના લોકો ઘરની બહાર એટલા માટે ભેગા થયા હતા કારણ કે શાંતિબેને જતાં જતાં આખા ગામને રમેશની સંભાળ રાખવા કહ્યું હતું. ગામલોકો રમેશ પ્રત્યે ગુસ્સો કરવા નહીં, પણ શાંતિબેનની આ આખરી ઈચ્છાનું માન રાખવા આવ્યા હતા. ગામના દરેક વ્યક્તિની આંખમાં શાંતિબેન પ્રત્યે માન અને પ્રેમ હતો.

રમેશને સમજાયું કે માનો પ્રેમ કોઈ પણ શરત વગરનો હોય છે. દીકરો ભલે માને ભૂલી જાય, પણ મા ક્યારેય પોતાના દીકરાનું ખરાબ ઈચ્છી શકતી નથી. રમેશે માની સાડી અને ડાયરીને છાતી સરસી ચાંપી લીધી. તેને પોતાની ભૂલનું ભારે પ્રાયશ્ચિત થઈ રહ્યું હતું, પણ હવે બહુ મોડું થઈ ગયું હતું.

દરવાજે ઊભેલા આખા ગામે રમેશ અને તેના પરિવારને સાંત્વના આપી. રમેશે તે દિવસે સંકલ્પ કર્યો કે તે માના આપેલા પૈસાથી પોતાના દીકરાને એવા સંસ્કાર આપશે કે તે ક્યારેય પોતાના મા બાપને એકલા ન છોડે.

મા નો પ્રેમ આ દુનિયામાં સૌથી પવિત્ર અને સ્વાર્થ વગરનો હોય છે. આપણે ગમે તેટલા મોટા થઈ જઈએ, પણ માના ઋણમાંથી ક્યારેય મુક્ત થઈ શકતા નથી.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.