નાનાભાઈએ દુકાનમાં ભાગ માંગ્યો, મોટાભાઈએ પહેલા સમજાવવાની કોશિશ કરી પણ અંતે, જયારે હિસાબ જોયો ત્યારે ખબર પડી કે...

દીપકે દુકાનના લાકડાના ગલ્લા પર હાથ જોરથી પછાડ્યો. ગલ્લા પર પડેલી ચાવીઓની રીંગ નીચે જમીન પર પડી ગઈ.

સામે ઉભા રહેલા મોટા ભાઈ હિતેશે શાંતિથી ચશ્મા લૂછ્યા. તેમણે જમીન પરથી ચાવીઓ ઉપાડીને ટેબલ પર મૂકી.

"હિતેશભાઈ, મારે હવે આ દુકાનમાં કોઈ ભાગીદારી નથી રાખવી. મારે મારો ભાગ અલગ જોઈએ છે." દીપકનો અવાજ આખી દુકાનમાં ગુંજી ઊઠ્યો.

હિતેશે ધીમેથી ઊંડો શ્વાસ લીધો. તેમણે પોતાના નાના ભાઈના ચહેરા સામે જોયું.

"દીપક, આ આપણા પિતાજીની જૂની દુકાન છે. તું શાંતિથી બેસ, આપણે વાત કરીએ." મોટા ભાઈએ નમ્રતાથી કહ્યું.

"શાંતિથી વાત કરવાનો હવે કોઈ અર્થ નથી હિતેશભાઈ. તમે દસ વર્ષથી આ દુકાનનો બધો નફો પોતાના ખિસ્સામાં મૂકો છો અને મને ખાલી હાથ ખર્ચના પાંચ હજાર આપી દો છો!" દીપકે આકરા અવાજે કહ્યું.

દુકાનની પાછળના નાના ઓરડામાંથી હિતેશની પત્ની કવિતા બહાર આવી. તેના હાથમાં પાણીનો કળશ હતો. તે ચિંતાથી બંને ભાઈઓ સામે જોઈ રહી હતી.

બજારમાં સાંજનો સમય હતો. આજુબાજુની દુકાનોમાં ઘરાકોની ભીડ હતી છતાં બંને ભાઈઓની દુકાનમાં સન્નાટો છવાઈ ગયો હતો.

"દીપકભાઈ, એમને ક્યારેય પોતાના માટે કશું નથી બનાવ્યું. તમે આવેશમાં આવીને આવો નિર્ણય ના લો." કવિતાએ ધીમેથી કહ્યું.

"ભાભી, તમે વચ્ચે ના બોલો. આ બે ભાઈઓ વચ્ચેનો હકનો સવાલ છે. મારે શહેરમાં જઈને નવો કમ્પ્યુટરનો ધંધો શરૂ કરવો છે. મને મારો અડધો ભાગ રોકડો આપી દો." દીપકે મક્કમ અવાજે કહ્યું.

હિતેશ એક સાદો અને મહેનતુ માણસ હતો. પિતાના અવસાન પછી તેણે આ નાની કરિયાણાની દુકાન સાચવી હતી.

દુકાન સવારે સાત વાગ્યે ખૂલતી અને રાતના દસ વાગ્યા સુધી હિતેશ સતત મહેનત કરતો હતો.

નાનો ભાઈ દીપક શહેરમાં ભણીને આવ્યો હતો અને તેને ગામડાની આ નાની દુકાનમાં બેસવું ગમતું નહોતું. તેને લાગતું હતું કે મોટો ભાઈ દુકાનનો બધો નફો છુપાવી રહ્યો છે.

"જો દીપક, તારે શહેરમાં ધંધો કરવો હોય તો હું ના નથી પાડતો. પણ અત્યારે મારી પાસે તને આપવા માટે મોટી રોકડ રકમ નથી." હિતેશે ધીમેથી કહ્યું.

"કેમ નથી હિતેશભાઈ? દર મહિને દુકાનમાં લાખો રૂપિયાનો ઉપાડ થાય છે. તો પછી એ નફો ક્યાં જાય છે? તમે ક્યાંક ગુપ્ત મિલકત બનાવી રહ્યા છો!" દીપકે આરોપ લગાવ્યો.

હિતેશનો ચહેરો ઉદાસ થઈ ગયો. તેની ઈમાનદાર આંખોમાં દુઃખનો ભાવ આવી ગયો.

"દીપક, મેં તારાથી કે આ ઘરથી ક્યારેય એક રૂપિયો પણ છુપાવ્યો નથી. તું મારા પર શંકા ના કર." મોટા ભાઈએ ગદગદ અવાજે કહ્યું.

"વિશ્વાસ કેવી રીતે રાખું? તમે મને ક્યારેય દુકાનના હિસાબનો ચોપડો હાથમાં નથી પકડાવતા!" દીપકે ગુસ્સામાં કહ્યું.

હિતેશે ગલ્લાના અંદરના ખાનામાંથી એક નાની કાળી ચાવી કાઢી.

તેણે તે ચાવી દીપકના હાથમાં મૂકી દીધી.

"આ ચાવી લે દીપક. ઓરડામાં મૂકેલી જૂની લોખંડની તિજોરી ખોલ. એમાં તળિયે એક લાલ ફાઈલ પડી છે. એ ફાઈલ જોઈ લે એટલે તને ખબર પડી જશે કે નફો ક્યાં ગયો છે." હિતેશે કહ્યું.

એટલું બોલીને હિતેશ દુકાનની બહાર જઈને લાકડાની પાટલી પર બેસી ગયો. તે શાંતિથી રસ્તા સામે જોઈ રહ્યો.

દીપક ગુસ્સામાં દુકાનની પાછળના ઓરડામાં ગયો. કવિતા પણ તેની પાછળ ગઈ.

દીપકે લોખંડની જૂની તિજોરીમાં ચાવી નાખી. તેણે તાળું ખોલ્યું.

તિજોરીમાં કપડાંની નીચે એક જૂની લાલ રેગ્ઝિનની ફાઈલ પડી હતી.

દીપકે ફાઈલ બહાર કાઢી અને ટેબલ પર મૂકી. તેણે ફાઈલનું પહેલું પાનું ખોલ્યું.

અંદર કોઈ બેંકની એફડી કે મિલકતના દસ્તાવેજ નહોતા.

અંદર બેંકની દર મહિનાની હપ્તાની પહોંચો, હોસ્પિટલના બિલ અને સોનાના દાગીના ગીરો મૂક્યાની રસીદો હતી.

દીપકે સૌથી ઉપર પડેલો દસ વર્ષ જૂનો કાગળ ઉપાડ્યો.

તે કાગળ વાંચતાં જ દીપકના પગ નીચેથી જમીન ખસી ગઈ.

તે કાગળ બેંકનો દસ લાખ રૂપિયાની પર્સનલ લોનનો દસ્તાવેજ હતો. જે હિતેશે પોતાના નામે લીધી હતી.

તે દસ વર્ષ જૂની ઘટના હતી. ત્યારે દીપક કોલેજના બીજા વર્ષમાં ભણતો હતો.

અચાનક દીપકને કમળા અને લીવરની ગંભીર બીમારી થઈ ગઈ હતી. ડૉક્ટરે તાત્કાલિક મોટા શહેરમાં દાખલ કરીને મોંઘું ઓપરેશન કરવાનું કહ્યું હતું.

ત્યારે પિતાનું અવસાન થઈ ચૂક્યું હતું અને ઘરમાં એક રૂપિયો પણ બચત નહોતી.

મોટા ભાઈ હિતેશે એક ક્ષણ પણ વિચાર્યા વગર પોતાની પત્ની કવિતાના લગ્નના સોનાના ઘરેણાં બેંકમાં ગીરો મૂકી દીધા હતા.

એટલું જ નહીં, દુકાનના નામે બેંકમાંથી દસ લાખ રૂપિયાની મોંઘી લોન લીધી હતી.

તેણે રાત્રે જ એમ્બ્યુલન્સ કરીને દીપકને શહેરમાં દાખલ કર્યો અને ત્રણ મહિના સુધી હોસ્પિટલમાં રહીને નાના ભાઈનો જીવ બચાવ્યો હતો.

ઓપરેશન સફળ થયું અને દીપક સાજો થઈને ઘરે આવ્યો. પણ હિતેશના શિરે દસ લાખ રૂપિયાનું ભારે દેવું આવી ગયું હતું.

છેલ્લા દસ વર્ષથી હિતેશ દર મહિને દુકાનની કમાણીમાંથી લોનનો હપ્તો ભરતો હતો.

પોતાના માટે નવો કુરતો સીવડાવ્યા વગર, પત્ની માટે એક નવી સાડી લીધા વગર અને દિવસ-રાત કાળી મજૂરી કરીને તે નાના ભાઈના ઇલાજનું દેવું ચૂકવી રહ્યો હતો.

તેણે આ વાત દીપકને ક્યારેય નહોતી કહી. કારણ કે તે નાના ભાઈના મન પર અપરાધભાવનો બોજ નાખવા નહોતો માગતો.

દીપકના હાથમાંથી લોનના કાગળો નીચે પડી ગયા.

તેનું આખું શરીર ધ્રૂજી રહ્યું હતું. તેની આંખોમાંથી સતત અશ્રુધારા વહી રહી હતી.

