કાર ન લાવવા બદલ સાસુ-સસરાએ ઘર બહાર કાઢી મૂકી, વર્ષો પછી કોર્ટમાં જોયું તો...

પ્લાસ્ટિકની થેલીનો હાથો સાવ તૂટી ગયો હતો. થેલીમાંથી નાના બાળકના કપડાં બહાર દેખાતા હતા. દરવાજા પર વાગેલી સાંકળનો અવાજ બહુ મોટો આવ્યો. સામે ઊભેલા સસરાના ચહેરા પર ગુસ્સો હતો.

મીનાક્ષીની છાતી સાથે છ મહિનાની નાની દીકરી લપેટાયેલી હતી. દીકરીના શ્વાસ ધીમે ધીમે ચાલી રહ્યા હતા. વરસાદનું પાણી છત પરથી ટપકીને જમીન પર પડતું હતું. ઘરમાંથી બહાર ફેંકેલો સામાન ભીનો થઈ રહ્યો હતો.

"તારા બાપે લગ્નમાં કાર આપવાનું વચન આપ્યું હતું. કાર તો ન આવી પણ આ છોકરી જણીને બેસી ગઈ." સસરાનો અવાજ બહુ કડક હતો. તેમણે દરવાજો મોટેથી બંધ કરી દીધો.

મીનાક્ષી રસ્તા પર ઊભી રહી ગઈ. તેના હાથમાં ભીની થેલી અને ખોળામાં નાની દીકરી હતી. વરસાદના પાણી સાથે તેની આંખોમાંથી આંસુ વહી રહ્યા હતા. તેને સમજાતું નહોતું કે આ કાળી રાતે તે ક્યાં જાય.

મીનાક્ષીના લગ્ન ત્રણ વર્ષ પહેલાં થયા હતા. તેના પતિ એક સામાન્ય નોકરી કરતા હતા. ઘરમાં તેના સસરા અને સાસુ પણ સાથે રહેતા હતા. લગ્ન વખતે પિયરના લોકોએ પોતાની શક્તિ મુજબ બધું આપ્યું હતું.

પણ લગ્ન પછી સસરા દરરોજ નવી નવી માગણીઓ કરતા હતા. તેઓ કાયમ કાર લાવવા માટે મીનાક્ષીને મેણાં મારતા હતા. મીનાક્ષી શાંતિથી બધું સહન કરતી હતી. તેને આશા હતી કે સમય જતાં બધું સરખું થઈ જશે.

જ્યારે મીનાક્ષી ગર્ભવતી થઈ ત્યારે ઘરમાં થોડી ખુશી આવી. પણ જ્યારે તેણે દીકરીને જન્મ આપ્યો ત્યારે સસરાનો અહંકાર વધી ગયો. તેમણે મીનાક્ષીને અને તેની દીકરી પૂજાને ઘરમાંથી કાઢી મૂકી.

મીનાક્ષી પોતાના પિયર પહોંચી. તેના પિતાજી પાસે પણ બહુ પૈસા નહોતા. મીનાક્ષીએ નક્કી કર્યું કે તે હવે કોઈની સામે હાથ નહીં લંબાવે. તેણે પોતાની દીકરીને એકલે હાથે ઉછેરવાનો ફેંસલો કર્યો.

મીનાક્ષીએ લોકોના ઘરમાં સીવણકામ કરવાનું શરૂ કર્યું. તે રાત્રે બે-બે વાગ્યા સુધી જાગીને કપડાં સીવતી હતી. તેના હાથની આંગળીઓમાં સોય વાગી જતી અને લોહી નીકળતું હતું. પણ તે હિંમત હારી નહીં.

નાની પૂજા ધીમે ધીમે મોટી થવા લાગી. પૂજા બહુ હોંશિયાર હતી. તે પોતાની માની મહેનત જોતી હતી. શાળામાંથી આવ્યા પછી પૂજા પણ માને કામમાં મદદ કરતી અને પછી ભણવા બેસી જતી.

મીનાક્ષી પોતાની દીકરીને કાયમ કહેતી કે બેટા, ભણતર જ આપણું સાચું હથિયાર છે. તારે ભણીને બહુ મોટા માણસ બનવાનું છે. પૂજા પોતાની માનું આ સપનું પૂરું કરવા માટે રાત-દિવસ એક કરતી હતી.

વર્ષો નીકળતા ગયા. પૂજાએ પોતાની મહેનતથી મોટી પરીક્ષાઓ પાસ કરી. તેણે કલેક્ટરની પરીક્ષામાં આખા રાજ્યમાં પહેલો નંબર મેળવ્યો. જ્યારે આ સમાચાર આવ્યા ત્યારે મીનાક્ષીની આંખોમાંથી ખુશીના આંસુ વહી રહ્યા હતા.

બીજી તરફ તેના સસરાએ ગામમાં અને શહેરમાં લોકોની જમીનો પર ગેરકાયદેસર કબ્જા કરવાનું શરૂ કર્યું હતું. તેમણે બહુ બધી અનધિકૃત મિલકતો ઊભી કરી દીધી હતી. તેઓ પૈસાના અહંકારમાં કોઈનું માનતા નહોતા.

એક દિવસ સસરાની આ ગેરકાયદેસર મિલકતોનો કેસ જિલ્લા કચેરીમાં આવ્યો. સરકારે તમામ અનધિકૃત મિલકતો જપ્ત કરવા માટે કડક કલેક્ટરની નિમણૂક કરી હતી.

સસરા પોતાના વકીલ સાથે કચેરીમાં પહોંચ્યા. તેમને ખાતરી હતી કે તેઓ પૈસા અને ઓળખાણથી બધું સરખું કરી લેશે. તેઓ ગર્વથી કચેરીના મોટા હોલમાં બેઠા હતા.

કલેક્ટર સાહેબ પોતાની ખુરશી પર આવીને બેઠા. સસરાએ ઉપર નજર કરી તો તેમના હોશ ઊડી ગયા. સામે ખાખી યુનિફોર્મ અને મોટી ખુરશી પર બીજું કોઈ નહીં પણ તેમની પોતાની જ નાતિન પૂજા બેઠી હતી.

પૂજાના ચહેરા પર ભારે ગંભીરતા હતી. તેણે ફાઈલ ખોલી અને કાગળો તપાસવાનું શરૂ કર્યું.

સસરા આગળ આવ્યા. તેમણે હસીને કહ્યું કે બેટા, તું તો મારી પોતાની નાતિન છે. હું તારો દાદા છું. આ કેસ બંધ કરી દે.

પૂજાએ શાંતિથી પોતાની પેન ટેબલ પર મૂકી. તેણે સસરા સામે જોયું. તેની આંખોમાં કોઈ અહંકાર નહોતો, માત્ર કાયદાનું સન્માન હતું.

પૂજાએ બહુ નમ્ર પણ કડક અવાજે કહ્યું કે સાહેબ, આ ખુરશી પર બેસીને હું કોઈની સગી નથી. કાયદો બધા માટે સરખો છે. તમે ગેરકાયદેસર રીતે લોકોની જમીનો પચાવી પાડી છે.

પૂજાએ એક જ મિનિટમાં સસરાની તમામ અનધિકૃત મિલકતો જપ્ત કરવાનો સરકારી હુકમ સંભળાવી દીધો. સસરાના પગ નીચેથી જમીન સરકી ગઈ.

સસરા રડવા લાગ્યા. તેમણે પૂજા સામે હાથ જોડ્યા. પણ કાયદાની આગળ તેમનું કંઈ ના ચાલ્યું.

સાંજે પૂજા ઘરે પહોંચી. તેણે પોતાની સરકારી ગાડીમાંથી ઊતરીને માના ચરણ સ્પર્શ કર્યા. મીનાક્ષીએ પોતાની દીકરીને ભેટી લીધી.

જે સ્ત્રીને એક સમયે કાર ના લાવવા બદલ રસ્તા પર કાઢી મૂકવામાં આવી હતી, આજે તેની દીકરી સરકારી ગાડીમાં કલેક્ટર બનીને ઊભી હતી.

સત્ય અને ઈમાનદારીથી કરેલી મહેનત ક્યારેય એળે જતી નથી. સમય દરેકનો બદલાય છે અને સાચો ન્યાય ઈશ્વર પોતે કરે છે.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.