એક વેઈટર નોકરી મેળવવા માટે શહેર ની એક પ્રતિષ્ઠિત હોટલમાં જાય છે, ત્યાં જઈને માલિક ને મળે છે તો માલિકે કહ્યું, મને ઓળખી? આ સાંભળીને વેઈટરને...

શહેરના એક ભરચક અને પોશ વિસ્તારમાં આવેલી ‘રોયલ ડાઇનિંગ’ હોટલ હંમેશાં ગ્રાહકોથી ઉભરાતી રહેતી. આ હોટલના માલિક શાંતિલાલ પોતાના કડક સ્વભાવ, અહંકાર અને પૈસાના ઘમંડ માટે આખા વિસ્તારમાં જાણીતા હતા. તેમના માટે ગ્રાહક ભગવાન નહીં પણ માત્ર પૈસા કમાવવાનું સાધન હતો. તેમની હોટલમાં જે વ્યક્તિ મોંઘા કપડાં પહેરીને આવે તેને જ માન-સન્માન મળતું, જ્યારે કોઈ સામાન્ય કે ગરીબ માણસ ભૂલથી પણ અંદર આવી જાય તો શાંતિલાલ તેને બહારનો રસ્તો દેખાડવામાં ક્ષણનો પણ વિલંબ ન કરતા. આ જ હોટલમાં છેલ્લા આઠ વર્ષથી રઘુ નામનો એક યુવાન વેઈટર તરીકે કામ કરતો હતો. રઘુ ખૂબ જ ઈમાનદાર, શાંત અને દયાળુ સ્વભાવનો હતો. તે ગમે તેટલો વ્યસ્ત હોય તો પણ દરેક વ્યક્તિ સાથે હસીને વાત કરતો અને તેના આ જ સારા સ્વભાવને કારણે હોટલના નિયમિત ગ્રાહકો તેને ખૂબ જ પસંદ કરતા હતા.

એક દિવસ ચોમાસાની ધોધમાર વરસાદ વાળી રાત્રે હોટલ બંધ થવાની તૈયારીમાં હતી. બરાબર એ જ સમયે આશરે સિત્તેર વર્ષના એક ગરીબ વૃદ્ધ હોટલના દરવાજે આવીને ઊભા રહ્યા. તેમના કપડાં સાવ ફાટેલા-તૂટેલા હતા અને તેઓ વરસાદમાં સંપૂર્ણપણે પલળી ગયા હતા. તેમની સાથે આશરે સાત-આઠ વર્ષની એક નાની બાળકી પણ હતી, જે ભૂખના કારણે ધ્રૂજી રહી હતી અને તેના દાદાનો હાથ પકડીને રડી રહી હતી. વૃદ્ધ દાદાએ બહુ જ ડરતા ડરતા હોટલની અંદર પ્રવેશ કર્યો અને કાઉન્ટર પર બેઠેલા શાંતિલાલ પાસે જઈને અત્યંત નમ્રતાથી હાથ જોડ્યા. તેમને ધ્રૂજતા અવાજે કહ્યું કે સાહેબ, મારી આ નાની પૌત્રી સવારની ભૂખી છે, તેને પેટમાં બહુ દુખે છે, જો તમારી હોટલમાંથી થોડું સાદું ભોજન પેક કરી આપો તો તમારી મોટી મહેરબાની થશે.

શાંતિલાલે પેલા વૃદ્ધને ઉપરથી નીચે સુધી જોયા અને તેમના ચહેરા પર અણગમો સાફ દેખાઈ આવ્યો. તેમને બહુ જ કઠોર અવાજે પૂછ્યું કે અહીં કોઈ મફતમાં ખાવાનું નથી મળતું, તારી પાસે પૈસા છે કે પછી ભીખ માંગવા ચાલ્યો આવ્યો છે? વૃદ્ધે ધ્રૂજતા હાથે પોતાના ખિસ્સામાંથી થોડા સિક્કા અને એક કરચલીવાળી દસ રૂપિયાની નોટ કાઢીને કાઉન્ટર પર મૂક્યા. આ કુલ મળીને માંડ ત્રીસ-ચાલીસ રૂપિયા થતા હતા. શાંતિલાલે એ સિક્કા જોઈને ગુસ્સાથી ટેબલ પર હાથ પછાડ્યો અને બોલ્યા કે આટલા રૂપિયામાં તો મારી હોટલમાં પાણીની બોટલ પણ નથી આવતી. તું અહીં મારી હોટલના ગ્રાહકોને હેરાન કરવા આવ્યો છે, ચાલ નીકળ અહીંથી, આ કંઈ કોઈ ધર્મશાળા નથી. આટલું કહીને શાંતિલાલે પેલા ગરીબ વૃદ્ધને બાવડું પકડીને હોટલની બહાર વરસાદમાં ધક્કો મારી દીધો.

