ઘર પોતાના નામે કરાવવાની વહુની જીદ પાછળનું સત્ય સામે આવ્યું ત્યારે સાસુએ કર્યું એવું કે...

ગામડામાંથી શહેરમાં આવીને વસેલા શારદાબેન માટે આ ઘર ક્યારેય સંપૂર્ણપણે પોતાનું બની શક્યું નહોતું. દીકરો રમેશ શહેરમાં સારી નોકરી કરતો હતો અને તેણે બે વર્ષ પહેલાં જ લગ્ન કર્યા હતા. વહુ નેહા ભણેલી-ગણેલી અને મોટા ઘરની છોકરી હતી. શારદાબેને બહુ પ્રેમથી વહુનું સ્વાગત કર્યું હતું. તેમને લાગતું હતું કે ઘરમાં એક દીકરી આવી ગઈ છે. પણ જેમ જેમ દિવસો વિતતા ગયા, તેમ તેમ નેહાનો સ્વભાવ બદલાવા લાગ્યો.

નેહા વાતવાતમાં શારદાબેનનું અપમાન કરતી. તેને શારદાબેનનું રસોઈ બનાવવાનું, કપડાં ધોવાનું કે ઘરમાં રહેવાનું કાંઈ ગમતું નહીં. તે રોજ પોતાના પિયરના વખાણ કરતી અને શારદાબેનને નીચા બતાવવાની એક પણ તક છોડતી નહીં. "અમારા ઘરે તો આવું નહોતું થતું", "મારા પપ્પાના બંગલે તો બધી સુવિધા હતી", "તમને તો શહેરમાં કેવી રીતે રહેવાય એની સમજ જ નથી પડતી" - આવી વાતો નેહા માટે સામાન્ય થઈ ગઈ હતી.

શારદાબેન શાંતિ રાખવા માટે બધું મૂંગા મોઢે સહન કરી લેતા. તે ક્યારેય સામો જવાબ આપતા નહીં. તેમને ડર હતો કે ઘરમાં ઝઘડો થશે તો રમેશ હેરાન થશે. પણ જ્યારે નેહાની હદ વધી ગઈ, ત્યારે શારદાબેને એક દિવસ રમેશને એકાંતમાં બોલાવીને વાત કરી.

"રમેશ, તું નેહાને થોડું સમજાવ ને બેટા. તે મને વાતવાતમાં નીચી બતાવે છે અને તારા પિયરના વખાણ કરીને આ ઘરને ઉતારી પાડે છે." શારદાબેને ધીમા અવાજે કહ્યું.

રમેશે આ સાંભળીને માતાનું સમર્થન કરવાના બદલે મોં મચકોડ્યું. "મમ્મી, તમે ખોટો મોટો મુદ્દો બનાવો છો. નેહા તો બસ એની વાત કરે છે. તમારે થોડું નમતું જોખવું જોઈએ. આજના સમય પ્રમાણે તમારે બદલાવવું પડશે. એ કઈ ખોટું નથી કહેતી."

દીકરાના આ શબ્દો શારદાબેનના દિલમાં તીરની જેમ વાગ્યા. તેમને સમજાઈ ગયું કે રમેશ નેહાના પ્રેમમાં એટલો આંધળો થઈ ગયો હતો કે તેને માતાનું દુઃખ દેખાતું નહોતું. તે હંમેશાં પોતાની પત્નીનો જ પક્ષ લેતો અને માતાને જ દોષી ઠેરવતો.

ઘરમાં એક નવી પરિસ્થિતિ ઊભી થઈ હતી. શારદાબેનના પતિ ગુજરી ગયા પછી આ ઘર અને થોડી જમીન શારદાબેનના નામે હતી. રમેશ ઘણા સમયથી કહેતો હતો કે આ ઘર હવે તેના નામે ટ્રાન્સફર કરી દેવું જોઈએ. નેહા પણ વારંવાર રમેશને ઉશ્કેરતી કે "તમારા નામે ઘર થઈ જાય પછી જ આપણે શાંતિથી રહી શકીશું."

