ઘરમાંથી અચાનક પચાસ હજારનો સોફા ગાયબ જોઈને પતિ લાલચોળ થઈ ગયો, પત્નીએ ટેબલ પર પીળો કાગળ મૂક્યો તો...

બપોરના બે વાગ્યા હતા અને આખી સોસાયટીમાં એકદમ શાંતિ હતી. શેરીમાં ફક્ત ઝાડ પરથી પંખીઓનો અવાજ આવતો હતો.

ઘરના મુખ્ય દરવાજે એક નાનો ટેમ્પો આવીને ઊભો રહ્યો. ટેમ્પોમાંથી બે માણસો નીચે ઉતર્યા અને ઘરના આંગણામાં આવ્યા.

કીર્તિબેન બપોરે જમીને ઓસરીમાં બેઠા હતા. તેમણે અજાણ્યા માણસોને ઘરમાં આવતા જોયા એટલે ઊભા થઈ ગયા.

"કોનું કામ છે ભાઈ, કેમ આમ સીધા ઘરમાં ઘૂસી આવ્યા?" કીર્તિબેને થોડા કડક અવાજે પૂછ્યું.

એક માણસે હાથમાં રહેલી રસીદ બતાવીને કહ્યું, "અમે દીવાનખંડનો મોટો સોફા લેવા આવ્યા છીએ."

કીર્તિબેન આ સાંભળીને ચોંકી ગયા. "સોફા લેવા આવ્યા છો એટલે શું? કોણે આપ્યો તમને સોફા?"

એટલામાં અંદરથી રસોડામાંથી તેમની વહુ ગીતા બહાર આવી. તેના હાથમાં સોફાના કવર અને થોડા કાગળો હતા.

"મેં જ આ લોકોને બોલાવ્યા છે બા." ગીતાએ એકદમ શાંત અવાજે કહ્યું.

કીર્તિબેનની આંખો પહોળી થઈ ગઈ. તેમને પોતાના કાન પર વિશ્વાસ ન આવ્યો.

"તેં બોલાવ્યા છે? તારું મગજ ઠેકાણે છે કે નહીં ગીતા?" કીર્તિબેનનો અવાજ મોટો થઈ ગયો.

ગીતાએ માણસો તરફ ઈશારો કરીને કહ્યું, "ભાઈ, તમે સાચવીને સોફા બહાર કાઢો."

બંને માણસો દીવાનખંડમાં ગયા અને મોટો મરૂન કલરનો આલીશાન સોફા ઉપાડવા લાગ્યા. કીર્તિબેન વચ્ચે આવીને ઊભા રહી ગયા.

"ખબરદાર જો કોઈએ આ સોફાને હાથ પણ લગાવ્યો છે તો!" કીર્તિબેને બૂમ પાડી. આખો મોહલ્લો સાંભળે એટલા મોટા અવાજે તેઓ બોલવા લાગ્યા.

ગીતાએ ધીમેથી સાસુનો હાથ પકડ્યો. "બા, તમે વચ્ચેથી હટી જાઓ, એ લોકોને એમનું કામ કરવા દો."

"ગીતા, આ સોફા કોઈ સામાન્ય લાકડાનો નથી. આ ઘરમાં સૌથી મોંઘી વસ્તુ આ જ છે." કીર્તિબેને હાથ ઝટકાવીને કહ્યું.

આજુબાજુના બે-ત્રણ પાડોશીઓ પણ અવાજ સાંભળીને દરવાજે આવીને ઊભા રહી ગયા. કીર્તિબેનનો પારો સાતમા આસમાને પહોંચી ગયો હતો.

"આ ઘરની વહુ થઈને તેં આટલી મોટી મનમાની કેવી રીતે કરી? કોઈને પૂછ્યું પણ નહીં?" કીર્તિબેને બધાની સામે રોષ ઠાલવ્યો.

ટેમ્પોવાળા માણસોએ સોફા બહાર કાઢીને ગાડીમાં ચડાવી દીધો. એક માણસે ગીતાના હાથમાં પૈસાનું કવર આપ્યું.

ગીતાએ કવર હાથમાં લીધું અને શાંતિથી કાગળ પર સહી કરી આપી. ટેમ્પો ધીમે ધીમે શેરીમાંથી બહાર નીકળી ગયો.

દીવાનખંડ હવે સાવ ખાલીખમ દેખાતો હતો. ફ્લોરિંગ પર ફક્ત સોફાના પાયાના નિશાન બાકી રહી ગયા હતા.

કીર્તિબેન ઓસરીમાં માથું પકડીને બેસી પડ્યા. "મારા દીકરાએ આખી જિંદગી મહેનત કરી અને તેં એક ક્ષણમાં બધું વેચી માર્યું."

"બા, તમે શાંત થાઓ, હું તમને બધું સમજાવું છું." ગીતાએ પાણીનો ગ્લાસ આપતા કહ્યું.

"મારે તારું મોઢું પણ નથી જોવું, બસ ભાવિનને ઘરે આવવા દે." કીર્તિબેને પાણીનો ગ્લાસ બાજુ પર મૂકી દીધો.

સાંજના છ વાગ્યા સુધી ઘરમાં ભારે તણાવ છવાયેલો રહ્યો. કોઈએ એકબીજા સાથે વાત ન કરી અને રસોડામાં ચા પણ ન બની.

ભાવિન નોકરી પરથી થાકેલો-પાકેલો ઘરમાં પ્રવેશ્યો. તેને દીવાનખંડ સાવ ખાલી દેખાયો એટલે તે દરવાજે જ થંભી ગયો.

"આ સોફા ક્યાં ગયો? ઘરમાં ચોરી થઈ છે કે શું?" ભાવિને ગભરાઈને પૂછ્યું.

કીર્તિબેન તરત જ રડમસ ચહેરે આગળ આવ્યા. "ચોરી બહારથી નથી થઈ બેટા, ઘરની અંદરથી જ થઈ છે."

ભાવિને આશ્ચર્યથી માતા સામે જોયું. "બા, શું બોલો છો તમે? સાચી વાત કહો શું થયું છે."

"તારી પત્નીએ તને પૂછ્યા વગર આપણો આખો સોફા વેચી દીધો છે." કીર્તિબેને ગીતા તરફ આંગળી ચીંધીને કહ્યું.

ભાવિનનો ચહેરો ગુસ્સાથી લાલચોળ થઈ ગયો. તેણે બેગ ટીપોય પર પટકી અને ગીતા સામે ધસી આવ્યો.

"ગીતા, બા જે કહે છે એ સાચું છે? તેં આ સોફા વેચી દીધો?" ભાવિનનો અવાજ ધ્રૂજતો હતો.

ગીતા રસોડામાંથી બહાર આવીને ભાવિન સામે ઊભી રહી. "હા, મેં જ એ સોફા આજે બપોરે વેચી દીધો છે."

"તારી હિંમત કેવી રીતે થઈ મને પૂછ્યા વગર આવો નિર્ણય લેવાની?" ભાવિને જોરથી ટેબલ પર હાથ પછાડ્યો.

"મારે તમને પૂછવાની જરૂર ન લાગી કારણ કે પરિસ્થિતિ એવી હતી." ગીતાએ નીચી નજરે કહ્યું.

"આખી સોસાયટીમાં આપણી શું ઈજ્જત રહેશે? લોકો કહેશે કે ઘરમાં ખાવાના સાંસા પડી ગયા છે એટલે ફર્નિચર વેચે છે." ભાવિને ગુસ્સામાં કહ્યું.

કીર્તિબેન પણ વચ્ચે બોલ્યા, "સાચી વાત છે, ચાર લોકોમાં આપણું નાક કપાઈ ગયું."

ગીતાએ પોતાના પાલવમાંથી બે કાગળો કાઢ્યા. તેણે એક કાગળ ભાવિનના હાથમાં મૂક્યો.

એ કાગળ તેમના આઠ વર્ષના દીકરાની સ્કૂલની ફીની છેલ્લી નોટિસ હતી. જેમાં સ્પષ્ટ લખ્યું હતું કે જો બે દિવસમાં ફી નહીં ભરાય તો બાળકનું નામ કમી થઈ જશે.

ભાવિને કાગળ જોયો પણ તેનો ગુસ્સો ઓછો ન થયો. "તો શું થઈ ગયું? હું કોઈની પાસેથી ઉછીના લઈને પણ ફી ભરી દેત."

ગીતાએ બીજો કાગળ આગળ કર્યો જે બેંકનું ક્રેડિટ કાર્ડનું બિલ હતું. "આ કાગળ પણ જોઈ લો તમે."

એ બિલ જોઈને ભાવિનના હોશ ઊડી ગયા. તેના ચહેરા પરનો રંગ એક ક્ષણમાં ઊડી ગયો.

"આ સોફા તમે ગયા મહિને પચાસ હજાર રૂપિયાના ક્રેડિટ કાર્ડ પર લાવ્યા હતા." ગીતાએ એકદમ સ્પષ્ટ શબ્દોમાં કહ્યું.

કીર્તિબેન બંને સામે આશ્ચર્યથી જોઈ રહ્યા. તેમને આ વાતની કોઈ જ ખબર નહોતી.

"ભાવિન, તું તો કહેતો હતો કે તને કંપનીમાંથી બોનસ મળ્યું છે એટલે સોફા લાવ્યો છે." કીર્તિબેને દીકરાને પૂછ્યું.

ભાવિન નીચી નજર કરીને ચૂપ થઈ ગયો. તેની પાસે કોઈ જવાબ નહોતો.

"બા, કોઈ બોનસ નહોતું મળ્યું, આ માત્ર દેખાડો કરવા માટે દેવું કરીને લાવ્યા હતા." ગીતાએ સાસુને સત્ય જણાવ્યું.

"ગીતા, તારે આ વાત ઘરમાં બધાની સામે કરવાની કોઈ જરૂર નહોતી." ભાવિને નીચા અવાજે બચાવ કરવાનો પ્રયત્ન કર્યો.

"કેમ નહોતી? છેલ્લા ત્રણ મહિનાથી સ્કૂલમાંથી ફોન આવે છે અને તમે દર વખતે ખોટા વાયદા કરો છો." ગીતાનો અવાજ ભરાઈ આવ્યો.

"હું આવતા મહિને બધું સરભર કરી દેવાનો હતો, તારે આટલી ઉતાવળ કરવાની શી જરૂર હતી?" ભાવિને ફરી અહંકાર બતાવ્યો.

"આવતા મહિને વ્યાજ સાથે આ બિલ ડબલ થઈ જાત. તમારા ક્રેડિટ કાર્ડના હપ્તા ભરવાના પૈસા આપણી પાસે નહોતા." ગીતાએ હિસાબ સમજાવ્યો.

કીર્તિબેન સોફાની ખાલી જગ્યા સામે જોઈ રહ્યા. તેમને સમજાઈ ગયું કે ઘરમાં કેટલી મોટી મુશ્કેલી ચાલી રહી હતી.

"તમે કહો છો કે સોફા વેચવાથી આપણી ઈજ્જત ગઈ?" ગીતાએ ભાવિનની આંખોમાં જોઈને પૂછ્યું.

ભાવિન કંઈ બોલી ન શક્યો અને દીવાલ તરફ મોઢું ફેરવી લીધું.

"મને એક વાતનો જવાબ આપો, ઘરમાં મોંઘો સોફા ન હોવો એ વધારે શરમજનક છે કે પોતાના બાળકની સ્કૂલની ફી ન ભરી શકવી એ વધારે શરમજનક છે?" ગીતાએ પૂછ્યું.

આ સવાલ સાંભળીને ઓરડામાં સોપો પડી ગયો. ભાવિન પાસે આ વાતનો કોઈ જ ખુલાસો નહોતો.

"બહારના લોકોને બતાવવા માટે આપણે દેવું કરીને જીવવાનું? મહેમાનો બે મિનિટ બેસીને વખાણ કરશે, પણ રાત્રે ઊંઘ આપણી હરામ થશે." ગીતાના શબ્દો હૃદય સોંસરવા નીકળી ગયા.

કીર્તિબેન ધીમેથી ઊભા થયા અને ગીતાની નજીક આવ્યા. તેમની આંખોમાં પસ્તાવાના આંસુ હતા.

"ગીતા, મને માફ કરી દે બેટા, મેં તારા પર વગર વિચારે આટલો બધો ગુસ્સો કર્યો." કીર્તિબેને ગીતાના માથે હાથ મૂક્યો.

"ના બા, તમારી કોઈ ભૂલ નથી, તમને સાચી વાતની ખબર નહોતી." ગીતાએ સાસુના હાથ પકડી લીધા.

કીર્તિબેન ભાવિન તરફ ફર્યા અને તેને ખભાથી પકડીને હચમચાવી નાખ્યો. "તને આટલો બધો ખોટો વટ ક્યારથી આવી ગયો ભાવિન?"

"બા, મને એમ હતું કે હું બધું સંભાળી લઈશ." ભાવિને ભરેલા ગળે કહ્યું.

"પોતાની ચાદર કરતાં વધારે પગ ફેલાવવાથી કોઈ મોટું નથી બની જતું. તારી પત્નીએ આજે આ ઘરને દેવાના ખાડામાં પડતાં બચાવી લીધું છે." કીર્તિબેને દીકરાને ઠપકો આપ્યો.

ભાવિન ધીમે ધીમે ગીતા પાસે આવ્યો. તેનો બધો અહંકાર અને ગુસ્સો ઓગળી ચૂક્યા હતા.

"મને માફ કરી દે ગીતા, હું સમાજમાં મોભો બતાવવાના ચક્કરમાં આપણી અસલી જવાબદારી ભૂલી ગયો હતો." ભાવિને બંને હાથ જોડીને કહ્યું.

"તમારે હાથ જોડવાની જરૂર નથી, બસ આપણે સાથે મળીને સાચો રસ્તો પસંદ કરવાનો છે." ગીતાએ સ્મિત સાથે કહ્યું.

ગીતાએ ટેબલ પરથી પૈસાનું કવર ઉપાડ્યું અને ભાવિનના હાથમાં મૂક્યું. "આમાં સોફા વેચેલા પૂરા પૈસા છે, કાલ સવારે પહેલાં દીકરાની સ્કૂલની ફી ભરી આવજો અને બાકીના પૈસાથી ક્રેડિટ કાર્ડનું બિલ પૂરું કરજો."

ભાવિને કવર પકડ્યું ત્યારે તેના હાથ ધ્રૂજતા હતા. તેણે ગીતા સામે જોયું અને મનોમન તેની સમજદારીને નમન કર્યા.

દીવાનખંડમાં ભલે મોંઘો સોફા નહોતો રહ્યો, પણ ઘરમાંથી એક મોટો બોજ અને માનસિક તણાવ હંમેશા માટે દૂર થઈ ગયો હતો.

સાંજે બધાએ સાથે બેસીને સાદી ચટાઈ પર જમી લીધું. એ સાદગીમાં જે શાંતિ અને સુખ હતું તે કોઈ મોંઘા ફર્નિચરમાં ક્યારેય નહોતું.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.