જે દીકરાને નકામો સમજીને કાઢી મૂક્યો હતો, એણે જ આખા પરિવારને એવી રીતે બચાવ્યો કે...

રામનગર નામના એક સુંદર ગામમાં રમેશભાઈ પોતાના પરિવાર સાથે રહેતા હતા. રમેશભાઈ સ્વભાવે ખૂબ જ કડક અને ગુસ્સાવાળા હતા. તેમના પરિવારમાં તેમની પત્ની સવિતાબેન અને બે દીકરાઓ હતા. મોટા દીકરાનું નામ રાહુલ અને નાના દીકરાનું નામ સુરેશ હતું. રમેશભાઈ હંમેશા સુરેશને વધારે પ્રેમ કરતા હતા. સુરેશ ભણવામાં હોશિયાર હતો અને રમેશભાઈની બધી વાતો માનતો હતો. બીજી તરફ રાહુલ ભણવામાં થોડો નબળો હતો. તેને ભણવા કરતા કામ કરવામાં વધારે રસ હતો. પણ રમેશભાઈને આ વાત જરાય પસંદ ન હતી. તેઓ હંમેશા રાહુલને મહેણાં મારતા રહેતા. સવિતાબેન બંને દીકરાઓને સરખો પ્રેમ કરતા પણ રમેશભાઈના ગુસ્સા સામે તેઓ કંઈ બોલી શકતા નહીં.

એક દિવસ રમેશભાઈએ રાહુલને બોલાવીને કહ્યું કે તું આખો દિવસ નવરો ફરે છે, કંઈક કામ કર. રાહુલે ધીમા અવાજે કહ્યું કે પિતાજી હું નોકરી શોધી રહ્યો છું. પણ રમેશભાઈ ગુસ્સે થઈ ગયા. તેમણે કહ્યું કે તારા જેવા નકામા છોકરાને કોઈ નોકરી નહીં આપે. તું મારા ઘર પર બોજ છે. રાહુલે આંખમાં આંસુ સાથે કહ્યું કે હું જલ્દીથી કંઈક કામ શોધી લઈશ. પણ રમેશભાઈ માનવા તૈયાર ન હતા. તેમણે રાહુલને ઘરમાંથી કાઢી મૂકવાનો નિર્ણય લીધો. સવિતાબેન ખૂબ રડ્યા અને રમેશભાઈને સમજાવવાનો પ્રયત્ન કર્યો. પણ રમેશભાઈ એકના બે ન થયા. તેમણે રાહુલને ધક્કો મારીને ઘરની બહાર કાઢી મૂક્યો. રાહુલે રડતા રડતા ઘર છોડ્યું.

ઘરની બહાર નીકળ્યા પછી રાહુલને સમજાયું નહીં કે તે ક્યાં જાય. તેના ખિસ્સામાં માત્ર થોડા રૂપિયા હતા. તે ચાલતો ચાલતો બાજુના શહેરમાં પહોંચ્યો. શહેરમાં તેને કોઈ ઓળખતું ન હતું. રાહુલે બે દિવસ સુધી ભૂખ્યા પેટે રસ્તા પર રાત વિતાવી. તેને પોતાના પિતાના કડવા શબ્દો યાદ આવતા હતા. પણ તેણે નક્કી કર્યું કે તે કંઈક બનીને બતાવશે. ત્રીજા દિવસે તેને એક ચાની લારી પર કામ મળ્યું. ચાની લારીવાળો કાંતિભાઈ ખૂબ જ ભલો માણસ હતો. તેણે રાહુલની પરિસ્થિતિ જોઈને તેને કામ આપ્યું. રાહુલ સવારથી લઈને સાંજ સુધી સખત મહેનત કરતો. તે ગ્રાહકોને ચા આપતો અને વાસણ સાફ કરતો. કાંતિભાઈ રાહુલની મહેનત જોઈને ખૂબ ખુશ હતા.

રાહુલ ચાની લારી પર કામ કરવાની સાથે સાથે રાત્રે ફેક્ટરીમાં પણ કામ કરવા લાગ્યો. તે દિવસ રાત જોયા વગર મહેનત કરતો હતો. તેણે પોતાના ખર્ચા ઓછા કરી નાખ્યા અને પૈસા બચાવવાનું શરૂ કર્યું. થોડા વર્ષો પસાર થઈ ગયા. રાહુલે પોતાની બચતમાંથી એક નાની દુકાન ભાડે લીધી. તેણે ત્યાં કરિયાણાનો સામાન વેચવાનું શરૂ કર્યું. રાહુલનો સ્વભાવ ખૂબ સારો હતો એટલે ગ્રાહકો તેની દુકાને આવવા લાગ્યા. ધીમે ધીમે તેનો વેપાર વધવા લાગ્યો. રાહુલે એક દુકાનમાંથી બીજી દુકાન અને પછી એક મોટો મોલ ખોલ્યો. હવે રાહુલ શહેરનો એક મોટો અને સફળ વેપારી બની ગયો હતો. પણ તે ક્યારેય પોતાના પરિવારને ભૂલ્યો ન હતો. તેને પોતાની માતા સવિતાબેનની ખૂબ યાદ આવતી હતી.

બીજી તરફ રામનગરમાં રમેશભાઈની પરિસ્થિતિ ખૂબ ખરાબ થઈ ગઈ હતી. તેમનો નાનો દીકરો સુરેશ મોટો થઈ ગયો હતો. રમેશભાઈએ પોતાની બધી જમાપૂંજી સુરેશના નામે કરી દીધી હતી. સુરેશે એક નવો વેપાર શરૂ કર્યો હતો પણ તેને વેપારમાં મોટું નુકસાન ગયું. સુરેશને ખરાબ મિત્રોની સંગત થઈ ગઈ હતી. તેણે પિતાના બધા પૈસા ઉડાવી દીધા. જ્યારે રમેશભાઈએ તેને ઠપકો આપ્યો ત્યારે સુરેશે તેમની સાથે ઝઘડો કર્યો. સુરેશે પોતાના માતા પિતાને ઘરમાંથી કાઢી મૂકવાની ધમકી આપી. રમેશભાઈ અને સવિતાબેન ખૂબ દુઃખી થયા. રમેશભાઈને હવે પોતાની ભૂલ સમજાઈ રહી હતી. તેમને રાહુલ યાદ આવતો હતો જેને તેમણે નકામો સમજીને કાઢી મૂક્યો હતો.

એક દિવસ સુરેશ ઘરના બધા દાગીના અને રોકડ લઈને ભાગી ગયો. રમેશભાઈને આ વાતની જાણ થઈ ત્યારે તેમને મોટો આઘાત લાગ્યો. તેમને હાર્ટ એટેક આવ્યો. સવિતાબેન ગભરાઈ ગયા અને પાડોશીઓની મદદથી રમેશભાઈને હોસ્પિટલ લઈ ગયા. ડોક્ટરે કહ્યું કે રમેશભાઈની હાલત ખૂબ ગંભીર છે અને ઓપરેશન કરવું પડશે. ઓપરેશન માટે પાંચ લાખ રૂપિયાની જરૂર હતી. સવિતાબેન પાસે એક પણ રૂપિયો ન હતો. તેમણે સગા સંબંધીઓ પાસે મદદ માંગી પણ કોઈએ મદદ કરી નહીં. સવિતાબેન હોસ્પિટલની બહાર બેસીને ખૂબ રડ્યા. તેમને સમજાતું ન હતું કે તેઓ પોતાના પતિનો જીવ કેવી રીતે બચાવશે.

આ સમયે એક અજાણ્યો માણસ હોસ્પિટલમાં આવ્યો. તેણે ડોક્ટરને મળીને રમેશભાઈના ઓપરેશનના બધા પૈસા જમા કરાવી દીધા. ડોક્ટરે તરત જ ઓપરેશન શરૂ કર્યું. થોડા કલાકો પછી ડોક્ટર બહાર આવ્યા અને કહ્યું કે ઓપરેશન સફળ રહ્યું છે અને રમેશભાઈ હવે ખતરાની બહાર છે. સવિતાબેન ખૂબ ખુશ થયા. તેમણે ડોક્ટરને પૂછ્યું કે ઓપરેશનના પૈસા કોણે આપ્યા. ડોક્ટરે કહ્યું કે એક ભાઈ આવ્યા હતા અને તેમણે બધા પૈસા જમા કરાવી દીધા છે. સવિતાબેનને આશ્ચર્ય થયું કે આ મુશ્કેલ સમયમાં કોણે તેમની મદદ કરી. તેમણે ભગવાનનો આભાર માન્યો.

બે દિવસ પછી રમેશભાઈને ભાન આવ્યું. સવિતાબેને તેમને બધી વાત કરી. રમેશભાઈ પણ વિચારમાં પડી ગયા કે કોણે તેમની મદદ કરી હશે. થોડા દિવસ પછી રમેશભાઈને હોસ્પિટલમાંથી રજા આપવામાં આવી. જ્યારે તેઓ ઘરે પહોંચ્યા ત્યારે તેમણે જોયું કે તેમના ઘરની બહાર એક મોટી ગાડી ઉભી હતી. ઘરમાં જઈને તેમણે જોયું તો એક યુવાન માણસ ઉભો હતો. રમેશભાઈ અને સવિતાબેન તેને જોઈને ચોંકી ગયા. તે યુવાન બીજું કોઈ નહીં પણ તેમનો મોટો દીકરો રાહુલ હતો. રાહુલને જોઈને સવિતાબેન દોડીને તેને ભેટી પડ્યા અને ખૂબ રડ્યા. રમેશભાઈની આંખોમાં પણ આંસુ આવી ગયા.

રાહુલે પોતાના પિતાના ચરણ સ્પર્શ કર્યા. રમેશભાઈએ રડતા રડતા રાહુલની માફી માંગી. તેમણે કહ્યું કે દીકરા મેં તારી સાથે ખૂબ ખોટું કર્યું છે. મેં તને નકામો સમજીને ઘરમાંથી કાઢી મૂક્યો અને જે દીકરા પર મને ગર્વ હતો તે મને રસ્તા પર છોડીને ભાગી ગયો. મને મારી ભૂલની સજા મળી ગઈ છે. મને માફ કરી દે. રાહુલે પોતાના પિતાને ગળે લગાવ્યા અને કહ્યું કે પિતાજી તમે મારી પાસે માફી ન માંગો. તમે મારા પિતા છો અને હું તમારો દીકરો છું. દીકરાની ફરજ છે કે મુશ્કેલીના સમયે પોતાના માતા પિતાની સાથે ઉભો રહે. મેં જે કંઈ પણ કર્યું છે તે મારી ફરજ સમજીને કર્યું છે.

સવિતાબેને રાહુલને પૂછ્યું કે તને કેવી રીતે ખબર પડી કે તારા પિતા હોસ્પિટલમાં છે. રાહુલે કહ્યું કે હું શહેરમાં એક મોટો વેપારી બની ગયો છું. પણ મેં ગામમાં મારા એક મિત્રને કહી રાખ્યું હતું કે તે તમારા વિશે મને માહિતી આપતો રહે. જ્યારે મને ખબર પડી કે પિતાજીને હાર્ટ એટેક આવ્યો છે ત્યારે હું તરત જ હોસ્પિટલ પહોંચી ગયો હતો. મેં જ ડોક્ટરને પૈસા આપ્યા હતા. પણ હું તમારી સામે આવતા ડરતો હતો કે કદાચ પિતાજી મને જોઈને ફરીથી ગુસ્સે થઈ જશે. પણ હવે બધું બરાબર થઈ ગયું છે. હું તમને બંનેને મારી સાથે શહેરમાં લઈ જવા આવ્યો છું. આપણે બધા સાથે રહીશું.

રમેશભાઈ અને સવિતાબેન રાહુલની વાત સાંભળીને ખૂબ ખુશ થયા. તેમને પોતાના દીકરા પર ગર્વ થઈ રહ્યો હતો. રમેશભાઈને સમજાયું કે દીકરાની ઓળખ તેના ભણતર કે પૈસાથી નહીં પણ તેના સંસ્કાર અને પ્રેમથી થાય છે. જે દીકરાને તેમણે ક્યારેય પ્રેમ નહોતો આપ્યો, તે જ દીકરાએ આજે તેમનો જીવ બચાવ્યો હતો અને પરિવારને તૂટતો બચાવ્યો હતો. રાહુલે પોતાના માતા પિતાને ગાડીમાં બેસાડ્યા અને તેઓ શહેર તરફ જવા નીકળ્યા. રમેશભાઈના મનમાં હવે કોઈ અફસોસ ન હતો. તેમને પોતાનો સાચો દીકરો પાછો મળી ગયો હતો. અને આ રીતે એક તરછોડાયેલા દીકરાએ પોતાના પરિવારને ફરીથી એક કર્યો.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.