શારદાબેનને ઘર પોતાના દીકરાના નામે કરવામાં કોઈ વાંધો નહોતો. તે તો આ બધું પોતાના દીકરા માટે જ રાખવા માંગતા હતા. પણ નેહાનું વર્તન જોઈને તેમના મનમાં એક અજાણ્યો ભય રહેતો હતો. છતાં દીકરાની ખુશી માટે તેમણે નક્કી કર્યું કે તેઓ ઘર રમેશના નામે કરી દેશે.

એક સવારે શારદાબેન વહેલા ઊઠીને કચરો વાળી રહ્યા હતા. નેહા પોતાના રૂમમાં ઊંઘતી હતી અને રમેશ પણ સૂતો હતો. નેહાના સોફા પાસે પડેલા પર્સમાંથી કેટલાંક કાગળો બહાર નીકળી ગયા હતા. શારદાબેન કચરો વાળતી વખતે તે કાગળો સરખા કરવા ગયા. પણ ત્યાં એક ખુલ્લો પત્ર અને કેટલાંક દસ્તાવેજો હતા.

શારદાબેને સહજતાથી તે કાગળો પર નજર નાખી. જેમ જેમ તે કાગળો વાંચતા ગયા, તેમ તેમ તેમના પગ નીચેથી જમીન ખસી ગઈ. તે પત્ર નેહાના ભાઈનો હતો. તેમાં સ્પષ્ટ લખેલું હતું કે, "નેહા, તું જેમ બને તેમ જલ્દી ઘર રમેશના નામે કરાવી લે. દસ્તાવેજ તૈયાર છે. રમેશના નામે ઘર થતાં જ આપણે તે વેચી દેશું અને નવો ફ્લેટ મારા નામે ખરીદી લેશું. પછી તું રમેશને છોડીને અહીં આવી જજે."

શારદાબેનનું દિલ જોરથી ધડકવા લાગ્યું. તેમના હાથ કંપવા લાગ્યા. તેમને અત્યાર સુધી લાગતું હતું કે નેહા ફક્ત ગુસ્સાવાળી છે અને પિયરના વખાણ કરે છે. પણ અહીં તો આખી યોજના જ અલગ હતી. નેહા રમેશને પ્રેમ નહોતી કરતી, પણ ઘર અને પૈસા મેળવવા માટે આ બધી રમત રમી રહી હતી. રમેશ આ કાવતરાથી તદ્દન અજાણ હતો અને પોતાની પત્ની પર આંધળો વિશ્વાસ કરતો હતો.

શારદાબેન રૂમમાં બેસી ગયા. તેમના મનમાં વિચારોનું વાવાઝોડું ઊઠ્યું. જો તેઓ અત્યારે રમેશને આ વાત કહેશે, તો રમેશ કદાચ વિશ્વાસ નહીં કરે. રમેશ કહેશે કે મમ્મી તમે નેહા પર ખોટો આરોપ લગાવો છો. નેહા પણ હોબાળો મચાવી દેશે.

તેમણે શાંત થઈને વિચાર્યું. આ ઘર બચાવવું જરૂરી નહોતું, પણ પોતાના દીકરાની જિંદગી બચાવવી બહુ જ જરૂરી હતી. રમેશની આંખો ખોલવી પડે તેમ હતી.

બપોરે જ્યારે રમેશ ઓફિસેથી આવ્યો અને નેહા ચા બનાવી રહી હતી, ત્યારે શારદાબેન શાંતિથી હોલમાં આવ્યા. તેમના હાથમાં તે પત્ર અને દસ્તાવેજો હતા.

"રમેશ, મારે તારી સાથે એક જરૂરી વાત કરવી છે," શારદાબેને કહ્યું.

નેહા રસોડામાંથી બહાર આવી અને મોં મચકોડીને બોલી, "હવે વળી શું નવું લાવ્યા તમે? સવારથી શાંતિ નથી આપતા."

રમેશે પણ કંટાળીને કહ્યું, "મમ્મી, તમે રોજ રોજ શું ઝઘડો લઈને બેસી જાવ છો? મને થાકીને આવ્યા પછી શાંતિથી બેસવા દો ને."

શારદાબેને કશું બોલ્યા વગર તે કાગળો ટેબલ પર મૂકી દીધા. "આ વાંચી લે રમેશ. પછી તું કહેજે કે હું ઝઘડો કરું છું કે તને બચાવવાનો પ્રયત્ન કરું છું."

નેહાએ ટેબલ પર પડેલા કાગળો જોયા અને તેના ચહેરાનો રંગ ઊડી ગયો. તે એકદમ આગળ વધીને કાગળો છીનવવાનો પ્રયત્ન કરવા લાગી. પણ રમેશે તેને રોકીને કાગળો પોતાના હાથમાં લઈ લીધા.

રમેશે પત્ર વાંચવાનું શરૂ કર્યું. જેમ જેમ તે વાંચતો ગયો, તેમ તેમ તેનો ચહેરો સફેદ પડી ગયો. તેમાં નેહા અને તેના પિયરવાળાઓનો આખો પ્લાન લખેલો હતો. રમેશના નામે ઘર ટ્રાન્સફર થયા પછી તેને વેચીને પૈસા પચાવી પાડવાની અને રમેશને રસ્તા પર લાવી દેવાની વાત હતી.

રમેશ અવાચક થઈ ગયો. તે નેહા સામે જોવા લાગ્યો. નેહા ગભરાઈ ગઈ અને ખોટું બોલવા લાગી, "રમેશ, આ બધું જૂઠું છે! આ કાગળો મમ્મીએ પોતે બનાવ્યા છે. તે મને તમારા ઘરની બહાર કાઢવા માંગે છે!"

શારદાબેન એકદમ શાંત રહ્યા. તેમણે ધીમા પણ મક્કમ અવાજે કહ્યું, "નેહા, તું મને ભલે નીચી બતાવતી હતી, તે મને સાસુ તરીકે માન ન આપ્યું, એ બધું મેં સહન કર્યું. પણ મારા દીકરાની જિંદગી બગાડવાની તારી યોજના હું ક્યારેય પૂરી થવા નહીં દઉં. આ કાગળો પર તારા ભાઈના સહી-સિક્કા છે."

રમેશની આંખોમાંથી આંસુ વહેવા લાગ્યા. તેને પોતાની ભૂલનો અહેસાસ થયો. જે માતા તેને સાચી સલાહ આપતી હતી, તેને તે ખોટી સમજતો હતો. અને જે પત્ની માટે તે પોતાની મા સાથે ઝઘડતો હતો, તે જ તેને બરબાદ કરવાની તૈયારી કરી રહી હતી.

રમેશ નેહા તરફ ફર્યો અને કડક અવાજે બોલ્યો, "તારે મારી સાથે રહેવું હોય તો પ્રેમથી અને ઈમાનદારીથી રહેવું પડશે. પણ જો તારો આ જ ઈરાદો હોય, તો તું અત્યારે જ તારા પિયર જતી રહે. મને મારી માની મમતા પર ભરોસો છે, તારા આ જૂઠા પ્રેમ પર નહીં."

નેહા પાસે હવે કોઈ જવાબ નહોતો. તેનું કાવતરું ખુલ્લું પડી ગયું હતું. તે ચુપચાપ પોતાનો સામાન પેક કરીને પોતાના પિયર જતી રહી.

ઘરમાં એક ઊંડી શાંતિ છવાઈ ગઈ. રમેશ પોતાની માના પગમાં બેસી ગયો અને જોરજોરથી રડવા લાગ્યો. "મમ્મી, મને માફ કરી દે. હું આંખ હોવા છતાં આંધળો બની ગયો હતો. મેં તારું બહુ દિલ દુભાવ્યું છે."

શારદાબેને દીકરાના માથા પર હાથ ફેરવ્યો અને તેને ઊભો કર્યો. "બેટા, મા ક્યારેય પોતાના બાળકથી નારાજ નથી થતી. તું સુરક્ષિત છે, એ જ મારા માટે સૌથી મોટી વાત છે."

તે દિવસે રમેશને સમજાઈ ગયું કે દુનિયા ગમે તેટલી બદલાઈ જાય, પણ માનો પ્રેમ અને તેની છત્રછાયા જ સાચું રક્ષણ આપે છે. સાચો સંબંધ એ નથી જે બહારથી સુંદર દેખાય, પણ એ છે જે સંકટના સમયે તમારી સાથે ઊભો રહે.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.