પિતાના અવસાન પછી ત્રણેય ભાઈઓ વસીયતનામું ખોલવા ભેગા થયા, પણ વસીયત વાંચીને...

પિતા હરિરામજીના અવસાનને આજે બાર દિવસ પૂરા થયા હતા. ગામના જૂના ઘરમાં ત્રણેય ભાઈઓ પોતાની પત્નીઓ સાથે એકઠા થયા હતા. પિતાજીએ હયાતીમાં જ એક વકીલ પાસે વસીયતનામું તૈયાર કરાવ્યું હતું. આજે વકીલે બધાની હાજરીમાં એ કાગળ ખોલ્યો. ત્રણેય ભાઈઓને આશા હતી કે ગામની જમીન અને આ મોટું ઘર કોના ભાગે આવશે તે આજે નક્કી થઈ જશે.

પણ વકીલે કાગળ વાંચવાનું શરૂ કર્યું ત્યારે ઘરમાં સન્નટો છવાઈ ગયો. પિતાજીએ લખ્યું હતું કે મારી સંપત્તિના ભાગ ત્યારે જ પડશે જ્યારે ત્રણેય ભાઈઓ પોતાની પત્નીઓ સાથે આ જૂના ઘરમાં સતત ત્રીસ દિવસ સુધી રહેશે. આ ત્રીસ દિવસ દરમિયાન તેમણે એક જ રસોડે રંધાયેલું ભોજન ખાવું પડશે. જો કોઈ આ શરત તોડશે તો તેને સંપત્તિમાંથી કશું જ નહીં મળે.

વસીયતમાં આગળ લખ્યું હતું કે ત્રીસ દિવસ પૂરા થયા પછી જ માળિયા પર આવેલા બંધ ઓરડાનું તાળું ખોલવામાં આવશે. એ ઓરડામાં પિતાજીની સૌથી કિંમતી સંપત્તિ રાખેલી હતી. ત્રણેય ભાઈઓ એકબીજા સામે જોવા લાગ્યા. રમેશ શહેરમાં નાની નોકરી કરતો હતો. મહેશનો પોતાનો એક નાનો ધંધો હતો અને સુરેશ હજી સ્થિર થવા મથામણ કરી રહ્યો હતો. ત્રણેય વચ્ચે વર્ષોથી પૈસા અને બોલચાલની બાબતમાં અંતર આવી ગયું હતું.

શરૂઆતના ચાર દિવસ ખૂબ મુશ્કેલીમાં વિત્યા. ઘરમાં નાની નાની વાતે ખટપટ થતી હતી. રસોડામાં વાસણોનો અવાજ આવતો અને સ્ત્રીઓ વચ્ચે ગણગણાટ થતો. રમેશ મોટો ભાઈ હતો પણ તેની આર્થિક સ્થિતિ નબળી હોવાથી તે ઓછું બોલતો હતો. મહેશને લાગતું હતું કે તેણે પિતાની બીમારીમાં સૌથી વધુ પૈસા ખર્ચ્યા છે, તેથી તેનો હક વધારે છે. સુરેશને લાગતું કે તેને બધા નાનો સમજીને દબાવે છે.

પાંચમા દિવસે સાંજે ભારે વરસાદ શરૂ થયો. જૂના ઘરના છાપરામાંથી પાણી ટપકવા લાગ્યું. પિતાજી જ્યારે જીવતા હતા ત્યારે તેઓ દર વર્ષે ચોમાસા પહેલાં છાપરું સરખું કરાવતા હતા. રમેશે મૌન તોડ્યું અને માળિયા પરથી વાંસની સીડી નીચે ઉતારી. મહેશ પણ કશું બોલ્યા વગર તેની મદદમાં જોડાણ આપવા લાગ્યો. નાના ભાઈ સુરેશે નીચેથી દેશી નળિયાં ઉપર પહોંચાડ્યા.

ત્રણેય ભાઈઓએ મળીને આખી રાત મહેનત કરીને છાપરું સરખું કર્યું. કામ પત્યા પછી ત્રણેય ઓસરીમાં બેઠા. તેમના કપડાં કાદવ વાળા હતા પણ ચહેરા પર એક અનોખો સંતોષ હતો. મહેશે ઘરના ખૂણામાં પડેલી જૂની પિત્તળની સગડી પેટાવી. ત્રણેય ભાઈઓએ સાથે બેસીને ગરમ ચા પીધી. વર્ષો પછી ત્રણેય આ રીતે સાથે બેઠા હતા.

બીજા અઠવાડિયે સુરેશનો નાનો દીકરો બીમાર પડ્યો. ગામમાં કોઈ દવાખાનું ખુલ્લું નહોતું. મહેશે તરત જ પોતાની ગાડી કાઢી અને રમેશ તેની સાથે શહેરમાં દવા લેવા દોડ્યો. આખી રાત રમેશ અને મહેશે નાના ભાઈના દીકરાની પથારી પાસે જાગીને સેવા કરી. સુરેશની આંખોમાં આંસુ આવી ગયા. તેને સમજાયું કે લોહીનો સંબંધ ક્યારેય ઓછો થતો નથી.

