પત્ની હંમેશાં તેના પતિને ગરીબ કહીને મેણાં મારતી, વર્ષગાંઠ પર પતિએ સાદું લાકડાનું બોક્સ આપ્યું તો પત્નીએ ઘા કરી દીધો પણ પતિના ગયા પછી જ્યારે કવર ખુલ્યું ત્યારે...

સાંજનો સમય હતો અને અલ્પા પોતાના ઘરની બાલ્કનીમાં ઊભી ઊભી સામેના ફ્લેટ તરફ જોઈ રહી હતી. સામેના ઘરમાં રહેતી તેની સહેલી પાયલના પતિએ આજે તેની લગ્નની વર્ષગાંઠ પર એક મોંઘી હીરાની વીંટી ભેટમાં આપી હતી. પાયલ સોશિયલ મીડિયા પર તેના ફોટા મૂકી રહી હતી અને આખું ગ્રુપ તેના વખાણ કરી રહ્યું હતું. આ જોઈને અલ્પાના મનમાં ફરી એક વખત અજંપો અને ભારે આક્રોશ જાગ્યો. અલ્પાના લગ્નને સાત વર્ષ થઈ ચૂક્યા હતા અને તેનો પતિ માધવ એક પ્રાઇવેટ બેંકમાં સામાન્ય આસિસ્ટન્ટ મેનેજર તરીકે નોકરી કરતો હતો. માધવ ખૂબ જ શાંત, સરળ અને પ્રામાણિક માણસ હતો. તેનો પગાર મર્યાદિત હતો, જેનાથી ઘરનું ગુજરાન સારી રીતે ચાલતું હતું, પરંતુ અલ્પાના મોટા મોટા મોજશોખ પૂરા થઈ શકે તેમ નહોતા. અલ્પા હંમેશાં માધવની સરખામણી બીજા પુરુષો સાથે કરતી અને તેને મેણાં મારતી કે તમે ક્યારેય મને કોઈ મોંઘી ભેટ કે વિદેશ પ્રવાસ કરાવી શક્યા નથી.

માધવ અલ્પાની બધી વાતો સાંભળીને હંમેશાં એક નાનું સ્મિત આપીને ચૂપ થઈ જતો. તે ક્યારેય વળતો જવાબ ન આપતો, જેનાથી અલ્પાને લાગતું કે માધવ સાવ પથ્થર દિલનો અને કંજૂસ માણસ છે. માધવ ઘરના નાનામાં નાના ખર્ચનો હિસાબ રાખતો અને ક્યારેય નકામા ખર્ચા ન કરતો. અલ્પાને તેની આ આદતથી સખત નફરત હતી. થોડા દિવસો પછી જ મંગળવારે અલ્પા અને માધવની લગ્નની સાતમી વર્ષગાંઠ આવવાની હતી. અલ્પાને આશા હતી કે કદાચ આ વખતે તો માધવ તેના માટે કોઈ સરસ સોનાનું ઘરેણું કે મોંઘો સ્માર્ટફોન લઈને આવશે. તેને મનોમન ઘણી બધી તૈયારીઓ કરી રાખી હતી અને તેના મિત્રો સામે વટ મારવા માટે નવી સાડી પણ ખરીદી લીધી હતી.

લગ્નની વર્ષગાંઠના દિવસે માધવ સાંજે ઓફિસેથી થોડો વહેલો ઘરે આવ્યો. તેના હાથમાં એક નાનું પેકેટ હતું જે કાગળમાં લપેટેલું હતું. અલ્પા ઉત્સાહથી દોડીને તેની પાસે ગઈ અને તેના હાથમાંથી પેકેટ ઝૂંટવી લીધું. તેને બહુ જ આશા સાથે કાગળ ફાડી નાખ્યો, પરંતુ અંદરનું દ્રશ્ય જોઈને તેનો ચહેરો એકદમ ઉતરી ગયો. કાગળની અંદર કોઈ સોનું, ચાંદી કે મોંઘો ફોન નહોતો, પરંતુ સાવ સામાન્ય અને સાદું લાકડાનું બોક્સ હતું, જેના પર કોઈ ખાસ કોતરણી પણ નહોતી. અલ્પાનો ગુસ્સો સાતમે આસમાને પહોંચી ગયો. તેને લાગ્યું કે માધવે ફરી એકવાર તેની મજાક ઉડાવી છે અને બધાની સામે તેનું નાક કાપ્યું છે.

અલ્પાએ ગુસ્સામાં લાલપીળી થઈને એ લાકડાનું બોક્સ પલંગની બાજુમાં આવેલા ખૂણામાં જોરથી ફેંકી દીધું. બોક્સ ખૂણામાં જઈને અથડાયું અને તેનો લોક સહેજ ખૂલી ગયો, પણ અલ્પાનું ધ્યાન ત્યાં ન ગયું. તેને ચીસો પાડતા કહ્યું કે આખો દિવસ ગરીબાઈના રોદણાં રડતા રહો છો, સાત વર્ષમાં તમે મને એક સારી ગિફ્ટ નથી આપી શક્યા. સામે જુઓ પાયલના પતિને, જે દર વર્ષે તેને લાખોની ભેટ આપે છે અને તમે આ કચરો ઉઠાવી લાવ્યા છો. મારે તમારું આ સસ્તું બોક્સ નથી જોઈતું. માધવના ચહેરા પર હંમેશાં રહેતું એ નાનું સ્મિત આ વખતે ગાયબ થઈ ગયું. તેની આંખોમાં એક અજીબ આછો ખાલીપો અને દુઃખ દેખાઈ આવ્યું. તે કશું જ બોલ્યા વગર શાંતિથી પોતાના રૂમમાં ચાલ્યો ગયો અને તે રાત્રે બંને વચ્ચે એક પણ શબ્દની ચર્ચા ન થઈ.

બીજા દિવસે સવારે માધવ હંમેશાંની જેમ વહેલો તૈયાર થઈ ગયો. તેને અલ્પા માટે ટેબલ પર ચા બનાવીને મૂકી દીધી હતી, જે તેની રોજની આદત હતી. માધવ પોતાની બાઇકની ચાવી લઈને ઓફિસે જવા નીકળ્યો ત્યારે તેને દરવાજા પાસે ઊભા રહીને અલ્પા સામે એક લાંબી નજર નાખી, જાણે તે કંઈક કહેવા માંગતો હોય, પણ અલ્પા હજુ પણ ગુસ્સામાં હોવાથી તેને મોઢું ફેરવી લીધું. માધવ બાઇક ચાલુ કરીને સોસાયટીની બહાર નીકળી ગયો. બરાબર અડધા કલાક પછી અલ્પાના મોબાઈલ પર એક અજાણ્યા નંબર પરથી ફોન આવ્યો. ફોન પર કોઈ હોસ્પિટલના કર્મચારીનો અવાજ હતો, જે ધ્રૂજી રહ્યો હતો. તેને કહ્યું કે શું તમે માધવભાઈના પત્ની બોલો છો? હાઇવે પર એક પૂરપાટ ઝડપે આવતી ટ્રકે તેમની બાઇકને જોરદાર ટક્કર મારી છે અને તેમનો અકસ્માત થયો છે, તમે અત્યારે જ સિવિલ હોસ્પિટલ પહોંચો.

આ સમાચાર સાંભળતાની સાથે જ અલ્પાના હાથમાંથી કાચનો ગ્લાસ નીચે પડીને તૂટી ગયો. તેના આખા શરીરમાંથી પરસેવો છૂટી ગયો અને તે દોડતી હોસ્પિટલ પહોંચી. જ્યારે તે આઈસીયુ વોર્ડ પાસે પહોંચી ત્યારે ડોક્ટરો બહાર આવી રહ્યા હતા. ડોક્ટરે અલ્પાના માથા પર હાથ મૂકીને ખૂબ જ ગંભીર અવાજે કહ્યું કે અમે ખૂબ જ પ્રયત્ન કર્યા બહેન, પરંતુ તેમને માથાના ભાગે બહુ ગંભીર ઈજા થઈ હતી, તેઓ હોસ્પિટલ પહોંચતા પહેલા જ શાંત થઈ ગયા છે. આ સાંભળીને અલ્પાના પગ નીચેથી જાણે જમીન સરકી ગઈ. તે હોસ્પિટલના ફ્લોર પર જ બેસી પડી અને જોરજોરથી રડવા લાગી. તેનો આખો સંસાર એક ક્ષણમાં ઉજ્જડ થઈ ગયો હતો.

ઘરના અને આજુબાજુના લોકો દોડી આવ્યા, માધવના અંતિમ સંસ્કારની બધી જ વિધિઓ પતી ગઈ. ચાર દિવસ સુધી ઘરમાં લોકોની અવરજવર રહી અને આખું ઘર શોકમગ્ન રહ્યું. અલ્પા સાવ શાંત થઈ ગઈ હતી, તેની આંખોના આંસુ સુકાઈ ગયા હતા. તેને વારંવાર માધવનો એ છેલ્લો ચહેરો અને તેની આંખોનું એ દુઃખ યાદ આવી રહ્યું હતું જે તેને લગ્નની વર્ષગાંઠની રાત્રે આપ્યું હતું. પાંચમા દિવસે બપોરના સમયે ઘર સાવ ખાલી થઈ ગયું હતું. અલ્પા પોતાના જૂના રૂમમાં એકલી બેઠી હતી અને તેની નજર પલંગની બાજુમાં પડેલા એ સાદા લાકડાના બોક્સ પર પડી, જેને તેને ગુસ્સામાં ફેંકી દીધું હતું.

અલ્પા ધીરે ધીરે સરકતી એ બોક્સ પાસે ગઈ અને તેને ધ્રૂજતા હાથે પોતાની ગોદમાં લીધું. તેને અત્યંત પસ્તાવો થઈ રહ્યો હતો કે જે માણસે તેને આટલો પ્રેમ આપ્યો, તેને તે છેલ્લી ક્ષણોમાં માત્ર દુઃખ જ આપ્યું. તેને જેવું એ લાકડાનું બોક્સ ખોલ્યું, અંદરનું દ્રશ્ય જોઈને તે સ્તબ્ધ થઈ ગઈ. બોક્સમાં કોઈ દાગીના નહોતા, પણ અંદર સફેદ અને ગુલાબી રંગની સેંકડો નાની નાની ચિઠ્ઠીઓ અત્યંત સુંદર રીતે ગોઠવીને રાખેલી હતી. અલ્પાએ કંપતા હાથે પહેલી ચિઠ્ઠી ખોલી, જેમાં માધવના અક્ષરોમાં લખ્યું હતું, "12 ઓગસ્ટ - આજે અલ્પાએ મારા માટે પહેલી વખત રસોઈ બનાવી હતી, ભલે મીઠું થોડું ઓછું હતું, પણ જ્યારે તેને હસીને મને પૂછ્યું કે રસોઈ કેવી બની છે, ત્યારે તેની એ સ્માઈલ જોઈને હું મારું બધું જ દુઃખ ભૂલી ગયો હતો. તારી એ સ્માઈલ જ મારી જિંદગીની સૌથી મોંઘી ગિફ્ટ છે."

અલ્પાની આંખમાંથી ફરીથી અશ્રુધારા વહેવા લાગી. તેને બીજી ચિઠ્ઠી ખોલી, જેમાં લખ્યું હતું, "24 ઓક્ટોબર - આજે અમારી લગ્નની ત્રીજી વર્ષગાંઠ હતી. અલ્પાને મોંઘી સાડી જોઈતી હતી પણ મારી પાસે પૈસા નહોતા, તેને ગુસ્સો કર્યો અને મારી સાથે વાત ન કરી. હું ભગવાનને પ્રાર્થના કરું છું કે મને એટલો લાયક બનાવે કે હું મારી પત્નીની દરેક ઈચ્છા પૂરી કરી શકું." અલ્પા એક પછી એક ચિઠ્ઠીઓ ખોલતી ગઈ અને વાંચતી ગઈ. દરેક ચિઠ્ઠીમાં માધવે અલ્પા સાથે વિતાવેલી અદભુત ક્ષણો, તેની નાની નાની ખુશીઓ, તેની સ્માઈલ અને તેના પ્રત્યેનો અખૂટ પ્રેમ નોંધી રાખ્યો હતો. જેને અલ્પા સાધારણ અને કંજૂસ માણસ સમજતી રહી, તે માણસ પોતાના દિલમાં અલ્પા માટે આખું બ્રહ્માંડ લઈને ફરતો હતો.

જ્યારે અલ્પાએ બોક્સના સાવ તળિયે જોયું, ત્યારે ત્યાં એક મોટું કવર પડ્યું હતું. તેને એ કવર બહાર કાઢ્યું અને ખોલીને જોયું તો અંદર સ્ટેટ બેંક ઓફ ઇન્ડિયાના ઓફિશિયલ કાગળો હતા. એ કોઈ સામાન્ય કાગળ નહોતો, પણ માધવે અલ્પાના નામે લીધેલો બે કરોડ રૂપિયાનો ટર્મ ઈન્સ્યોરન્સ એટલે કે જીવન વીમો હતો. તેની સાથે માધવે એક છેલ્લી ચિઠ્ઠી પણ જોડી રાખી હતી, જેમાં લખ્યું હતું, "મારી વહાલા અલ્પા, હું જાણું છું કે હું તને બીજા પુરુષોની જેમ રોજ મોંઘી ભેટ કે લક્ઝરી લાઈફ નથી આપી શકતો, કારણ કે મારો પગાર બહુ ઓછો છે. જો હું આજે મોંઘા ઘરેણાં ખરીદવામાં પૈસા વાપરી નાખત, તો હું આ વીમાના પ્રીમિયમના હપ્તા ભરી ન શકત. મારી તબિયત ઘણી વખત સારી નથી રહેતી એટલે મને હંમેશાં ચિંતા રહેતી હતી કે જો કાલે સવારે મને કંઈક થઈ જશે, તો મારી અલ્પા કોઈની સામે હાથ લાંબો ન કરવી જોઈએ. મેં આખી જિંદગી પેટ કાપીને આ વીમો ચાલુ રાખ્યો છે જેથી મારા ગયા પછી પણ તારી આખી જિંદગીની સુરક્ષા કાયમ રહે અને તારે ક્યારેય આર્થિક તકલીફ ન ભોગવવી પડે. આ લાકડાનું બોક્સ સસ્તું છે પણ તેમાં મારો આખી જિંદગીનો પ્રેમ છે."

આ છેલ્લી ચિઠ્ઠી વાંચીને અલ્પાના હાથમાંથી બધા કાગળો વેરવિખેર થઈ ગયા અને તે બોક્સને પોતાની છાતી સરસો ચાંપીને રૂમની વચ્ચે ધ્રુસકે ધ્રુસકે રડી પડી. તે જોરજોરથી બોલી રહી હતી કે, "માધવ, મને માફ કરી દો... હું બહુ અભાગી છું, હું તમારી સાચી કિંમત ન ઓળખી શકી. મારે આ કરોડો રૂપિયાનો વીમો નથી જોઈતો, મારે આ પૈસા નથી જોઈતા, બસ તમે એક વખત પાછા આવી જાઓ." આખું ઘર અલ્પાના કરુણ રુદનથી ગુંજી ઉઠ્યું, પણ હવે માધવ ખૂબ દૂર જઈ ચૂક્યો હતો જ્યાંથી કોઈ પાછું આવી શકતું નથી. અલ્પા પાસે હવે તેની તસ્વીર સામે હાથ જોડીને પસ્તાવો કરવા સિવાય અને તેની યાદોના સહારે આખી જિંદગી કાપવા સિવાય કોઈ રસ્તો નહોતો. ભૌતિક વસ્તુઓ અને મોંઘી ગિફ્ટ પાછળ દોડતા લોકો ઘણી વખત સાચા પ્રેમની કિંમત સમય રહેતા સમજી શકતા નથી.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો.