ગર્ભવતી પત્નીને રાત્રે એકલી મૂકીને પતિ ક્યાં જતો હતો તે જાણવા પત્નીએ જૂની બેગ ખોલી અને...

રાતના બરાબર સાડા દસ વાગ્યાનો સુમારો હતો અને શેરીની તમામ દુકાનોના શટર પડી ચૂક્યા હતા.

બેડરૂમમાં બેસીને સાત મહિનાની ગર્ભવતી ગીતા પોતાના સોજી ગયેલા પગને બંને હાથે ધીમે ધીમે દબાવી રહી હતી.

તેની નજર વારંવાર ડ્રેસિંગ ટેબલ પર અરીસા સામે ઊભેલા તેના પતિ હરેશ પર પડી રહી હતી.

ગયા અઠવાડિયે જ ગાયનેકોલોજિસ્ટ ડોક્ટરે સોનોગ્રાફી રિપોર્ટ જોઈને ગીતાને કહી દીધું હતું કે બાળકની સ્થિતિ થોડી નાજુક છે અને સામાન્ય ડિલિવરી શક્ય નહીં બને.

ડોક્ટરે તાકીદ કરી હતી કે નવમા મહિને તાત્કાલિક મોટું સિઝેરિયન ઓપરેશન કરવું પડશે અને તેના માટે ઓછામાં ઓછા પચાસ હજાર રૂપિયાની વ્યવસ્થા રાખવી પડશે.

આ સમાચાર સાંભળ્યા પછી ગીતાના મનમાં સતત ચિંતા અને અજંપો ધૂંધવાઈ રહ્યો હતો.

હરેશ સામાન્ય રીતે એક પ્રાઈવેટ કેમિકલ ફેક્ટરીમાં સીનિયર એકાઉન્ટન્ટ તરીકે કામ કરતો હતો અને તેનો પગાર પચીસ હજાર રૂપિયા હતો.

પરંતુ છેલ્લા બે મહિનાથી તેનો વ્યવહાર સાવ અજીબ, રહસ્યમય અને શંકાસ્પદ બની ગયો હતો.

હરેશ રોજ રાત્રે દસ વાગ્યે ગળી ગયેલી જૂની ટી-શર્ટ અને મેલું પેન્ટ પહેરીને ઘરની બહાર નીકળી જતો હતો.

અને છેક વહેલી સવારે પાંચ વાગ્યે જ્યારે આખું શહેર ગાઢ નિંદ્રામાં પોઢેલું હોય ત્યારે તે પગ ઢસડતો, આંખો લાલચોળ રાખીને ઘેર પાછો ફરતો હતો.

"હરેશ, આટલી મોડી રાત્રે તમે રોજ ક્યાં જાવ છો? મારી સુવાવડ નજીક આવી રહી છે અને તમે મને એકલી મૂકીને દરરોજ ગાયબ થઈ જાવ છો." ગીતાનો અવાજ દર્દ અને અસંતોષથી ભરેલો હતો.

હરેશે અરીસામાંથી નજર હટાવી લીધી અને પત્ની સામે જોયા વિના જ પોતાના જૂના સ્નીકર્સ બૂટ પહેરતાં કહ્યું.

"ગીતા, મેં તને કેટલી વાર કહ્યું છે કે ફેક્ટરીમાં નવો વિદેશી પ્રોજેક્ટ આવ્યો છે એટલે રાત્રિના સમયે ડબલ ઓવરટાઇમ કરવો પડે છે."

"તારે હોસ્પિટલના ખર્ચની ચિંતા કરવાની જરૂર નથી, તું બસ શાંતિથી સૂઈ જા."

આટલું બોલીને હરેશ ઉતાવળે બહાર નીકળી ગયો અને બહારથી મુખ્ય દરવાજો બંધ થઈ ગયો.

ગીતાનું મન આ વાત સ્વીકારવા બિલકુલ તૈયાર નહોતું.

જો ફેક્ટરીમાં ઓવરટાઇમ ચાલતો હોય તો પછી હરેશ વહેલી સવારે આવે ત્યારે તેના કપડાંમાંથી સળગેલા પેટ્રોલ, ડીઝલ અને પરસેવાની વાસ કેમ આવતી હતી?

તેના બંને હાથના નખમાં કાળો ગ્રીસ કેમ ભરાયેલો રહેતો હતો?

અને સૌથી મોટી ચોંકાવનારી વાત એ હતી કે ગઈકાલે બપોરે પાડોશમાં રહેતી ગીતાની બહેનપણી કવિતાએ આવીને કાનમાં એક ઝેરી વાત કહી હતી.

કવિતાએ કહ્યું હતું કે તેના પતિએ પરમદિવસે રાત્રે બે વાગ્યે હરેશને શહેરના અવાવરુ રેલવે સ્ટેશન પાસે કોઈ અજાણ્યા લોકો સાથે ઊભેલો જોયો હતો.

કવિતાએ શંકા વ્યક્ત કરી હતી કે હરેશ કદાચ કોઈ જુગારના અડ્ડે જાય છે અથવા કોઈ ખરાબ સંગતમાં ફસાઈ ગયો છે.

આ વાત સાંભળીને ગીતાના હૃદયમાં ધ્રાસકો પડ્યો હતો અને તેણે ફેક્ટરીના રિસેપ્શન પર ફોન કર્યો હતો.

ત્યાંથી જાણવા મળ્યું હતું કે તે કેમિકલ કંપની તો છેલ્લા બે મહિનાથી નાદારી નોંધાવીને કાયમ માટે બંધ થઈ ગઈ હતી!

કંપનીના તમામ કર્મચારીઓને બે મહિના પહેલાં જ નોકરીમાંથી છૂટા કરી દેવામાં આવ્યા હતા!

આ કાળજું કંપાવી દે તેવી હકીકત જાણીને ગીતાના પગ નીચેથી ધરતી સરકી ગઈ હતી.

જો ફેક્ટરી બંધ થઈ ગઈ હતી તો હરેશ રોજ સવારે ક્યાં જતો હતો અને રાત્રે કોને મળવા જતો હતો?

શું હરેશનું કોઈ પરસ્ત્રી સાથે અફેર ચાલી રહ્યું હતું?

શું તે પોતાના બાળકના ભવિષ્યના પૈસા જુગારમાં કે દારૂમાં ઉડાવી રહ્યો હતો?

આ ભયંકર શંકાના કાળા નાગે ગીતાના ગર્ભવતી મગજમાં એવું ઝેર ઘોળ્યું હતું કે તેને છેલ્લા બે દિવસથી અન્નનો એક દાણો પણ ગળા નીચે નહોતો ઉતરતો.

તે આખી રાત પલંગ પર બેસીને રડતી રહેતી હતી અને પોતાના પેટમાં ઉછરી રહેલા બાળકના ભવિષ્ય માટે ધ્રૂજતી હતી.

આજે ગીતાએ મનોમન નક્કી કરી લીધું હતું કે ગમે તે ભોગે આ રહસ્યનો પર્દાફાશ કરવો જ પડશે.

બીજા દિવસે બપોરે જ્યારે હરેશ થાક્યો-પાક્યો બેડરૂમમાં ઘોરી રહ્યો હતો, ત્યારે ગીતાએ ઘરના પાછળના વાડામાં આવેલા જૂના સ્ટોર રૂમ અને ટૂલશેડ તરફ નજર કરી.

હરેશ રોજ સવારે આવીને પોતાની જૂની કાળી બેગ તે શેડમાં જ મૂકતો હતો.

ગીતા ભારે પગલે, પોતાના પેટ પર હાથ રાખીને ધીમે ધીમે તે શેડમાં ગઈ.

શેડમાં જૂના સાયકલના ટાયરો, પસ્તી અને લોખંડના ડબ્બાઓ વચ્ચે એક ખૂણામાં હરેશની જૂની કાળી બેગ સંતાડેલી પડી હતી.

ગીતાએ ધ્રૂજતા હાથે તે બેગ બહાર કાઢી અને તેની ચેઈન ખોલી.

બેગની અંદરથી જે વસ્તુઓ નીકળી તે જોતાં જ ગીતાના મોંમાંથી એક જોરદાર ડૂમો નીકળી ગયો અને તેની આંખો આશ્ચર્યથી પહોળી થઈ ગઈ.

બેગમાંથી એક ખાખી રંગનો ડ્રાઈવરનો ગણવેશ નીકળ્યો જેના ખભા પર સરકારી આરટીઓનો માન્ય બેજ લાગેલો હતો!

તેની સાથે શહેરની એક લોકલ નાઈટ ટેક્સી સર્વિસનું અસલ આઈડી કાર્ડ હતું જેમાં હરેશનો ફોટો અને નામ 'નાઈટ ટેક્સી ડ્રાઈવર' તરીકે સ્પષ્ટ લખેલું હતું!

અને તે બેગના તળિયેથી એક નાની ડાયરી અને પ્લાસ્ટિકની થેલીમાં ભરેલા અસંખ્ય સિક્કા તથા સો-સો રૂપિયાની પરસેવાથી ભીંજાયેલી નોટો નીકળી!

તે નોટો સાથે શહેરની જાણીતી મેટરનિટી હોસ્પિટલના પ્રાઈવેટ વોર્ડનું એડવાન્સ ડિપોઝીટ બુકિંગ ફોર્મ હતું!

ગીતાએ ધ્રૂજતા હાથે તે ડાયરી ખોલી.

ડાયરીના પાના પર હરેશના પોતાના વળાંકવાળા અક્ષરે રોજિંદો હિસાબ અને તેની આંતરિક વેદના લખેલી હતી:

'૧૦ ઓગસ્ટ: ફેક્ટરી અચાનક બંધ થઈ ગઈ અને હાથમાં માત્ર છેલ્લો પગાર આવ્યો. ગીતા સાત મહિનાની ગર્ભવતી છે, જો એને કહીશ તો એનો જીવ ચિંતામાં જોખમાશે.'

'૧૫ ઓગસ્ટ: આખો દિવસ તડકામાં ચાલીને વીસ કંપનીઓમાં નોકરી માંગી પણ ક્યાંય કોઈ કામ ન મળ્યું. છેલ્લે રાત્રે ટેક્સી ચલાવવાનો નિર્ણય લીધો.'

'૧ સપ્ટેમ્બર: આજે રાત્રે ૧૦ થી સવારે ૪ સુધી ટેક્સી ચલાવીને ૮૫૦ રૂપિયા મળ્યા. પેસેન્જરે મોડી રાત્રે ગાળો આપી અને ભાડું ઓછું આપ્યું પણ મેં હાથ જોડીને સહન કરી લીધું કારણ કે મારે ગીતાની હોસ્પિટલની ફી ભરવાની છે.'

'૨૫ સપ્ટેમ્બર: આજે ખૂબ તાવ હતો, શરીર ધ્રૂજતું હતું પણ સ્ટીયરીંગ પકડીને આખી રાત ગાડી દોડાવી. ચાલીસ હજાર રૂપિયા જમા થઈ ગયા છે.'

'હું ગમે તેટલો થાકી જાઉં, મારા શરીરના હાડકાં તૂટી જાય પણ મારી પત્ની અને મારા આવનારા બાળકના ચહેરા પર ગરીબીનો કાળો ડાઘ નહીં પડવા દઉં.'

'ગીતાને ખબર ન પડવી જોઈએ કે એનો પતિ બેરોજગાર છે અને રાત્રે ટેક્સી ચલાવે છે, નહીંતર એનું સ્ત્રીહૃદય ભાંગી જશે.'

આ શબ્દો વાંચતાં જ ગીતાના હાથમાંથી ડાયરી છટકી ગઈ અને તે શેડની જમીન પર બેસી પડી.

તેણે પોતાના બંને હાથ મોં પર ઢાંકી દીધા અને આખા શેડમાં તેના ડૂસકાં અને પોક ગૂંજી ઊઠ્યા.

તેનું આખું શરીર પશ્ચાતાપ, શરમ અને અતિશય કૃતજ્ઞતાથી ધ્રૂજી રહ્યું હતું.

જે પતિ પર તે ચરિત્રહીન હોવાની, જુગાર રમવાની કે પરસ્ત્રી સાથે સંબંધ રાખવાની શંકા કરી રહી હતી, તે પતિ પોતાની ગર્ભવતી પત્ની અને બાળકની સુરક્ષા માટે રાતના અંધારામાં ટેક્સી ડ્રાઈવર બનીને કાળી મજૂરી કરી રહ્યો હતો!

તેણે પોતાના આત્મસન્માન અને ડિગ્રીના અહંકારને બાજુ પર મૂકીને લોકોના અપમાન અને ટ્રાફિકની ધૂળ સહન કરી લીધી હતી જેથી તેની પત્નીને સુવાવડ વખતે શ્રેષ્ઠ હોસ્પિટલ મળી શકે!

ગીતા દોડતી બેડરૂમમાં આવી.

પલંગ પર હરેશ ઊંઘમાં પણ કરવટ બદલી રહ્યો હતો અને તેના ચહેરા પર દિવસભરના પરિશ્રમનો કાળો થાક છવાયેલો હતો.

તેના બંને પગના તળિયામાં પેડલ દબાવી દબાવીને સોજા ચડી ગયા હતા અને છાલા પડી ગયા હતા.

ગીતા પલંગ પાસે જમીન પર ઘૂંટણિયે બેસી પડી.

તેણે હરેશના તે સોજી ગયેલા, છાલાવાળા પગ પોતાના બંને હાથમાં લઈ લીધા અને તેના પર પોતાનું માથું મૂકીને ધ્રૂસકે ધ્રૂસકે રડી પડી.

તેના આંસુના ગરમ ટીપાં હરેશના પગ પર પડતાં જ હરેશ ચમકીને જાગી ગયો.

પોતાની પત્નીને જમીન પર બેસીને રડતી જોઈને અને તેના હાથમાં ખાખી યુનિફોર્મ જોઈને હરેશ ગભરાઈને બેઠો થઈ ગયો.

તેણે ઝડપથી પત્નીને ઊભી કરવાની કોશિશ કરી.

"ગીતા, આ શું કરે છે? તું સાત મહિનાની ગર્ભવતી છે, તારે નીચે ન બેસાય."

"મને માફ કરી દે ગીતા, મારી કંપની બંધ થઈ ગઈ હતી અને હું તને ચિંતામાં નહોતો નાખવા માંગતો એટલે આ બધું છુપાવ્યું." હરેશનો અવાજ ધ્રૂજતો હતો.

ગીતાએ કશું પણ બોલ્યા વિના હરેશની છાતીમાં માથું છુપાવી દીધું અને તેને બંને હાથે મજબૂતીથી વળગી પડી.

"હરેશ... મને માફ કરી દો... મેં તમારા જેવા દેવ જેવા પતિ પર શંકા કરી!"

"તમે મારા અને આ બાળકના જીવ માટે રાત્રે ટેક્સી ચલાવીને લોહીનું પાણી કર્યું અને મને એક શબ્દ પણ ન કહ્યો?"

"હું કેટલી અભાગી પત્ની છું કે તમારા આ અદભુત સમર્પણને ન સમજી શકી!"

હરેશની આંખોમાંથી પણ અવિરત અશ્રુધારા વહી નીકળી.

તેણે ગીતાના માથા પર વહાલથી હાથ ફેરવ્યો અને કહ્યું, "ગીતા, પતિનો સાચો ધર્મ પોતાના પરિવારની ઢાલ બનીને ઊભા રહેવાનો છે."

"જ્યાં સુધી મારા શરીરમાં શ્વાસ છે ત્યાં સુધી હું તમને ક્યારેય કોઈ મુશ્કેલીમાં નહીં આવવા દઉં."

ગીતાએ રસોડામાંથી ગરમ સરસવનું તેલ લાવીને હરેશના છાલા પડેલા પગ પર ધીમે ધીમે માલિશ કરી.

તે દિવસે તે નાના મકાનમાં પતિ અને પત્નીના સંબંધમાં શંકાના તમામ વાદળો કાયમ માટે વિખેરાઈ ગયા અને તેમનો સંસાર પવિત્ર સ્નેહથી ઝળહળી ઊઠ્યો.

સાચો પ્રેમ મોંઘી ભેટસોગાદોમાં નહીં પણ વિપત્તિના સમયે સાથીદાર માટે કોઈપણ હદ સુધી ઝૂકી જવાની અને લડી લેવાની ભાવનામાં જ સમાયેલો હોય છે.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.