પત્ની માટે માતાનું ઘર છોડવા નીકળેલા દીકરાને સાંજે પત્નીએ એવો જવાબ આપ્યો કે...

પ્લાસ્ટિકના મોટા ટેપનો અવાજ આખા રૂમમાં ગૂંજી રહ્યો હતો. રમેશે પૂંઠાના ખાલી બોક્સ પર સેલોટેપ લગાવી અને ચોંટાડી દીધી. હાથમાં પકડેલા બોક્સનું વજન ભારે હતું.

તેના કપાળ પર પરસેવાના ટીપાં જામી ગયા હતા. પંખો ચાલુ હતો પણ રૂમમાં ભારે શાંતિ અને ગરમી લાગતી હતી. પૂજા પલંગ પર બેસીને પલંગની ચાદરના ખૂણા સરખા કરી રહી હતી.

તે બંને વચ્ચે કોઈ વાતચીત થતી નહોતી. માત્ર ટેપ ખેંચવાનો અને બોક્સ ખસેડવાનો અવાજ આવતો હતો. રમેશે ટેબલ પર પડેલી ચાવીઓ ઉપાડી.

આ ચાવીઓ નવા ભાડાના મકાનની હતી. રમેશે પૂજા સામે જોયું પણ પૂજાએ નજર નીચી કરી લીધી.

રમેશ અને પૂજાના લગ્નને હજુ માંડ આઠ મહિના થયા હતા. રમેશ સાધારણ પરિવારનો છોકરો હતો. તેની ઉંમર ત્રેવીસ વર્ષની હતી.

રમેશના માતા-પિતાના લગ્નજીવનને પણ સત્તાવીસ વર્ષ પૂરા થઈ ગયા હતા. તેમણે પોતાની પૂરી મહેનતથી રમેશને ભણાવ્યો હતો. રમેશને એક સારી કંપનીમાં નોકરી મળી ગઈ હતી.

લગ્ન પહેલાં રમેશ અને પૂજા એકબીજાને પસંદ કરતા હતા. તેઓ કોલેજના સમયથી બહેનપણી અને મિત્ર હતા.

બંને પરિવારોની સંમતિથી ખૂબ જ ધૂમધામથી તેમના લગ્ન થયા હતા. શરૂઆતમાં ઘરમાં બધું જ બહુ સરસ ચાલતું હતું.

પરંતુ થોડા જ મહિનાઓમાં ઘરમાં વાતાવરણ બદલાવા લાગ્યું. રમેશની માતા અને પૂજા વચ્ચે નાની નાની બાબતોમાં ખટપટ શરૂ થઈ ગઈ.

રસોડામાં રસોઈ બનાવવાની રીત હોય કે ઘરની સાફ-સફાઈ, બંને વચ્ચે રોજ કજિયા થવા લાગ્યા. માતા પોતાની રીતે ઘર ચલાવવા માંગતી હતી અને પૂજા પોતાની રીતે.

રમેશ આ બધું જોઈને વચ્ચે પીસાવા લાગ્યો. તે આખો દિવસ નોકરીએથી થાકીને ઘરે આવતો ત્યારે ઘરમાં મોં તણાયેલા દેખાતા.

સાંજના સમયે ઘરમાં કોઈ હસીને વાત કરતું નહોતું. રમેશ માનસિક રીતે ખૂબ તણાવમાં રહેવા લાગ્યો.

એક દિવસ સાંજે રમેશે પૂજા સાથે વાત કરી. તેણે કહ્યું કે આ કજિયાનો એક જ ઉપાય છે કે આપણે અલગ રહેવા જતા રહીએ.

રમેશે અલગ ભાડાનું મકાન શોધી લીધું. શરૂઆતમાં જ્યારે રમેશે અલગ થવાની વાત કરી ત્યારે પૂજાને લાગ્યું કે આ સારું થશે.

તેને લાગ્યું કે અલગ રહેવાથી રોજરોજના ઝઘડા બંધ થઈ જશે. ઘરમાં શાંતિ રહેશે અને તે પોતાની રીતે રહી શકશે.

પણ આજે જ્યારે સામાન પેક કરવાનો સમય આવ્યો ત્યારે પરિસ્થિતિ બદલાઈ ગઈ. રમેશ સવારે નોકરીએ જતાં પહેલાં બોક્સ મૂકી ગયો હતો.

પૂજા આખો દિવસ ઘરમાં એકલી હતી. સાસુ રસોડામાં શાંતિથી વાસણ ગોઠવી રહ્યા હતા.

પૂજા પોતાની કપડાંની બેગ ભરી રહી હતી. ત્યારે તેની નજર દીવાલ પર ટીંગાડેલા જૂના ફોટા પર પડી.

એ ફોટામાં રમેશ નાનો હતો અને તેના માતા-પિતા તેને ખોળામાં બેસાડીને હસી રહ્યા હતા. પૂજાના હાથ ત્યાં જ રોકાઈ ગયા.

પૂજાને વિચાર આવ્યો કે તે પોતે તો પોતાનું ઘર છોડીને આ ઘરમાં આવી છે. તેના માટે તો આ નવું ઘર હતું.

પણ રમેશ માટે તો આ એ જ ઘર હતું જ્યાં તે જનમ્યો અને મોટો થયો હતો. જો રમેશ પોતાની જન્મદાત્રી માતાથી અલગ થશે તો તેને અંદરથી કેટલું દુઃખ થશે?

પૂજાને લાગ્યું કે માત્ર મારા કારણે એક દીકરો તેની માતાથી અલગ થઈ રહ્યો છે. આ વિચાર આવતાં જ પૂજાની છાતીમાં એક ભારેપણું આવી ગયું.

સાંજે રમેશ થાકેલો ઘરે આવ્યો. તેના ચહેરા પર અલગ જવાનો ડર અને દુઃખ બંને હતા.

રમેશે રૂમમાં આવીને કહ્યું, "પૂજા, સામાન પેક થઈ ગયો? ભાડાની ગાડી નીચે આવી ગઈ છે."

પૂજા પલંગ પરથી ઊભી થઈ. તેણે રમેશનો હાથ પકડ્યો.

"આપણે ક્યાંય નથી જવાનું," પૂજાએ સાવ ધીમા પણ મક્કમ અવાજે કહ્યું.

રમેશે આશ્ચર્યથી પૂજા સામે જોયું. "તું આ શું બોલે છે? આપણે તો બધું નક્કી થઈ ગયું હતું ને?"

પૂજા તેને રસોડા તરફ દોરી ગઈ. રસોડામાં હજુ રસોઈની સુગંધ આવતી હતી.

"હું મારી સ્વાર્થ માટે તને તારી માતાથી અલગ નહીં કરું," પૂજાએ કહ્યું. "હું પણ કોઈકની દીકરી છું. જો મારો ભાઈ મારા માતા-પિતાને છોડીને જતો રહે તો મારા માતા-પિતાને કેટલું દુઃખ થાય?"

રમેશ બસ પૂજા સામે જોઈ રહ્યો. તેની આંખોમાં પ્રશ્નો હતા.

પૂજાએ આગળ કહ્યું, "ઘરમાં નાની નાની વાતોમાં અણબનાવ થાય તે સામાન્ય છે. પણ એ અણબનાવ માટે થઈને ઘર છોડી દેવું એ સાચો રસ્તો નથી. આપણે સાથે રહીને જ બધું સરખું કરીશું."

એ જ સમયે રસોડાના દરવાજા પાછળ ઉભેલા રમેશના માતા આ બધી વાત સાંભળી રહ્યા હતા. તેમની આંખોમાંથી પાણી વહી રહ્યા હતા.

તેઓ ધીમેથી અંદર આવ્યા. તેમના હાથ ધ્રૂજી રહ્યા હતા.

માતાએ આગળ વધીને પૂજાના માથા પર હાથ મૂક્યો. "બેટા, મને માફ કરી દે."

પૂજા તુરંત ઊભી થઈ ગઈ. માતાએ પૂજાને પોતાની છાતીએ લગાવી લીધી.

"મેં તને મારી દીકરી માનવામાં ભૂલ કરી હતી," માતાએ રડતાં રડતાં કહ્યું. "પણ આજે તે સાચે જ આ ઘરને તૂટતું બચાવી લીધું."

રમેશ આ બધું જોઈ રહ્યો હતો. તેના મનનો બધો તણાવ એક જ પળમાં ગાયબ થઈ ગયો.

માતાએ રમેશ સામે જોયું અને કહ્યું, "તારે ક્યાંય જવાની જરૂર નથી. આ ઘર જેટલું મારું છે એટલું જ તમારું પણ છે. હવેથી કોઈ ઝઘડો નહીં થાય."

ઓરડામાં છવાયેલી શાંતિ હવે હૂંફમાં બદલાઈ ગઈ હતી. પૂજાએ સાસુના હાથ પકડ્યા અને સ્મિત કર્યું.

તે દિવસે રમેશ અને પૂજાએ સામાનના બોક્સ પાછા ખોલી નાખ્યા. ચાવીઓ ટેબલ પર મૂકી દીધી.

ક્ષણિક અણબનાવ કે ઝઘડાના કારણે પરિવારથી અલગ થવાને બદલે જો થોડી સમજદારી અને જતું કરવાની ભાવના રાખવામાં આવે, તો મોટામાં મોટા ઘરને તૂટતું બચાવી શકાય છે.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.