પેલા દાદા પોતાની પૌત્રીનો હાથ પકડીને રડતા રડતા હોટલના ઓટલા નીચે ઊભા રહી ગયા. બાળકી ભૂખથી બિલકુલ બેહાલ થઈ ચૂકી હતી. આ બધું દ્રશ્ય રઘુ દૂર ઊભો ઊભો જોઈ રહ્યો હતો અને તેનું હૃદય દ્રવી ઉઠ્યું. તેને શાંતિલાલના આ ક્રૂર વર્તન પર ખૂબ જ ગુસ્સો આવ્યો, પણ તે નોકર હોવાથી કંઈ બોલી શકે તેમ નહોતો. રઘુએ તરત જ કિચનમાં જઈને પોતાની બચતના પૈસામાંથી એક સરસ મજાનું ગરમાગરમ ભોજનનું ટિફિન પેક કરાવ્યું અને પોતાના ખિસ્સામાંથી તેના પૈસા ચૂકવી દીધા. શાંતિલાલનું ધ્યાન ન પડે તે રીતે રઘુ છાનામાના હોટલની પાછળના દરવાજેથી બહાર નીકળ્યો અને પેલા વૃદ્ધ દાદા પાસે પહોંચી ગયો. રઘુએ પ્રેમથી પેલા દાદાના હાથમાં ભોજનનું પેકેટ આપ્યું અને બાળકીના માથા પર હાથ મૂકીને કહ્યું કે દાદા, આ લો ખાવાનું, તમારી દીકરીને જમાડી દો.

વૃદ્ધ દાદાના આંખમાંથી અશ્રુધારા વહેવા લાગી. તેમને રઘુની સામે હાથ જોડ્યા અને બોલ્યા કે બેટા, આ દુનિયામાં હજુ પણ તારા જેવા માણસો જીવતા છે એટલે જ ભગવાન પર ભરોસો કાયમ છે. તેં આજે મારી ભૂખી દીકરીને અન્ન આપ્યું છે, ભગવાન તારું ક્યારેય ખરાબ નહીં કરે. તારી આ દયા હું આખી જિંદગી યાદ રાખીશ. રઘુએ નમ્રતાથી કહ્યું કે દાદા, માફી ન માંગો, આ તો મારી ફરજ હતી. આટલું કહીને રઘુ પાછો હોટલની અંદર આવી ગયો. આ વાતને વર્ષો વીતતા ગયા. રઘુ એ જ હોટલમાં વફાદારીથી કામ કરતો રહ્યો અને શાંતિલાલનો ઘમંડ પણ દિવસે દિવસે વધતો ગયો. રઘુએ ક્યારેય કોઈ કામમાં આળસ નહોતી કરી, પણ માણસ માત્ર ભૂલને પાત્ર.

એક દિવસ હોટલમાં એક બહુ મોટા વીઆઈપી ગ્રાહક આવ્યા હતા. રઘુ તેમના ટેબલ પર સૂપ પીરસવા ગયો ત્યારે અચાનક તેનો પગ લપસ્યો અને સૂપના થોડા છાંટા પેલા ગ્રાહકના મોંઘા સૂટ પર ઉડ્યા. ગ્રાહકે તરત જ ગુસ્સે થઈને હોટલમાં હોબાળો મચાવી દીધો. શાંતિલાલ દોડીને ત્યાં આવ્યા અને તેમને રઘુની આટલા વર્ષોની વફાદારીનો એક ક્ષણ પણ વિચાર ન કર્યો. બધા ગ્રાહકોની સામે શાંતિલાલે રઘુને બહુ જ ખરાબ શબ્દો કહ્યા અને કહ્યું કે તારા જેવા અણઘડ વેઈટરની મારી હોટલમાં કોઈ જગ્યા નથી, તું અત્યારે ને અત્યારે તારો સામાન પેક કર અને મારી હોટલમાંથી નીકળી જા, તને નોકરીમાંથી કાયમ માટે કાઢી મૂકવામાં આવે છે. રઘુએ ખૂબ જ આજીજી કરી, માફી માંગી કે સાહેબ આ મારી પહેલી ભૂલ છે, પણ શાંતિલાલનું હૃદય પીગળ્યું નહીં.