જેમ જેમ દિવસો વિતતા ગયા, તેમ તેમ જૂની યાદો તાજી થવા લાગી. સાંજ પડે એટલે ત્રણેય ભાઈઓ આંગણામાં ખાટલો ઢાળીને બેસતા. પિતાજી તેમને નાનપણમાં કેવી રીતે સાચવતા તેની વાતો કરતા. રમેશે યાદ કર્યું કે જ્યારે તે ભણતો હતો ત્યારે પિતાજી પોતાની જૂની સાયકલ વેચીને તેના પુસ્તકો લાવ્યા હતા. મહેશે કહ્યું કે તેના ધંધા માટે પિતાજીએ ગામના વેપારી પાસેથી વ્યાજે પૈસા લીધા હતા.

ત્રીસ દિવસ પૂરા થવા આવ્યા હતા. ઘરમાં હવે પહેલા જેવો ક્લેશ નહોતો. રસોડામાં પણ ત્રણેય પત્નીઓ હળીમળીને રસોઈ કરતી હતી. સાંજે આખો પરિવાર સાથે બેસીને જમતો હતો. જે અંતર વર્ષોથી વધી ગયું હતું, તે આ ત્રીસ દિવસમાં ઓગળી ગયું હતું. બધાને સમજાઈ ગયું હતું કે પિતાજીએ આ શરત કેમ મૂકી હતી.

છેવટે ત્રીસમો દિવસ આવ્યો. વકીલ સાહેબ ફરી ઘરમાં આવ્યા. તેમની સાથે ગામના સરપંચ પણ હતા. ત્રણેય ભાઈઓએ વકીલને કહ્યું કે જો વસીયતમાં ભાગ ન પડે તો પણ તેમને કોઈ વાંધો નથી. તેઓ હવે સાથે જ રહેશે. પણ વકીલે સ્મિત સાથે કહ્યું કે પિતાજીની ઈચ્છા મુજબ બંધ ઓરડો ખોલવો જ પડશે.

બધા માળિયા પર ગયા. રમેશે ચાવી ફેરવી અને તાળું ખુલ્યું. દરવાજો ખોલતા જ જૂની લાકડાની સુંગધ અને ધૂળની વાસ બહાર આવી. ઓરડામાં કોઈ દાગીના કે રોકડા પૈસા નહોતા. ઓરડાના વચોવચ એક મોટી લાકડાની પેટી મૂકેલી હતી. પેટીની ઉપર એક પત્ર પડ્યો હતો.

રમેશે ધ્રૂજતા હાથે એ પત્ર ઉપાડ્યો અને વાંચવાનું શરૂ કર્યું. પત્રમાં પિતાજીએ લખ્યું હતું, "મારા વહાલા દીકરાઓ, મને ખબર છે કે તમે આ ઓરડામાં સોનું કે જમીનના કાગળો શોધતા હશો. પણ મારી પાસે એવી કોઈ સંપત્તિ નથી જે હું તમને વહેંચી શકું. મારી સાચી સંપત્તિ આ પેટીમાં છે."

ત્રણેય ભાઈઓએ પેટી ખોલી. અંદર ત્રણ નાના બોક્સ રાખેલા હતા. દરેક બોક્સ પર ભાઈઓના નામ લખેલા હતા. રમેશે પોતાનું બોક્સ ખોલ્યું. અંદર તેની નાનપણની પહેલી સ્લેટ, તેની તૂટેલી રમકડાની ગાડી અને પિતાજીની ડાયરી હતી. ડાયરીમાં પિતાજીએ રમેશના પહેલા પગારની તારીખ અને ખુશીના શબ્દો લખ્યા હતા.

મહેશના બોક્સમાં તેની પહેલી શાળાની ફીની પહોંચ અને તેના નાના હાથે દોરેલા ચિત્રો હતા. સુરેશના બોક્સમાં તેના જન્મ સમયના નાના કપડાં અને પિતાજીએ તેના માટે સાચવી રાખેલી નાની બચતની પાસબુક હતી.

પત્રમાં આગળ લખ્યું હતું, "માના ગયા પછી મેં તમને ત્રણેયને એકલા હાથે મોટા કર્યા છે. મને ચિંતા હતી કે મારા ગયા પછી પૈસાની લાલચમાં તમે એકબીજાથી દૂર થઈ જશો. તેથી મેં આ ત્રીસ દિવસની શરત મૂકી હતી, જેથી તમે ફરી એકવાર ભાઈ બનીને જીવી શકો. મારી પાસે તમને આપવા માટે કોઈ મોટી મિલકત નથી, પણ આ ઘર અને જમીન તમારા ત્રણેયના નામે સરખે ભાગે છે."

પત્રના છેલ્લા વાક્યો વાંચતી વખતે રમેશનો અવાજ રોકાઈ ગયો. પિતાજીએ લખ્યું હતું, "જો આ ત્રીસ દિવસમાં તમે એકબીજાના દિલ જીતી લીધા હોય, તો મારી સાચી મિલકત તમને મળી ગઈ છે. ભાઈઓનો પ્રેમ જ દુનિયાની સૌથી મોટી કમાણી છે."

આ પત્ર વાંચીને ત્રણેય ભાઈઓ એકબીજાને વળગીને રોઈ પડ્યા. મહેશે નાના ભાઈ સુરેશના માથા પર હાથ મૂક્યો અને રમેશે બંનેને પોતાના બાહોમાં લઈ લીધા. ઓરડામાં ઊભેલા વકીલ અને સરપંચની આંખો પણ ભીની થઈ ગઈ.

જે સંપત્તિ તેઓ બહાર શોધતા હતા, તે સાચો ખજાનો તેમને પોતાના ઘરમાં જ મળી ગયો હતો. પિતાજીએ જતાં જતાં પણ પોતાના પરિવારને તૂટતો બચાવી લીધો હતો.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.