કરોડપતિ થયા પછી દીકરાએ માને મળવાનું બંધ કરી દીધું પણ સત્ય સામે આવ્યું ત્યારે...

એક નાનકડા વિસ્તારમાં રહેતા કાંતાબેનના પતિનું અવસાન થયું ત્યારે તેમનો મોટો દીકરો દીપક માંડ પચીસ વર્ષનો હતો. નાનો દીકરો તુષાર હજુ ભણતો હતો. પતિના ગયા પછી કાંતાબેને સિલાઈ કામ કરીને અને લોકોના ડબ્બા બનાવીને બંને દીકરાઓને ઉછેર્યા હતા. દીપક ભણવામાં હોંશિયાર હતો. તેણે મહેનત કરીને સારી નોકરી મેળવી અને થોડા જ વર્ષોમાં પોતાની અલગ કંપની શરૂ કરી દીધી. દીપકની મહેનત રંગ લાવી અને તે શહેરમાં એક મોટો અને સફળ બિઝનેસમેન બની ગયો.

મોટો બંગલો, ગાડી અને બધી સગવડ હોવા છતાં કાંતાબેન પોતાના જૂના ઘરમાં જ રહેવાનું પસંદ કરતા હતા. દીપકના લગ્ન થઈ ગયા હતા અને તે શહેરના પોશ વિસ્તારમાં રહેતો હતો. શરૂઆતમાં તો દીપક દર અઠવાડિયે માને મળવા આવતો હતો. કાંતાબેન પણ દીકરો આવે ત્યારે તેની પસંદગીની વાનગીઓ બનાવતા અને આખા મહોલ્લામાં પોતાના દીપકના વખાણ કરતા થાકતા નહીં.

પણ પતિના અવસાનના બે-ત્રણ વર્ષ પછી અચાનક દીપકનું ઘરે આવવાનું ઓછું થઈ ગયું. ધીમે ધીમે મહિનાઓ વીતવા લાગ્યા પણ દીપક માને મળવા ન આવ્યો. ફોન પર પણ તે બહુ ટૂંકી વાત કરતો અને કામનું બહાનું કાઢીને ફોન મૂકી દેતો. કાંતાબેન તેની રાહ જોતા રહેતા. રવિવાર આવે એટલે કાંતાબેન બારી પાસે બેસીને રસ્તા તરફ નજર રાખતા, પણ દીપકની ગાડી ક્યારેય આવતી નહીં.

મહોલ્લાના લોકો અને સગા-સંબંધાસુધ્ધાં વાતો કરવા લાગ્યા. "જોયું ને, પૈસા આવ્યા એટલે માને ભૂલી ગયો. ગરીબી હતી ત્યારે મા વહાલી હતી અને હવે કરોડપતિ થઈ ગયો એટલે મા ભારરૂપ લાગે છે." કાંતાબેનનું દિલ આ વાતો સાંભળીને દુભાતું. તે મનમાં ને મનમાં રડતા પણ કોઈની સામે દીકરાની બુરાઈ ન કરતા.

નાનો દીકરો તુષાર પણ મોટા ભાઈ પર ગુસ્સે થતો. એક દિવસ તુષારે કાંતાબેનને કહ્યું, "મમ્મી, તું શું કામ એની રાહ જુએ છે? એ મોટા બંગલામાં જલસા કરે છે અને તારી સામું જોતો પણ નથી. પૈસાએ એનું મન બદલી નાખ્યું છે. હવે એને આપણી કોઈ જરૂર નથી રહી."

કાંતાબેનની આંખમાંથી અશ્રુ વહી ગયા. તેમણે કહ્યું, "બેટા, એવું ન બોલ. મારો દીપક એવો નથી. એને કંઈક કામ હશે." પણ અંદરથી કાંતાબેનનું હૃદય પણ તૂટી ગયું હતું. તેમને પણ લાગવા માંડ્યું હતું કે પૈસા અને સમૃદ્ધિ આવ્યા પછી કદાચ તેમનો દીકરો બદલાઈ ગયો છે. પોતાના જ લોહીએ તેમને એકલા પાડી દીધા છે એ વિચાર તેમને અંદરથી કોરી ખાતો હતો.

