પતિ રોજ રાત્રે છાનોમાનો રૂમમાં જઈને ફોન પર વાત કરતો, પત્નીએ પીછો કર્યો તો...

સૂરજ આથમવાની તૈયારી હતી અને ડ્રોઇંગરૂમની ઘડિયાળમાં સાતનો ટકોરો પડ્યો. નેહા રસોડાના પ્લેટફોર્મ પર રોટલી વણતી હતી, પણ તેનું લક્ષ્ય વારંવાર લિવિંગ રૂમ તરફ જતું હતું. બરાબર સાતેય વાગે રોહનનો ફોન વાગ્યો. રોહને સ્ક્રીન પર નજર કરી, તુરંત જ ફોન ઉપાડ્યો અને એક પણ ક્ષણનો બગાડ કર્યા વગર બેડરૂમ તરફ ચાલવા લાગ્યો. તેણે બેડરૂમનો દરવાજો અંદરથી બંધ કરી લીધો.

નેહાના હાથમાં રહેલું વેલણ એક ક્ષણ માટે અટકી ગયું. છેલ્લા ચાર મહિનાથી દરરોજ સાંજે સાત વાગે આ જ ક્રમ ચાલતો હતો. કોઈ ચોક્કસ નંબર પરથી ફોન આવતો, રોહન છાનોમાનો રૂમમાં જતો રહેતો અને અડધો કલાક સુધી ધીમા અવાજે વાતો કરતો. આટલું જ નહીં, છેલ્લા કેટલાક સમયથી દર શનિવારે અને રવિવારે સવારે જલ્દી તૈયાર થઈને તે 'કામ છે' એવું કહીને નીકળી જતો અને મોડી સાંજે પાછો આવતો.

રસોડામાંથી બહાર આવીને નેહાએ બંધ દરવાજા સામે જોયું. તેના મનમાં શંકાના વંટોળ ઊઠી રહ્યા હતા. તે બંનેના લગ્નને પાંચ વર્ષ થઈ ગયાં હતાં અને અત્યાર સુધી તેમની વચ્ચે ક્યારેય કોઈ છુપો સરનામો નહોતો. પણ છેલ્લા કેટલાક મહિનામાં રોહન સાવ બદલાઈ ગયો હતો. તે ફોનને હંમેશા પાસવર્ડથી લોક રાખતો અને નેહા નજીક આવે એટલે સ્ક્રીન ઊંધી કરી દેતો.

રાત્રે જમતી વખતે ઘરમાં એક અજીબ મૌન છવાયેલું હતું. રોહન પોતાના જ વિચારોમાં ખોવાયેલો હતો. નેહાએ વાસણ ટેબલ પર મૂકતાં પૂછ્યું, "આજે પણ શનિવારે તમારે બહાર જવાનું છે?"

રોહને થાળીમાંથી નજર ઊંચી કર્યા વગર કહ્યું, "હા, એક અગત્યનું કામ છે. સાંજે આવતાં થોડું મોડું થશે."

"એવું તે શું કામ છે જે દર અઠવાડિયે શનિ-રવિ જ આવે છે?" નેહાના અવાજમાં છૂપો ગુસ્સો હતો. "તમે ઘરને તો માત્ર રાત્રે ઊંઘવાની જ જગ્યા બનાવી દીધી છે."

રોહને પાણીનો ગ્લાસ મોંએ લગાડ્યો અને શાંતિથી બોલ્યો, "નેહા, તું નકામી ચિંતા ના કર. મારી ઓફિસનું અને થોડું બહારનું કામ રહે છે, એટલે જવું પડે છે. તું બહુ વિચારીને તારું મગજ ખરાબ ના કર."

રોહનનો આ જ એક જડબાતોડ જવાબ દર વખતે મળતો. નેહાને લાગતું કે રોહન તેની વાતને ગંભીરતાથી લેતો જ નથી. તેને પોતાના અસ્તિત્વ પર જ પ્રશ્ન થવા લાગ્યો હતો. એક સ્ત્રી તરીકે તેને અંદરથી ફાળ પડી રહી હતી કે તેના અને રોહનના સંબંધો વચ્ચે કોઈ ત્રીજી વ્યક્તિ આવી ગઈ છે.

બીજા દિવસે શનિવાર હતો. રોહન સવારે આઠ વાગે તૈયાર થઈને નીકળી ગયો. નેહાએ આજે એક મોટો નિર્ણય લઈ લીધો હતો. તેણે પોતાની બહેનપણી પૂજાને ફોન કર્યો અને તેની ગાડી મગાવી. રોહનની કાર નીકળી કે તરત જ નેહાએ પૂજાની ગાડીમાં તેનો પીછો કરવાનું શરૂ કર્યું.

રોહનની કાર શહેરના મુખ્ય રસ્તાઓ પરથી પસાર થઈને એક સામાન્ય સોસાયટી તરફ ગઈ. નેહા થોડા અંતરે પોતાની ગાડી રાખીને બધું જોઈ રહી હતી. રોહને કાર એક ના નાના બે માળના મકાન સામે ઊભી રાખી. તે કારમાંથી ઊતર્યો, હાથમાં બે-ત્રણ મોટી થેલીઓ હતી, જેમાં કરિયાણું અને શાકભાજી દેખાતાં હતાં.

રોહને એ ઘરનો દરવાજો ખટખટાવ્યો. અંદરથી એક ત્રીસેક વર્ષની સ્ત્રી બહાર આવી. તેણે દરવાજો ખોલ્યો અને રોહન સામે જોઈને સ્મિત કર્યું. રોહને થેલીઓ તેને આપી અને તે બંને ઘરની અંદર ગયા. દરવાજો બંધ થઈ ગયો.

ગાડીમાં બેઠેલી નેહાના શ્વાસ અટકી ગયા. તેની આંખો સામે જે દ્રશ્ય હતું તે જોઈને તેને પોતાના કાન અને આંખો પર વિશ્વાસ નહોતો આવતો. એ સ્ત્રી દેખાવમાં સાદી હતી, પણ રોહનની તેની સાથેની આટલી સહેજતા જોઈને નેહાનું દિલ તોડીને ટુકડા થઈ ગયું. તે આખી સવાર ત્યાં જ ગાડીમાં બેસી રહી. લગભગ ત્રણ કલાક પછી રોહન એ ઘરમાંથી બહાર આવ્યો, તેની સાથે એક નાની છોકરી પણ હતી જેને તેણે વહાલથી બિસ્કિટનું પેકેટ આપ્યું.

નેહાથી વધુ જોઈ શકાયું નહીં. તેણે ડ્રાઈવરને ગાડી ઘરે પાછી લેવા કહ્યું. રસ્તામાં તેની આંખોમાંથી સતત આંસુ વહેતા રહ્યા. પાંચ વર્ષનો પ્રેમ, વિશ્વાસ અને સાથે જીવેલી ક્ષણો ક્ષણભરમાં કાચની જેમ ભાંગીને ભુક્કો થઈ ગઈ હતી. તેના મનમાં એક જ વાત ઘર કરી ગઈ હતી કે રોહન તેને છેતરી રહ્યો છે અને તેનું બીજા કોઈ સાથે અફેર ચાલે છે.

ઘરે પહોંચીને નેહાએ પોતાનો સામાન પેક કરવાનું શરૂ કરી દીધું. હવે આ ઘરમાં એક ક્ષણ પણ રહેવું તેના સ્વાભિમાન વિરુદ્ધ હતું. તે પોતાના માતા-પિતાના ઘરે જતી રહેવા માગતી હતી. તેને લાગ્યું કે જે માણસ તેને કહી પણ શકતો નથી અને છુપી રીતે બીજી સ્ત્રી સાથે સંબંધ રાખે છે, તેની સાથે હવે રહેવાનો કોઈ અર્થ નથી.

સાંજે સાત વાગે રોહન ઘરે આવ્યો. તેણે રૂમમાં પ્રવેશ કર્યો તો આખું દ્રશ્ય બદલાયેલું હતું. બેડ પર બેગ પડી હતી અને નેહા સોફા પર બેસીને તેની રાહ જોઈ રહી હતી. તેના ચહેરા પરથી આંસુ સુકાઈ ગયા હતા પણ આંખો લાલચોળ હતી.

રોહને બેગ જોઈને આશ્ચર્યથી પૂછ્યું, "નેહા, આ બધું શું છે? તું ક્યાંય જાય છે?"

નેહા ઊભી થઈ. તેના અવાજમાં અદભુત મક્કમતા અને કડવાશ હતી. "હું આ ઘર છોડીને કાયમ માટે જાઉં છું, રોહન. હવે મારે તમારી આ ઝૂઠી જિંદગીનો હિસ્સો નથી બનવું."

રોહન સ્તબ્ધ થઈ ગયો. "તું આ શું બોલે છે? મેં એવું તે શું કર્યું છે?"

"તમે શું કર્યું છે એ મારે તમને પૂછવાનું છે!" નેહાએ મોટેથી કહ્યું. "આજે સવારે હું તમારી પાછળ જ હતી. મેં તમને એ સોસાયટીમાં એ સ્ત્રીના ઘરે જતા જોયા છે. તમે દરરોજ સાંજે સાત વાગે એને જ ફોન કરો છો ને? દર શનિવારે એના જ ઘરે જાઓ છો ને? મારી સાથે આટલો મોટો ધોખો કરતા તમને જરાય શરમ ના આવી?"

રોહન સાવ સુન્ન થઈ ગયો. તે નેહા સામે તાકી રહ્યો. તેના ચહેરા પરના ભાવ ગુસ્સાના નહીં, પણ એક ગહરા દુઃખના હતા.

"નેહા, તું જે વિચારે છે એવું કશું જ નથી," રોહને ધીમેથી કહ્યું.

"મને હવે કોઈ સફાઈ ના આપો," નેહાએ પોતાની બેગ ઉપાડતાં કહ્યું. "મેં મારી પોતાની આંખોથી બધું જોયું છે. તમે એ સ્ત્રી માટે મને અને આ ઘરને ભૂલી ગયા છો."

રોહને આગળ વધીને નેહાનો હાથ પકડી લીધો. "નેહા, મારી વાત એક વાર સાંભળી લે. પછી તારે જવું હોય તો હું તને નહીં રોકું. પણ સત્ય જાણ્યા વગર આવો મોટો નિર્ણય ના લે."

નેહાએ હાથ છોડાવવાની કોશિશ કરી, પણ રોહનની આંખોમાં રહેલી ગંભીરતા જોઈને તે અટકી ગઈ.

રોહને ઊંડો શ્વાસ લીધો. તેણે કબાટમાંથી એક જૂની ડાયરી અને થોડા કાગળો કાઢ્યા. "નેહા, તને યાદ છે મારો સહકર્મચારી આલોક? જે ગયા વર્ષે એક અકસ્માતમાં ગુજરી ગયો હતો?"

નેહાએ આશ્ચર્યથી જોયું. "હા, મને યાદ છે. પણ એનો આ બધી વાત સાથે શું લેવાદેવા?"

રોહનની આંખો ભીની થઈ ગઈ. "આલોક મારો સૌથી સારો મિત્ર હતો. જ્યારે હોસ્પિટલમાં તે પોતાના છેલ્લા શ્વાસ લઈ રહ્યો હતો, ત્યારે તેણે મારો હાથ પકડીને એક વચન માગ્યું હતું. એણે કહ્યું હતું કે 'રોહન, મારી પત્ની સુનિતા બહુ ભણેલી નથી અને મારી દીકરી હજુ નાની છે. મારા ગયા પછી એમનું કોઈ નથી. તું એમનું ધ્યાન રાખજે.'"

નેહા આ સાંભળીને થોડી સ્તબ્ધ થઈ.

રોહને આગળ કહ્યું, "આલોકના ગયા પછી તેની કંપનીમાંથી કોઈ મોટું વળતર નહોતું મળ્યું. તેની પત્નીને હોસ્પિટલના દેવા ચુકવવામાં જ બધી બચત વપરાઈ ગઈ હતી. એ સ્ત્રી એટલી સ્વાભિમાની છે કે તે કોઈની પાસે સીધા પૈસા નથી લેતી. એટલે મેં તેને એક નાનું ટ્યુશન ક્લાસ શરૂ કરવામાં મદદ કરી અને દર મહિને તેમની જરૂરિયાતો છાનીમાની પૂરી કરવાનો પ્રયત્ન કરતો હતો."

"તો તમે આ વાત મારાથી કેમ છુપાવી?" નેહાનો અવાજ થોડો નરમ પડ્યો.

"કારણ કે સુનિતાબેને મને કસમ આપી હતી કે આ વાત કોઈને ખબર ના પડવી જોઈએ," રોહને કાગળો નેહાના હાથમાં મૂકતાં કહ્યું. "તેમને લાગતું હતું કે જો લોકોને ખબર પડશે તો સમાજ એમના પર દયા ખાશે. અને બીજી વાત, સુનિતાબેનની દીકરીના કોલેજના પ્રવેશ માટે હું દર શનિવારે સરકારી કચેરીઓમાં ધક્કા ખાતો હતો જેથી તેને સ્કોલરશિપ મળી જાય અને તેને સારી નોકરી મળે ત્યાં સુધી એ પરિવાર પગભર થઈ જાય."

રોહને પોતાની આંખમાંથી આંસુ લૂછ્યા. "સાંજે સાત વાગે એ નાની દીકરી મને ફોન કરીને તેના દિવસભરના અભ્યાસના સમાચાર આપતી હતી. મને એમાં મારી પોતાની બહેન દેખાતી હતી. નેહા, મેં તારાથી આ વાત છુપાવી એ મારી ભૂલ હતી, પણ મારો હેતુ માત્ર એક ભાંગી પડેલા પરિવારને આશરો આપવાનો હતો, તને ધોખો આપવાનો નહીં."

નેહાના હાથમાંથી એ કાગળો નીચે પડી ગયા. કાગળોમાં આલોકની દીકરીના એડમિશનના ફોર્મ્સ અને હોસ્પિટલના જૂના બિલ હતા.

જે સત્ય સામે આવ્યું હતું તેણે નેહાના કાનમાં સન્નાટો વ્યાપી દીધો. તે જે સ્ત્રીને પોતાની સૌતન સમજી રહી હતી, તે તો એક અસહાય વિધવા હતી જેને તેનો પતિ આશરો આપી રહ્યો હતો. રોહન કોઈ ચરિત્રહીન પુરુષ નહોતો, પણ પોતાના મૃત મિત્રને આપેલું વચન પળનારો એક સાચો માનવી હતો.

નેહાને પોતાની જાત પર અત્યંત શરમ અનુભવાઈ. તેણે માત્ર પોતાની શંકાના આધારે આટલા પવિત્ર કામને કલંકિત કરી દીધું હતું. તેણે રોહનનો હાથ પકડ્યો, પણ આ વખતે તેનો હાથ ધ્રૂજી રહ્યો હતો.

"રોહન... મને માફ કરી દો," નેહાના અવાજમાંથી ડૂમો ભરાઈ આવ્યો. "મેં તમારા પર એટલો મોટો આરોપ લગાવી દીદો. મેં તમને સમજવાની કોશિશ જ ના કરી."

રોહને નેહાના માથા પર હાથ મૂક્યો અને તેને પોતાની નજીક લીધી. "નેહા, ભૂલ મારી પણ હતી. મારે તારા પર વિશ્વાસ રાખીને તને બધું કહી દેવું જોઈતું હતું. ઘરમાં પત્નીથી વધીને કોઈ મોટો સાથી નથી હોતો. જો મેં તને કહ્યું હોત તો કદાચ તું પણ મારી સાથે એ પરિવારની મદદમાં ઊભી હોત."

"હા, રોહન," નેહાએ આંસુ લૂછતાં કહ્યું. "કાલે સવારે જ આપણે બંને સાથે મળીને એ ઘર જઈશું. આલોકભાઈની દીકરી હવેથી માત્ર તમારી જ નહીં, મારી પણ જવાબદારી છે. આપણે બંને મળીને એ પરિવારને પગભર કરીશું."

બીજા દિવસે સવારે સૂરજનો નવો પ્રકાશ ઘરમાં ફેલાયો હતો. નેહા અને રોહન બંને હાથમાં મીઠાઈ અને ફળો લઈને એ સોસાયટી તરફ જઈ રહ્યા હતા. નેહાના મનમાંથી શંકાનો કાળો વાદળ સાવ હટી ગયો હતો. તેને પોતાના પતિ પર પહેલાં કરતાં પણ વધુ ગર્વ થઈ રહ્યો હતો. સંશય અને અવિશ્વાસે જે સંબંધને તોડવાની અણી પર લાવી દીધો હતો, તે જ સંબંધ આજે સત્ય અને સમર્પણના કારણે વધુ મજબૂત બની ગયો હતો.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.