કવિતાએ પોતાના મોં પર હાથ મૂકી દીધો. તેની આંખો પણ ભીની થઈ ગઈ હતી.

"ભાભી... હિતેશભાઈ મારા ઇલાજ માટે લીધેલી લોનનો હપ્તો દર મહિને ભરતા હતા. અને હું એમના પર સ્વાર્થનો આરોપ લગાવતો હતો!" દીપક રડી પડ્યો.

કવિતાએ દીપકના ખભા પર હાથ મૂક્યો. "દિપકભાઈ, એમણે મને પણ ક્યારેય દાગીના પાછા લેવાની ઉતાવળ નથી કરવા દીધી. તેઓ કહેતા કે દીપક ભણીને પગભર થઈ જાય એ જ મારી સૌથી મોટી કમાણી છે."

દીપક ઓરડામાંથી બહાર દોડ્યો. તે સડસડાટ દુકાનની બહાર ગયો.

હિતેશ શાંતિથી લાકડાની પાટલી પર બેઠો હતો.

દીપકે પાછળથી જઈને મોટા ભાઈના બંને પગ પકડી લીધા. તે જમીન પર બેસી પડ્યો અને મોટેથી રડી પડ્યો.

"હિતેશભાઈ... મને માફ કરી દો! હું બહુ મોટો સ્વાર્થી છું. મેં તમારી પવિત્ર મમતા પર શંકા કરી!" દીપક ભાઈના પગમાં માથું મૂકીને બોલ્યો.

હિતેશ ચમકી ગયો. તેણે તરત નીચે નમીને પોતાના નાના ભાઈને બંને હાથથી ઊભો કર્યો.

"દીપક, આ શું કરે છે દીકરા? ઊભો થા." મોટા ભાઈએ પ્રેમથી કહ્યું.

"ના હિતેશભાઈ, મેં તમારા પર ચોરીનો આરોપ લગાવ્યો. પણ તમે તો મારો જીવ બચાવવા માટે પોતાના માથે દસ લાખનું દેવું લઈને રાત-દિવસ મજૂરી કરતા હતા!" દીપકે હાથ જોડીને કહ્યું.

કવિતા પણ ત્યાં આવી ગઈ. તેની આંખોમાં પણ આંસુ હતા.

હિતેશના ચહેરા પર એક પવિત્ર સ્મિત આવી ગયું. તેણે દીપકના ખભા પર હાથ મૂક્યો.

"નાના ભાઈ, તારો કોઈ વાંક નથી. તું તારા ભવિષ્યની ચિંતા કરતો હતો. એક ભાઈ તરીકે તારો હક હતો." હિતેશે શાંતિથી કહ્યું.

"પણ ભાઈ, તમે મને આટલું મોટું સત્ય કેમ છુપાવ્યું?" દીપકે પૂછ્યું.

"જો હું તને કહેત દીપક, તો તું ભણી ના શકત. તારા મનમાં એમ થાત કે મારી બીમારીના લીધે ઘર પર દેવું થઈ ગયું. પિતાજી ગયા પછી તને સાચવવો એ મારી ફરજ હતી. તારો જીવ બચી ગયો, એનાથી મોટો નફો આ દુકાનમાં બીજો કયો હોઈ શકે?" હિતેશે કહ્યું.

દીપકે મોટા ભાઈને સખત ભેટી લીધો. તેણે ભાઈના ખભા પર માથું મૂકી દીધું.

"હિતેશભાઈ, હવે હું ક્યાંય શહેરમાં નહીં જાઉં. હું આ દુકાનમાં જ તમારી સાથે બેસીશ. આપણે બંને મળીને આ લોનનો છેલ્લો હપ્તો ચૂકવીશું અને ભાભીના સોનાના દાગીના બેંકમાંથી છોડાવીશું." દીપકે દ્રઢતાથી કહ્યું.

હિતેશની આંખો પણ ભીની થઈ ગઈ. તેણે પોતાના નાના ભાઈની પીઠ થાબડી.

કવિતા અંદરથી ગરમ ચા લઈ આવી. તેણે બંને ભાઈઓના હાથમાં ચાના કપ આપ્યા.

આજે એ ચાનો સ્વાદ બંને ભાઈઓ માટે બહુ મીઠો હતો.

ઘરમાંથી બધી ગેરસમજ દૂર થઈ ગઈ હતી. મોટા ભાઈ પ્રત્યેનો આદર અને પ્રેમ હજાર ગણો વધી ગયો હતો.

કુદરતે એક સાચા ભાઈના ત્યાગનો બદલો આખા પરિવારને પ્રેમ અને એકતા આપીને ચૂકવ્યો હતો.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.