વર્ષો વીતતા ગયા. કાંતાબેનને સરકાર તરફથી અને પતિના જૂના ફંડમાંથી મહિને થોડું પેન્શન મળતું હતું. આ પૈસા તેમની પોતાની જરૂરિયાતો પૂરી કરવા માટે પૂરતા હતા. પણ જ્યારે પણ દીપક જૂના દિવસોમાં ઘરે આવતો, ત્યારે કાંતાબેન છાનામાના એ પેન્શનના પૈસા દીપકના ખિસ્સામાં કે તેની બેગમાં મૂકી દેતા. કાંતાબેનને કાયમ એમ જ રહેતું કે દીપક નવી કંપની ચલાવે છે, તેને પૈસાની ખેંચ પડતી હશે. માનું હૃદય તો કાયમ દીકરાને તકલીફમાં જ જુએ ને!

એક દિવસ કાંતાબેનની તબિયત બહુ બગડી. તુષારે દીપકને ફોન કરીને કડક અવાજે કહ્યું, "મોટાભાઈ, મમ્મી બહુ બીમાર છે. જો તમારા મોટા માણસના કામમાંથી સમય મળે તો એકવાર આવીને મોં બતાવી જજો. કદાચ આ છેલ્લી વાર હોય."

અડધા કલાકમાં જ દીપક દોડતો ઘરે આવ્યો. તેના ચહેરા પર ચિંતા અને ગભરાટ સ્પષ્ટ દેખાતા હતા. તે સીધો કાંતાબેનના ખાટલા પાસે ગયો અને તેમના હાથ પોતાના હાથમાં લઈ લીધા. કાંતાબેને આંખો ખોલી અને દીકરાને સામે જોઈને તેમની આંખો ભરાઈ આવી.

તુષાર પોતાનો ગુસ્સો રોકી ન શક્યો. તેણે દીપકને કહ્યું, "આજે કેમ આવ્યા મોટાભાઈ? આટલા વર્ષો સુધી તમને મા યાદ ન આવી? આખા ગામમાં આપણી થૂ-થૂ થઈ. લોકો કહે છે કે કરોડપતિ દીકરાએ માને તરછોડી દીધી. તમે પૈસાના ઘમંડમાં માનો પ્રેમ પણ ભૂલી ગયા!"

દીપક શાંતિથી ઊભો રહ્યો. તેની આંખોમાંથી પણ અશ્રુ સરી પડ્યા. તેણે તુષાર સામે જોયું અને પછી માના માથા પર હાથ ફેરવ્યો.

દીપકે ધીમેથી કહ્યું, "તુષાર, તું મને જે કહેવું હોય તે કહે, પણ મેં ક્યારેય માને તરછોડી નથી. હું ઘરે આવતો બંધ થયો એનું કારણ મારો અહંકાર નહોતો, પણ માનો આ અસીમ પ્રેમ હતો."

આ સાંભળીને તુષાર અને કાંતાબેન બંને નવાઈ પામીને દીપક સામે જોઈ રહ્યા.

દીપકે પોતાના ખિસ્સામાંથી એક નાની ડાયરી કાઢી. તેમાં વર્ષો જૂની પેન્શનની રસીદો અને કાગળો હતા. દીપકે કહ્યું, "મમ્મી, હું જ્યારે પણ ઘરે આવતો ત્યારે તું મારી બેગમાં કે મારા જેકેટના ખિસ્સામાં તારા પેન્શનના પૈસા છાનામાના મૂકી દેતી હતી. તું એવું વિચારતી હતી કે તારો દીકરો ધંધામાં હેરાન થાય છે અને તેને પૈસાની જરૂર છે."

દીપકે આગળ કહ્યું, "મારી પાસે ભગવાનની દયાથી બધું જ હતું. હું તને સુખ આપવા માગતો હતો, પણ તું તારા પોતાના હકનું પેન્શન પણ મારા પર ઉડાવી દેતી હતી. તું પોતાની દવાઓ નહોતી લાવતી, સારા કપડાં નહોતી ખરીદતી અને બધું પેન્શન ભેગું કરીને મને આપી દેતી હતી. મેં તને ઘણી વાર ના પાડી, પણ તું માનતી જ નહોતી."

કાંતાબેન નીચું જોઈ ગયા. તેમને પોતાની ભૂલ સમજાઈ રહી હતી.

દીપકનો અવાજ ભરાઈ આવ્યો, "મમ્મી, મને સમજાઈ ગયું હતું કે હું જેટલી વાર ઘરે આવીશ, તું એટલી વાર તારા પોતાના સુખનો ત્યાગ કરીને એ પૈસા મને આપી દઈશ. તું ક્યારેય પોતાના માટે એક રૂપિયો પણ ખર્ચ નહીં કરે. એટલે જ મેં કઠણ કાળજું કરીને ઘરે આવવાનું ઓછું કરી નાખ્યું. જેથી તું એ પેન્શનના પૈસા તારા પોતાના ખાવા-પીવામાં, દવાઓમાં અને તારી જરૂરિયાતોમાં વાપરી શકે. હું તારાથી દૂર નહોતો ગયો મમ્મી, હું તો બસ તને તારા પોતાના માટે જીવતા શીખવવા માગતો હતો."

દીપકની આ વાત સાંભળીને રૂમમાં સન્નાટો છવાઈ ગયો. તુષાર સ્તબ્ધ થઈને મોટા ભાઈ સામે જોઈ રહ્યો. જે ભાઈને તે સ્વાર્થી અને ઘમંડી સમજી રહ્યો હતો, તે ભાઈ માની ભલાઈ માટે આટલી મોટી બદનામી ચુપચાપ સહન કરી રહ્યો હતો. મહોલ્લાના લોકોની વાતો, સગાઓના મહેણાં - આ બધું જ દીપકે માના ભલા માટે સહન કર્યું હતું.

કાંતાબેનનું હૃદય ભરાઈ આવ્યું. તેમણે ખાટલામાંથી ઊભા થઈને દીપકને ભેટી લીધો. "મારા દીકરા! તું મારી માટે આટલું બધું સહન કરતો હતો? અને હું મનમાં ને મનમાં તને દોષ આપતી હતી."

દીપકે માના અશ્રુ લૂછ્યા અને કહ્યું, "મમ્મી, મા તો મા હોય છે. તારો પ્રેમ સાચો હતો, પણ મારો નિર્ણય પણ તારા માટે જ હતો. હવે તારે કોઈ ચિંતા કરવાની જરૂર નથી. મેં તારા નામે જ બધી તૈયારી કરી છે અને હવે તારે મારી સાથે જ રહેવાનું છે."

તુષારે આગળ આવીને દીપકના પગ પકડી લીધા અને માફી માંગી. તે દિવસે આખા પરિવારને સમજાઈ ગયું કે પ્રેમ ફક્ત સાથે રહેવામાં કે દેખાડો કરવામાં નથી હોતો, પણ ક્યારેક કોઈના ભલા માટે પોતાના જ લોકોથી દૂર રહીને દર્દ સહન કરવામાં પણ સાચો પ્રેમ છુપાયેલો હોય છે.

ઘરમાં ફરી એકવાર પ્રેમ અને ખુશીનો માહોલ છવાઈ ગયો. કાંતાબેનની બીમારી જાણે ક્ષણવારમાં ગાયબ થઈ ગઈ હતી. તેમને પોતાની મમતા પર અને પોતાના દીકરાના સંસ્કારો પર ગર્વ અનુભવાઈ રહ્યો હતો.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.