રઘુ અત્યંત નિરાશ થઈને, રડતી આંખે પોતાની આઠ વર્ષ જૂની નોકરી છોડીને ઘર ભેગો થઈ ગયો. તેની પાસે ઘર ચલાવવા માટે હવે કોઈ સાધન નહોતો અને પરિવારની જવાબદારી તેના માથા પર હતી. તેને આખા શહેરમાં નવી નોકરીની શોધ શરૂ કરી. બે-ત્રણ દિવસ ભટક્યા પછી તેને અખબારમાં એક જાહેરાત વાંચી કે શહેરમાં હમણાં જ ખુલેલી સૌથી મોટી સેવન-સ્ટાર હોટલ ‘ધ ગ્રાન્ડ પેલેસ’માં હેડ વેઈટર અને મેનેજરની જરૂર છે. રઘુએ હિંમત કરીને ત્યાં ઇન્ટરવ્યુ આપવાનું નક્કી કર્યું. જ્યારે તે એ ભવ્ય હોટલના કેમ્પસમાં પહોંચ્યો ત્યારે ત્યાંની ઝાકઝમાળ જોઈને તેના પગ ધ્રૂજવા લાગ્યા. તેને લાગ્યું કે આટલી મોટી હોટલમાં તેના જેવા સામાન્ય માણસને કોણ નોકરી આપશે, તેમ છતાં તે લાઈનમાં ઊભો રહ્યો.

થોડીવાર પછી રઘુનો વારો આવ્યો અને તેને મેનેજરની કેબિનમાં બોલાવવામાં આવ્યો. કેબિનમાં એક ખૂબ જ ભણેલી-ગણેલી, સુંદર અને ગંભીર ચહેરાવાળી યુવતી મુખ્ય માલિકની ખુરશી પર બેઠી હતી. રઘુએ ડરતા ડરતા પોતાની ફાઈલ તેની સામે મૂકી. પેલી યુવતીએ રઘુનું નામ વાંચ્યું અને તેની સામે જોયું. રઘુ સામે જોતાની સાથે જ તેના ચહેરા પર એક અનોખી ચમક આવી ગઈ અને તેની આંખો ભીની થઈ ગઈ. તેને રઘુને પૂછ્યું કે શું તમે ઓળખી મને? રઘુ વિચારમાં પડી ગયો કે આટલી મોટી કરોડપતિ છોકરી મને કઈ રીતે ઓળખે. તેને નમ્રતાથી કહ્યું કે ના મેડમ, કદાચ મારી કોઈ ભૂલ થતી હશે, હું તમને નથી ઓળખતો.

પેલી યુવતી પોતાની ખુરશી પરથી ઊભી થઈ અને રઘુની સામે આવીને ઊભી રહી ગઈ. તેને કહ્યું કે રઘુ ભાઈ, તમે કદાચ ભૂલી ગયા હશો, પણ આજથી બાર વર્ષ પહેલાની એ ચોમાસાની રાત હું ક્યારેય નથી ભૂલી શકી. જ્યારે રોયલ ડાઇનિંગ હોટલના માલિકે મારા ગરીબ દાદાને પૈસા ઓછા હોવાને કારણે ધક્કો મારીને કાઢી મૂક્યા હતા અને હું ભૂખથી તડપી રહી હતી, ત્યારે હોટલની પાછળના દરવાજેથી આવીને જે દેવદૂતે મારા હાથમાં ગરમાગરમ ભોજનનું ટિફિન આપ્યું હતું, એ દેવદૂત તમે જ છો. એ દિવસે જો તમે મને ખાવાનું ન આપ્યું હોત તો કદાચ હું ભૂખના કારણે મરી ગઈ હોત. એ દિવસ પછી મારા દાદાએ મહેનત કરીને મને ભણાવી અને આજે હું આ મુકામ પર પહોંચી છું. મારા દાદાનું થોડા સમય પહેલા જ અવસાન થયું છે, પણ તેમને મરતા પહેલા મને વચન લેવડાવ્યું હતું કે હું ગમે તેટલી મોટી માણસ બની જાઉં, પણ મારા તારણહાર એવા રઘુ ભાઈને ક્યારેય ન ભૂલું. હું છેલ્લા કેટલાય મહિનાઓથી તમને શોધી રહી હતી.

આ સાંભળીને રઘુની આંખોમાંથી પણ અશ્રુધારા વહેવા લાગી. તેને સપનામાં પણ નહોતું વિચાર્યું કે જે નાનકડી બાળકીને તેને એક દિવસ જમાડી હતી, તે આજે આટલી મોટી હોટલની માલિક બની ગઈ હશે. પેલી યુવતીએ તરત જ પોતાના ટેબલ પરથી એક લેટર કાઢ્યો અને રઘુના હાથમાં આપ્યો. તેને કહ્યું કે રઘુ ભાઈ, આ હોટલમાં તમારા માટે કોઈ ઇન્ટરવ્યુ નથી, આજથી તમે આખી હોટલના જનરલ મેનેજર છો અને તમારો પગાર તમારી જૂની નોકરી કરતાં પાંચ ગણો વધારે હશે. આ સાંભળીને રઘુના દિલમાં એક અત્યંત સંતોષની લાગણી થઈ કે ભગવાને તેની વફાદારી અને દયાનું ફળ આટલા વર્ષો પછી આટલું સુંદર આપ્યું હતું. સારા કાર્યો ક્યારેય વ્યર્થ નથી જતા, સમય બદલાય છે પણ કુદરતનો ન્યાય ક્યારેય બદલાતો નથી.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો.