કચરામાંથી મળેલી ગણિતની નોટમાં પોતાનો જ ઘર નંબર જોઈને પરિવાર કેમ સ્તબ્ધ થઈ ગયો...

સામેના બંધ મકાનમાંથી જૂના પલંગ અને તૂટેલા વાસણો બહાર કાઢવામાં આવી રહ્યા હતા, ત્યારે કચરાના ઢગલામાંથી ખાખી પૂંઠાવાળી એક જાડી ચોપડી સરકીને પગ પાસે આવી.

રમેશે સહજતાથી વાંકા વળીને એ ધૂળ ભરેલી નોટ ઉપાડી. એ ગણિતના દાખલા ગણવા વપરાતી ખાનાવાળી જૂની ચોપડી હતી.

ચાર દિવસ પહેલાં જ સામે રહેતા શાંતિલાલ કાકા શાંતિથી આંખો મીંચી ગયા હતા. એમનું આગળ-પાછળ કોઈ નહોતું, એટલે સોસાયટીના ચાર માણસોએ ભેગા મળીને અગ્નિસંસ્કાર પતાવ્યો હતો.

ચોપડીનું પહેલું પાનું ફેરવતાં જ રમેશના પગ થંભી ગયા. પહેલા જ પાના પર મોટા અક્ષરે એમનો પોતાનો જ ફ્લેટ નંબર લખેલો હતો, ‘બી-૨૦૪’.

અંદર કોઈ હિસાબ નહોતો, પણ તારીખો અને ચોક્કસ સમય સાથે વિગતો ટપકાવેલી હતી.

૧૪ ઓગસ્ટના ખાનામાં લખ્યું હતું કે રાત્રે બે વાગ્યે બી-૨૦૪ની બાલ્કનીની લાઈટ ચાલુ થઈ હતી અને નાની દીકરીના રડવાનો અવાજ આવ્યો હતો.

બીજા દિવસે સવારે સાત વાગ્યે લખેલું હતું કે દૂધની થેલી લેવા કોઈ બહાર ન આવ્યું એટલે દરવાજે ટકોરા માર્યા, પણ અંદરથી કોઈ અવાજ ન આવ્યો.

રમેશ આ વાંચીને અવાક થઈ ગયો. એ દિવસે દીકરીને ખૂબ તાવ હતો અને પતિ-પત્ની આખી રાત જાગ્યા પછી સવારે ઊંઘી ગયા હતા.

નોટ લઈને રમેશ તરત પોતાના ઘરમાં આવ્યો. એણે ડાઇનિંગ ટેબલ પર ચોપડી મૂકીને પત્ની ગીતાને બોલાવી.

ગીતાએ પાના ફેરવવાનું શરૂ કર્યું તેમ તેના ચહેરાનો રંગ બદલાવા લાગ્યો. છેલ્લા પાંચ વર્ષની એકેએક તારીખ એ ચોપડીમાં નોંધાયેલી હતી.

એક પાના પર લખ્યું હતું કે આજે રમેશભાઈ મોપેડ લઈને ઝડપથી નીકળ્યા ત્યારે પાછળનું ટાયર સાવ નરમ હતું, સાંજે પાછા આવે ત્યારે ધ્યાન દોરવું.

બીજા પાના પર નોંધ હતી કે ગીતાબેને સુકવેલી સાડી પવનથી નીચે પડી ગઈ હતી, જે સરખી રીતે વાળીને પગથિયાં પર મૂકી દીધી છે.

ગીતાના હાથ ધ્રૂજવા લાગ્યા. એણે રમેશ સામે જોઈને પૂછ્યું કે આ માણસ આટલા વર્ષોથી આપણી જાસૂસી કેમ કરતો હતો.

રમેશને પણ એ જ પ્રશ્ન મૂંઝવી રહ્યો હતો. શાંતિલાલ કાકા આખી સોસાયટીમાં કોઈની સાથે ઝાઝી વાત નહોતા કરતા.

મોટાભાગે એ પોતાની બાલ્કનીમાં લાકડાની જૂની આરામખુરશી પર બેસી રહેતા. જ્યારે પણ કોઈ સામે મળે ત્યારે માત્ર હાથ જોડીને ધીમું હસી લેતા.

ગીતા હંમેશાં કહેતી કે સામેવાળા ડોસા આખો દિવસ આપણી સામે જ તાકી રહે છે અને કોઈની અંગત બાબતમાં દખલ કરે છે.

એકવાર તો રમેશે સોસાયટીની મીટિંગમાં પણ ફરિયાદ કરી હતી કે શાંતિલાલ કાકા અજાણ્યા પારકા માણસની જેમ આપણા ઘર તરફ જોયા કરે છે.

ત્યારે કાકાએ નીચું જોઈને ફક્ત એટલું જ કહ્યું હતું કે હવેથી બાલ્કનીમાં બેસવાનું ઓછું કરી દઈશ.

રમેશે ચોપડીના પાછળના પાના ઉથલાવ્યા. ત્યાં એક જગ્યાએ લાલ પેનથી ખાસ લીટી કરેલી હતી.

એ તારીખ હતી બરાબર ત્રણ વર્ષ પહેલાંની, જ્યારે રમેશના પિતાનું અવસાન થયું હતું.

એ પાના પર લખ્યું હતું કે આજે બી-૨૦૪માં મોટો આઘાત આવ્યો છે. દીકરો એકલો પડી ગયો છે અને આખો દિવસ દોડાદોડીમાં એણે પાણી પણ નથી પીધું.

તેની નીચે નોંધ હતી કે પિતા ગયા પછી ઘર ચલાવવું સહેલું નથી હોતું, મારે એના પર નજર રાખવી પડશે જેથી છોકરો ભાંગી ન પડે.

આ વાક્ય વાંચતાં જ રમેશની છાતીમાં કશુંક ભીંસાઈ ગયું. એ દિવસોમાં એ માનસિક રીતે સાવ તૂટી ચૂક્યો હતો.

એને યાદ આવ્યું કે પિતાના ગયા પછીના આઠ-દસ દિવસ સુધી દરરોજ સવારે કોઈ અજાણ્યો માણસ દરવાજે ગરમ ચાની કીટલી અને નાસ્તો મૂકી જતો હતો.

રમેશ અને ગીતા માનતા હતા કે સોસાયટીના કોઈ સગા-સંબંધી આ મદદ કરી રહ્યા છે. પણ એ દિવસોમાં શાંતિલાલ કાકાએ ક્યારેય સામે આવીને જશ લેવાનો પ્રયત્ન નહોતો કર્યો.

ચોપડીના છેલ્લા થોડા પાના ખાલી હતા. માત્ર પંદર દિવસ પહેલાંની એક છેલ્લી નોંધ બાકી હતી.

એમાં કાંપતા હાથે લખેલું હતું કે મારી તબિયત હવે સાથ નથી આપતી, પણ સામેના ઘરમાં બધું બરાબર ચાલે છે.

આગળ લખ્યું હતું કે પચ્ચીસ વર્ષ પહેલાં મારો દીકરો ઘર છોડીને જતો રહ્યો ત્યારે પણ જો મેં તેના પર આ રીતે ધ્યાન આપ્યું હોત, તો કદાચ મારે આ ઉંમરે એકલા ન મરવું પડત.

છેલ્લી લીટીમાં લખ્યું હતું કે રમેશને જોઉં છું ત્યારે મને મારો દીકરો જ યાદ આવે છે, ભલે એ મને પારકો અને વહેમી સમજે.

ગીતાની આંખમાંથી આંસુ ટપકીને ચોપડીના એ ખાનાવાળા પાના પર પડ્યા.

જે નજરને તેઓ આટલા વર્ષોથી શંકા અને ત્રાસ સમજતા હતા, એ વાસ્તવમાં એક એકલા અટૂલા પિતાની અબોલ ચોકીદારી હતી.

રમેશ ચોપડી હાથમાં પકડીને ઊભો રહ્યો. સામેનું મકાન હવે સાવ ખાલી થઈ ગયું હતું અને એ બાલ્કનીની આરામખુરશી પણ હવે ત્યાં નહોતી.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.