જે પિતાને આખી જિંદગી ક્રૂર અને કઠોર સમજતો રહ્યો, તેના મૃત્યુ પછી એક ડાયરીએ દીકરાની આંખો...

અક્ષય હંમેશાં પોતાના પિતાથી એક અંતર જાળવીને જીવતો આવ્યો હતો. તેને નાનપણથી જ લાગતું કે તેના પિતા રમણભાઈ દુનિયાના સૌથી કઠોર અને કંજૂસ માણસ છે. ઘરનું વાતાવરણ ક્યારેય હળવું નહોતું રહેતું કારણ કે રમણભાઈનો કડક સ્વભાવ આખા ઘર પર હાવી રહેતો. અક્ષય જરા પણ ભૂલ કરે કે તરત જ પિતાનો પિત્તો જતો અને આખા ઘરમાં રાડારાડ થઈ જતી.

તેના મિત્રોના પિતા તેમને નવી નવી સાઇકલ, મોંઘા રમકડાં અને સારા કપડાં અપાવતા, જ્યારે રમણભાઈ હંમેશાં પૈસાનો હિસાબ રાખતા. અક્ષયને મનમાં સતત એવો વસવસો રહેતો કે તેના પિતા તેને પ્રેમ જ નથી કરતા. એક મધ્યમવર્ગીય પરિવારમાં ઉછરી રહેલા અક્ષય માટે પિતાનો આ કડક સ્વભાવ એક મોટી મુસીબત સમાન હતો.

સમય વહેતો ગયો અને અક્ષય મોટો થઈને એક મલ્ટિનેશનલ કંપનીમાં સારા હોદ્દા પર નોકરીએ લાગી ગયો. હવે તે પોતાના પગ પર ઊભો હતો એટલે પિતા પ્રત્યેનો તેનો આક્રોશ થોડો શાંત થયો હતો, પણ હજુ પણ બંને વચ્ચે કોઈ ખાસ વાતચીત નહોતી થતી. રમણભાઈ ઉંમર વધવાની સાથે વધુ શાંત થઈ ગયા હતા પરંતુ તેમનો જૂનો કડક મિજાજ હજુ પણ અકબંધ હતો.

અક્ષયે પણ ક્યારેય સામે ચાલીને પિતાની લાગણીઓ સમજવાનો પ્રયત્ન ન કર્યો. તેના મનમાં એક જ છબી અંકિત થયેલી હતી કે પિતા એટલે માત્ર વઢવા વાળી અને કંજૂસાઈ કરનારી એક વ્યક્તિ. ઘરના કોઈ પણ નાના પ્રસંગમાં પણ રમણભાઈ હંમેશાં શિસ્ત અને મર્યાદાની વાતો કરતા જે અક્ષયને જરાય ગમતી નહીં.

એક દિવસ અચાનક રમણભાઈની તબિયત બગડી અને ટૂંકી માંદગી બાદ તેમનું અવસાન થઈ ગયું. ઘરમાં સન્નાટો વ્યાપી ગયો હતો અને સગા-સંબંધીઓની અવરજવર બંધ થયા પછી અક્ષય પિતાના રૂમની સફાઈ કરવા બેઠો. રમણભાઈનો એ જૂનો લાકડાનો કબાટ જેમાં તેમનો સામાન અત્યંત વ્યવસ્થિત રીતે ગોઠવાયેલો હતો.

અક્ષયે એક પછી એક ખાના તપાસવાના શરૂ કર્યા તો તેમાં જૂના બિલ, ઘરના દસ્તાવેજો અને પિતાની કેટલીક અંગત વસ્તુઓ મળી. આ બધી વસ્તુઓની વચ્ચે સૌથી નીચે એક જૂની, કાળા કલરના કવર વાળી ડાયરી દબાયેલી પડી હતી. આ ડાયરી જોઈને અક્ષયને યાદ આવ્યું કે પિતા દરરોજ રાત્રે સૂતા પહેલા આમાં કંઈક લખતા હતા.

તેણે ધ્રૂજતા હાથે એ ડાયરી ખોલી અને પાના ઉથલાવવા લાગ્યો. ડાયરીના પાના પીળા પડી ગયા હતા અને તેમાં રમણભાઈના અક્ષરે ઘરના નાના-મોટા હિસાબ લખેલા હતા. અક્ષય જેમ જેમ આગળ વાંચતો ગયો તેમ તેમ તેને આશ્ચર્ય થવા લાગ્યું કારણ કે પિતાએ પોતાની તકલીફો ક્યારેય કોઈને કહી નહોતી.

ડાયરીના બરાબર વચ્ચેના એક પાના પર પહોંચતા જ અક્ષયના હાથ અટકી ગયા. ત્યાં પ્લાસ્ટિકની એક નાની કોથળીમાં અત્યંત કાળજીપૂર્વક સાચવીને રાખેલી એક ફાટેલી દસ રૂપિયાની જૂની નોટ ચોંટાડેલી હતી. એ નોટ વચ્ચેથી ફાટેલી હતી અને તેના પર સેલોટેપ લગાવેલી હતી.

અક્ષયને બરાબર યાદ આવ્યું કે આ એ જ નોટ હતી જે જ્યારે તે માંડ પાંચ કે છ વર્ષનો હતો ત્યારે ઘરમાં બહુ મોટો ઝગડો થયો હતો. અક્ષયને મેળામાંથી એક પ્લાસ્ટિકની ગાડી ખરીદવી હતી અને રમણભાઈએ પૈસા આપવાની ના પાડી દીધી હતી. એ ગુસ્સામાં અક્ષયે પિતાના ખિસ્સામાંથી નોટ ખેંચીને ફાડી નાખી હતી.

તે દિવસે રમણભાઈએ અક્ષયને બહુ જ ખરાબ રીતે વઢ્યો હતો અને બે દિવસ સુધી તેની સાથે વાત પણ નહોતી કરી. અક્ષયના મનમાં એ દિવસ એક કાળા ડાઘની જેમ છવાયેલો હતો કે પિતાએ માત્ર દસ રૂપિયા માટે તેને આટલો બધો મોટો દંડ આપ્યો હતો. પરંતુ આજે એ નોટની નીચે પિતાએ જે નોંધ લખી હતી તે વાંચીને અક્ષયના હૃદયના ધબકારા વધી ગયા.

ડાયરીમાં નીચે પિતાના હાથે લખાયેલું હતું કે, "આ એ જ દસ રૂપિયાની નોટ છે જે મારા દીકરા અક્ષયે નાનપણમાં રમકડાં ખરીદવાની જીદમાં ભૂલથી ફાડી નાખી હતી. એ દિવસે ફેક્ટરીમાં મંદી હોવાથી મારી પાસે માત્ર આ આખરી દસ રૂપિયા જ બચ્યા હતા, જો હું તેને રમકડું અપાવી દેત તો ઘરે ખાવાનું લાવવાના પૈસા ન બચત. એટલે મજબૂરીમાં મારે તેના પર ગુસ્સો કરવો પડ્યો અને તેને વઢવું પડ્યું.

પરંતુ ફેક્ટરીમાંથી પગાર મળ્યા પછી મેં મારી મજૂરીના પૈસામાંથી આ નોટ દુકાનદાર પાસેથી પાછી માંગી લીધી હતી. મેં આ ફાટેલી નોટ જીવની જેમ સાચવી રાખી છે કારણ કે તેના પર મારા વ્હાલસોયા બાળકના નાના નાના હાથના કાદવ વાળા નિશાન બનેલા છે. મારો દીકરો ભલે મને કઠોર સમજે, પણ મારી આખી દુનિયા તેનામાં જ વસે છે."

આ શબ્દો વાંચતાની સાથે જ અક્ષયની આંખોમાંથી ચોધાર આંસુ વહેવા લાગ્યા. તેનું આખું શરીર ધ્રૂજવા લાગ્યું અને તે પિતાની એ જૂની ડાયરીને પોતાના છાતી સરસી ચાંપીને સોફા પર બેસી પડ્યો. જેને તે આખી જિંદગી પથ્થર દિલ અને કંજૂસ સમજતો રહ્યો, તે પિતા વાસ્તવમાં પોતાના સંતાન માટે અંદરથી કેટલા કોમળ હતા એ સત્ય આજે તેની સામે આવી ગયું હતું.

પિતાનો એ કડક સ્વભાવ અને ગુસ્સો તો માત્ર એક મુખવટો હતો, જેની પાછળ એક મધ્યમવર્ગીય પિતાનો અગાધ અને નિઃસ્વાર્થ પ્રેમ છુપાયેલો હતો. અક્ષયને પોતાની જાત પર ભારે પસ્તાવો થઈ રહ્યો હતો કે તે જીવતેજીવ પિતાના હૃદયને ક્યારેય ઓળખી ન શક્યો.

આપણા સમાજમાં પણ મોટાભાગના પિતા આવા જ હોય છે, જેઓ ક્યારેય પોતાના પ્રેમનું પ્રદર્શન નથી કરતા. તેઓ બહારથી ભલે નાળિયેર જેવા કઠોર દેખાય, પણ અંદરથી તો પોતાના પરિવાર માટે માત્ર અમૃત જ ધરાવતા હોય છે. પિતાની શિસ્ત પાછળ હંમેશાં સંતાનોનું ભવિષ્ય સુધારવાની ચિંતા છુપાયેલી હોય છે જેને આપણે ઘણીવાર સમય રહેતા સમજી શકતા નથી.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.