પિતાએ દીકરાને એક પણ રૂપિયો આપવાની ના પાડી દીધી એટલે દીકરો ઘર છોડીને ચાલ્યો ગયો, પિતાના અવસાન પછી વકીલે હાથમાં પત્ર આપ્યો અને...

સવારના સાડા છ વાગ્યાનો સમય હતો અને આકાશ ઉતાવળમાં પોતાના રૂમમાં કપડાં ગોઠવી રહ્યો હતો. આજે તેનો એન્જિનિયરિંગના છેલ્લા વર્ષનો ભોજન સમારંભ પત્યા પછી પરિણામ આવવાનું હતું અને તેને શહેરની એક બહુ મોટી કંપનીમાં ઇન્ટરવ્યુ આપવા જવાનું હતું. આકાશ બહુ પ્રતિભાશાળી અને મહેનતુ યુવાન હતો, પરંતુ તેના મનમાં છેલ્લા કેટલાક વર્ષોથી એક અજંપો અને ભારે આક્રોશ ભરેલો હતો. આ આક્રોશ કોઈ બીજા સામે નહીં, પણ તેના પોતાના પિતા રામજીભાઈ સામે હતો. રામજીભાઈ એક સરકારી કચેરીમાં નાના ક્લાર્ક તરીકે નોકરી કરતા હતા અને આખા ગામમાં તેઓ પોતાની કંજૂસાઈ માટે જાણીતા હતા. ઘરની નાની નાની વસ્તઓ પાછળ પણ તેઓ હિસાબ રાખતા અને ક્યારેય આકાશને કોઈ મોજશોખ કરવા દેતા નહીં. આકાશ જ્યારે મોટો થયો અને તેને ભણવા માટે મોટા શહેરમાં જવું હતું, ત્યારે તેને પિતા પાસે થોડી આર્થિક મદદ માંગી હતી, પરંતુ રામજીભાઈએ સાફ ના પાડી દીધી હતી કે હું તને ભણવા માટે એક પણ રૂપિયો નહીં આપું, જે કરવું હોય તે તારી જાતે કર.

પિતાના આ શબ્દો આકાશના હૃદયમાં એક તીરની જેમ ખૂંપી ગયા હતા. તે દિવસે આકાશ ખૂબ રડ્યો હતો અને તેને પોતાની માતા શાંતાબેન સામે પણ આક્રોશ ઠાલવ્યો હતો. શાંતાબેન હંમેશાં શાંત રહેતા અને રામજીભાઈની સામે ક્યારેય એક શબ્દ પણ બોલતા નહીં, જેથી આકાશને લાગતું કે આ ઘરમાં તેની કોઈ કિંમત નથી. આખરે આકાશ પોતાનું ભણતર પૂરું કરવા માટે બેંકમાંથી મોટી રકમની સ્ટુડન્ટ લોન લીધી અને પત્થર જેવા મન સાથે શહેર ચાલ્યો ગયો. શહેરમાં તેને દિવસ-રાત એક કરીને ભણવાનું ચાલુ રાખ્યું અને સાથે સાથે પાર્ટ-ટાઇમ નોકરી પણ કરવા લાગ્યો જેથી તે પોતાનો રોજિંદો ખર્ચ કાઢી શકે. જ્યારે પણ તેના મિત્રો પિતાના પ્રેમ અને મદદની વાતો કરતા ત્યારે આકાશનું મન ખાટો સ્વાદ અનુભવતું અને તેને પોતાના કઠોર અને કંજૂસ પિતા પ્રત્યે નફરત વધુ ગાઢ બનતી જતી હતી. તેને મનોમન નક્કી કરી લીધું હતું કે એકવાર તે સફળ થઈ જાય પછી આ ઘર અને આ પિતા સાથેના બધા સંબંધો કાયમ માટે તોડી નાખશે.

વર્ષો વીતતા ગયા અને આકાશ પોતાની મહેનતના જોરે એક બહુ મોટી મલ્ટિનેશનલ કંપનીમાં ઉચ્ચ હોદ્દા પર પહોંચી ગયો. તેનો પગાર લાખોમાં હતો અને તેને શહેરમાં પોતાનો એક આલીશાન ફ્લેટ પણ ખરીદી લીધો હતો. આ બધી સફળતા મેળવ્યા પછી તેને પોતાના પિયર જવાનું સાવ બંધ કરી દીધું હતું. ક્યારેક માતા શાંતાબેનનો ફોન આવતો તો તે માંડ બે મિનિટ વાત કરીને ફોન મૂકી દેતો. શાંતાબેન ઘણી વખત કહેતા કે બેટા, તારા પપ્પાની તબિયત હવે સારી નથી રહેતી, તું એક વખત ઘરે આવી જા, પરંતુ આકાશના દિલમાં લાગેલો ઘા હજુ રૂઝાયો નહોતો. તે હંમેશાં કહી દેતો કે મારી પાસે બહુ કામ છે અને જે માણસને મારા ભવિષ્યની કોઈ ચિંતા નહોતી, તેને મારી તબિયતની શું પડી હોય. આકાશને લાગતું હતું કે તે પોતાની મેળે બધું જ હાંસલ કરી ચૂક્યો છે અને તેને કોઈના અહેસાનની જરૂર નથી. તે પોતાની જાતને વિજેતા માનતો હતો અને પિતાને એક હારેલા અને સ્વાર્થી માણસ તરીકે જોતો હતો.

એક દિવસ અચાનક સવારના સમયે આકાશની ઓફિસમાં શાંતાબેનનો ફોન આવ્યો, પણ આ વખતે ફોન પર માતાનો અવાજ ધ્રૂજી રહ્યો હતો. શાંતાબેને રડતા રડતા કહ્યું કે આકાશ, તારા પપ્પા હવે આ દુનિયામાં નથી રહ્યા, તેઓ આજે સવારે જ હૃદયરોગના હુમલાને કારણે શાંત થઈ ગયા છે. આ સમાચાર સાંભળીને એક ક્ષણ માટે આકાશ સ્તબ્ધ થઈ ગયો, પરંતુ તેના મનમાં જે વર્ષો જૂની નફરત હતી તેણે તેને બહુ રડવા ન દીધો. તેને માત્ર એક સામાજિક ફરજ સમજીને ગામડે જવાનું નક્કી કર્યું. તે પોતાની મોંઘી ગાડી લઈને ગામડે પહોંચ્યો ત્યારે આખું ઘર શોકમગ્ન હતું. આજુબાજુના લોકો રામજીભાઈના સરળ અને પ્રામાણિક સ્વભાવની વાતો કરી રહ્યા હતા, પણ આકાશના મનમાં તો હજુ પણ એ જ કડવાશ હતી કે આ માણસે આખી જિંદગી માત્ર પૈસા બચાવવામાં જ કાઢી નાખી અને પોતાના પરિવારને ક્યારેય સુખ ન આપ્યું.

અંતિમ સંસ્કારની બધી જ વિધિઓ પતી ગઈ અને ત્રીજા દિવસે ઘરના આંગણે શાંતિ છવાયેલી હતી. આકાશ પોતાના સામાન પેક કરીને પાછા શહેર જવાની તૈયારી કરી રહ્યો હતો, કારણ કે તેને આ ઘરમાં વધુ સમય રોકાવું ગમતું નહોતું. તે પોતાની માતાને પણ સાથે આવવા માટે કહી રહ્યો હતો, પણ શાંતાબેને ના પાડી દીધી કે મારું ઘર આ જ છે અને હું અહીં જ રહીશ. બરાબર એ જ સમયે ઘરના દરવાજે એક વૃદ્ધ માણસ આવ્યા, જેઓ રામજીભાઈના વર્ષો જૂના મિત્ર અને કાનૂની વકીલ કીર્તિભાઈ હતા. કીર્તિભાઈના હાથમાં એક કાળો ચામડાનો થેલો હતો અને તેમના ચહેરા પર એક ગંભીરતા હતી. તેમને આકાશને પાસે બોલાવ્યો અને કહ્યું કે આકાશ બેટા, તારા પિતાના ગયા પછી મારી એક બહુ મોટી જવાબદારી છે જે મારે આજે પૂરી કરવાની છે. તારા પિતાએ મને વચન આપ્યું હતું કે જ્યારે તેઓ આ દુનિયામાં નહીં હોય, ત્યારે જ આ વસ્તુ તારા હાથમાં સોંપવી.

આકાશ આશ્ચર્ય સાથે વકીલ સામે જોવા લાગ્યો. તેને લાગ્યું કે કદાચ તેના પિતાએ પોતાની પાછળ કોઈ મિલકત કે બેંક બેલેન્સ છોડ્યું હશે, જેનો હિસાબ કરવા વકીલ આવ્યા છે. કીર્તિભાઈએ થેલામાંથી એક મોટું સફેદ કવર કાઢ્યું અને આકાશના હાથમાં મૂક્યું. કવરની ઉપર આકાશનું નામ ખૂબ જ સુંદર અક્ષરોમાં લખેલું હતું. વકીલે કહ્યું કે આ પત્ર તારા પિતાએ પોતાના હાથે લખ્યો હતો અને તેની સાથે કેટલીક બેંકની રસીદો પણ છે, તું જરા શાંતિથી આ વાંચી લે. આકાશ કવર લઈને પોતાના જૂના રૂમમાં ગયો જ્યાં તે બાળપણમાં ભણતો હતો. તેને ધડકતા હૃદયે કવર ખોલ્યું અને અંદરથી એક જૂનો કાગળ બહાર કાઢ્યો. પત્રની શરૂઆતમાં જ લખ્યું હતું, "મારા વહાલા દીકરા આકાશ..."

પત્રમાં આગળ લખ્યું હતું કે, "આકાશ, હું જાણું છું કે તું મને ખૂબ નફરત કરે છે અને તારી આ નફરત બિલકુલ વ્યાજબી છે. જે દિવસે તેં મારી પાસે ભણવા માટે પૈસા માંગ્યા હતા અને મેં તને ના પાડી દીધી હતી, તે રાત્રે હું અને તારી માતા બંને આખી રાત રડ્યા હતા. એક પિતા તરીકે મારા માટે એ બહુ કઠિન નિર્ણય હતો, પણ મારી પાસે કોઈ રસ્તો નહોતો. તે જ સમયે ડોક્ટરોએ મને જણાવ્યું હતું કે મને કેન્સરની ગંભીર બીમારી છે અને મારી સારવાર માટે લાખો રૂપિયાનો ખર્ચ થશે. જો હું એ પૈસા તારા ભણતરમાં વાપરી નાખત, તો મારી સારવાર અધૂરી રહેત અને જો હું મારી સારવાર કરાવત તો તારું ભવિષ્ય રોળાઈ જાત. પરંતુ મેં એક ત્રીજો જ રસ્તો પસંદ કર્યો. મેં મારી સારવાર કરાવવાની ચોખ્ખી ના પાડી દીધી અને તે બધા જ પૈસા બેંકમાં તારા નામે ફિક્સ ડિપોઝિટમાં મૂકી દીધા."

"મેં તારી સામે કડક વર્તન એટલે રાખ્યું જેથી તું જિંદગીના સંઘર્ષો સામે લડતા શીખે અને કોઈના પર નિર્ભર ન રહે. મને ખબર પડી કે તેં ભણવા માટે મોટી સ્ટુડન્ટ લોન લીધી છે, તેથી મેં કીર્તિભાઈ સાથે મળીને એક ગુપ્ત ગોઠવણ કરી. તું જે બેંકમાંથી લોન લીધી હતી, ત્યાં દર મહિને હું મારી બચતના અને મારી સારવારના પૈસામાંથી લોનના હપ્તા જમા કરાવતો રહ્યો. મેં બેંકવાળાને સખત તાકીદ કરી હતી કે આ વાતની ખબર તને ક્યારેય ન પડવી જોઈએ, નહિતર તારો આત્મવિશ્વાસ તૂટી જશે. આજે જ્યારે તું આ પત્ર વાંચી રહ્યો હોઈશ, ત્યારે તારી બધી જ સ્ટુડન્ટ લોન સંપૂર્ણ રીતે ચૂકવાઈ ગઈ હશે અને તારા માથા પર એક પણ રૂપિયાનું દેવું નહીં હોય. મેં મારી જિંદગીના છેલ્લા શ્વાસ સુધી તારા ભવિષ્યને સુરક્ષિત રાખવાનો પ્રયત્ન કર્યો છે. મને માફ કરી દેજે બેટા, હું તને એક સારો પિતા ન આપી શક્યો, પણ હું તને દેવાના બોજ નીચે દબાવવા નહોતો માંગતો."

પત્ર વાંચતા વાંચતા આકાશના હાથ ધ્રૂજવા લાગ્યા અને તેની આંખોમાંથી અશ્રુધારા વહેવા લાગી. તેના પગ નીચેથી જાણે જમીન સરકી ગઈ હોય તેવો તેને ભાસ થયો. જેને તે આખી જિંદગી કંજૂસ, કઠોર અને પથ્થર હૃદયનો માણસ સમજતો રહ્યો, તે પિતાએ પોતાના જીવનની આહુતિ આપીને તેના ભવિષ્યનું નિર્માણ કર્યું હતું. પિતાએ પોતાની કેન્સર જેવી ગંભીર બીમારીની સારવાર ન કરાવી અને તે પૈસાથી દીકરાનું દેવું ચૂકવી દીધું જેથી દીકરો મુક્ત આકાશમાં ઉડી શકે. આકાશ પત્ર છાતી સરસો ચાંપીને રૂમની બહાર દોડી આવ્યો અને પોતાની માતાના પગમાં પડીને ધ્રૂસકે ધ્રૂસકે રડવા લાગ્યો. તે જોરજોરથી બોલી રહ્યો હતો કે, "મમ્મી, મને માફ કરી દો... હું બહુ મોટો પાપી છું, હું મારા ભગવાન જેવા પપ્પાને ઓળખી ન શક્યો." આખું ઘર આકાશના રડવાના અવાજથી ગુંજી ઉઠ્યું, પણ હવે પિતા પાછા આવી શકે તેમ નહોતા. તેને માત્ર તેમની તસ્વીર સામે હાથ જોડીને પસ્તાવો કરવાનો જ બાકી રહ્યો હતો.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો.