લગ્નના બે જ વર્ષમાં છૂટાછેડાના આરે પહોંચેલા પતિ-પત્ની વચ્ચે અકસ્માતે સર્જાયું એવું સત્ય કે જોઈને તમારી આંખો પણ...

આરવ અને રીયાના લગ્નને હજુ માંડ બે વર્ષ થયા હતા. જ્યારે બંનેના લગ્ન થયા ત્યારે સોસાયટીમાં બધા કહેતા કે આ જોડી તો જાણે રામ-સીતાની જોડી છે. આરવ એક મલ્ટીનેશનલ કંપનીમાં સીનિયર પ્રોજેક્ટ મેનેજર તરીકે કામ કરતો હતો અને રીયા એક ખાનગી સ્કૂલમાં શિક્ષિકા હતી. લગ્નના શરૂઆતના થોડા મહિના તો ખૂબ જ સુંદર અને રોમેન્ટિક વાતાવરણમાં પસાર થઈ ગયા. બંને સાથે ફરવા જતા, વીકએન્ડ એન્જોય કરતા અને એકબીજાની નાની-નાની ખુશીઓનું ધ્યાન રાખતા હતા.

પરંતુ જેમ જેમ સમય પસાર થતો ગયો, તેમ તેમ આરવ પર ઓફિસના કામનું દબાણ વધતું ગયું. તેની કંપનીએ તેને એક નવો અને ખૂબ જ મોટો ઇન્ટરનેશનલ પ્રોજેક્ટ સોંપ્યો હતો. આ પ્રોજેક્ટ આરવની કારકિર્દી માટે ખૂબ જ મહત્વનો હતો, તેથી તે દિવસ-રાત બસ ઓફિસના કામમાં જ પરોવાયેલો રહેવા લાગ્યો. સવારે સાત વાગ્યે લેપટોપ ખોલીને બેસતો તો છેક રાત્રે બાર વાગ્યા સુધી તે મીટિંગ્સ અને કોડિંગમાં જ વ્યસ્ત રહેતો હતો. તે ઘરે હોવા છતાં પણ જાણે માનસિક રીતે ઓફિસમાં જ રહેતો હતો.

બીજી તરફ રીયા સ્વભાવે થોડી લાગણીશીલ અને સંવેદનશીલ છોકરી હતી. તેને એવું લાગતું હતું કે લગ્ન પછી પતિએ તેને પૂરતો સમય અને પ્રેમ આપવો જોઈએ. શરૂઆતમાં તો રીયાએ આરવની પરિસ્થિતિને સમજવાનો પ્રયત્ન કર્યો, પરંતુ ધીમે ધીમે તેની ધીરજ ખૂટવા લાગી. રીયા સવારે સ્કૂલેથી આવીને આખા ઘરનું કામ કરતી અને રાત્રે ડાઇનિંગ ટેબલ પર આરવની રાહ જોઈને બેસી રહેતી હતી. આરવ મોડો આવે અને જમીને સીધો સુઈ જાય, આ તેનો રોજનો ક્રમ બની ગયો હતો.

રીયાના મનમાં એક અજાણી ગૂંગળામણ અને એકલતા ઘર કરવા લાગી હતી. તેને લાગતું કે આરવ હવે બદલાઈ ગયો છે અને તેને રીયા પ્રત્યે કોઈ પ્રેમ કે લાગણી બચી નથી. તે મનોમન વિચારતી કે જે માણસ પાસે મારી સાથે બે મિનિટ શાંતિથી વાત કરવાનો સમય નથી, તે મારી સાથે આખી જિંદગી કેવી રીતે વિતાવશે? આ એકલતા ધીમે ધીમે ગુસ્સામાં બદલાવા લાગી અને ઘરમાં રોજ રાત્રે ઉગ્ર ઝઘડા થવા લાગ્યા.

જ્યારે પણ આરવ કામ પતાવીને ફ્રેશ થવાનો પ્રયત્ન કરતો, ત્યારે જ રીયા પોતાના મનનો આક્રોશ ઠાલવવાનું શરૂ કરી દેતી હતી. આરવ, તારી આ ઓફિસ અને કામ સિવાય તારી જિંદગીમાં મારું કોઈ સ્થાન છે કે નહીં? જો તારે બસ કામ જ કરવું હતું તો લગ્ન કેમ કર્યા? આવા તીખા સવાલો સાંભળીને આખો દિવસ કામથી થાકેલો આરવ પણ પોતાનો આપો ગુમાવી બેસતો હતો. તે પણ વળતો જવાબ આપતો કે રીયા, હું આ બધી મહેનત આપણા સારા ભવિષ્ય માટે જ કરું છું, તને ઘરમાં કોઈ કમી રાખી છે મેં?

વાતચીત બંધ થઈ ગઈ અને ઘરમાં માત્ર ટોણા અને રાડો જ બચી હતી. બંને વચ્ચેનું અંતર એટલું વધી ગયું કે એક દિવસ રીયાએ ગુસ્સામાં આવીને સામાન પેક કરી દીધો અને પોતાના પિયર જતી રહી. વાત અહીં જ ન અટકી, રીયાના પરિવારના લોકોએ પણ આરવને સમજાવવાને બદલે કોર્ટના પગથિયાં ચડવાનું નક્કી કર્યું. રીયાએ કોર્ટમાં છૂટાછેડા માટે અરજી કરી દીધી. જ્યારે આરવને કોર્ટની નોટિસ મળી ત્યારે તે પણ અંદરથી તૂટી ગયો, પણ તેના અહંકારને કારણે તેણે પણ છૂટાછેડાની તૈયારી કરી લીધી.

કોર્ટમાં જ્યારે બંને પક્ષો સામસામે આવ્યા ત્યારે જજે બંનેની ઉંમર અને લગ્નના ઓછા સમયને ધ્યાનમાં રાખીને એક તક આપવાનું નક્કી કર્યું. જજે કાયદાકીય નિયમ મુજબ ફેમિલી કાઉન્સેલિંગ માટે આદેશ આપ્યો કે બંનેએ ફરજિયાત છ મહિના સુધી એક જ ઘરમાં સાથે રહેવું પડશે. જો છ મહિના પછી પણ પરિસ્થિતિ ન સુધરે તો જ કોર્ટ છૂટાછેડા મંજૂર કરશે. આરવ અને રીયા બંને અનિચ્છાએ પણ એક જ ઘરમાં સાથે રહેવા માટે તૈયાર થયા.

ઘર એક જ હતું, પણ બંનેના રૂમ અલગ હતા અને બંને વચ્ચે દીવાલ જેવું અંતર હતું. સવારે આરવ પોતાના કામમાં વ્યસ્ત થઈ જતો અને રીયા પોતાના સ્કૂલના કામમાં. બંને વચ્ચે માત્ર કામ પૂરતી જ વાત થતી હતી. એક અજાણી શાંતિ આખા ઘરમાં પથરાયેલી રહેતી હતી. બંને બસ એ દિવસો ગણી રહ્યા હતા કે ક્યારે આ છ મહિના પૂરા થાય અને તેઓ એકબીજાની જિંદગીમાંથી હંમેશાં માટે મુક્ત થઈ જાય.

આવી જ તણાવભરી પરિસ્થિતિ વચ્ચે એક શનિવારની સવારે મોટો અકસ્માત સર્જાયો. રીયા કોઈ અંગત કામથી સ્કૂટર લઈને બજારમાં જઈ રહી હતી. રોડ પર ભારે ટ્રાફિક હતો અને અચાનક સામેથી આવતી એક બેફામ ટ્રકે રીયાના સ્કૂટરને જોરદાર ટક્કર મારી દીધી. ટક્કર એટલી ભયાનક હતી કે રીયા હવામાં ફંગોળાઈને રોડની બીજી બાજુ પડી અને તેનું સ્કૂટર કચડાઈ ગયું. આસપાસના લોકો તાત્કાલિક દોડી આવ્યા અને લોહીલુહાણ હાલતમાં રીયાને નજીકની સિવિલ હોસ્પિટલમાં ખસેડવામાં આવી.

આરવ ઓફિસમાં એક મહત્વની મીટિંગમાં હતો ત્યાં જ તેના ફોન પર અજાણ્યા નંબરથી કોલ આવ્યો. સામે છેડેથી હોસ્પિટલના સ્ટાફે જણાવ્યું કે તમારી પત્નીનો ગંભીર અકસ્માત થયો છે અને તેઓ આઈસીયુમાં છે, તમે તાત્કાલિક પહોંચો. આ સાંભળતા જ આરવના હાથમાંથી પેન સરી પડી. તેના ચહેરા પરનો રંગ ઊડી ગયો. છૂટાછેડાની વાતો અને મનનો બધો જ ગુસ્સો એક ક્ષણમાં ગાયબ થઈ ગયો. તે ગાડી લઈને પાગલની જેમ હોસ્પિટલ તરફ ભાગ્યો.

હોસ્પિટલ પહોંચીને આરવે જોયું તો રીયા ઓપરેશન થિયેટરમાં હતી. ડોક્ટરોએ જણાવ્યું કે તેના જમણા પગમાં મલ્ટીપલ ફ્રેક્ચર થયા છે અને કરોડરજ્જુમાં પણ ગંભીર ઈજા થઈ છે. ઓપરેશન સળંગ પાંચ કલાક ચાલ્યું. આરવ ઓપરેશન થિયેટરની બહાર સતત આંસુ લૂછતો ઊભો રહ્યો અને ભગવાનને પ્રાર્થના કરતો રહ્યો કે રીયાને કંઈ ન થાય. તેને અહેસાસ થયો કે ભલે ગમે તેટલા ઝઘડા થયા હોય, પણ રીયા વગરની જિંદગીની કલ્પના પણ તે કરી શકતો નહોતો.

ઓપરેશન સફળ રહ્યું પણ ડોક્ટરોએ એક આંચકાજનક વાત કહી. તેમણે કહ્યું કે રીયાનો જીવ બચી ગયો છે, પણ આગામી ચારથી પાંચ મહિના સુધી તે બિલકુલ હલનચલન કરી શકશે નહીં. તે સંપૂર્ણપણે પથારીવશ થઈ ગઈ હતી. તેને પલંગ પરથી ઊભા થવાની પણ મનાઈ હતી. રીયાના માતા-પિતા વૃદ્ધ હતા અને તેમની તબિયત પણ સારી રહેતી નહોતી, એટલે આ કપરી પરિસ્થિતિમાં રીયાની જવાબદારી કોણ લેશે તે એક મોટો સવાલ હતો.

બરાબર એ જ ક્ષણે આરવે એક મોટો અને અણધાર્યો નિર્ણય લીધો. તેણે પોતાની કંપનીમાં વાત કરીને પોતાના કરિયરનો સૌથી મહત્વનો ઇન્ટરનેશનલ પ્રોજેક્ટ બાજુ પર મૂકી દીધો. તેણે કંપનીમાંથી લાંબી લીવ મંજૂર કરાવી લીધી અને ઓફિસના કામને સાવ ગૌણ કરી દીધું. આરવ રીયાને હોસ્પિટલમાંથી ડિસ્ચાર્જ કરાવીને ઘરે લઈ આવ્યો. રીયા જ્યારે ઘરે આવી ત્યારે તે સાવ લાચાર હતી, પોતાની જાતે પાણીનો ગ્લાસ પણ પી શકે તેમ નહોતી.

શરૂઆતમાં રીયાને લાગ્યું કે આરવ કદાચ લોકાચાર ખાતર કે કોર્ટના ડરથી આ બધું કરી રહ્યો છે, પરંતુ આરવનો બદલાયેલો અવાજ અને સમર્પણ કંઈક અલગ જ વાર્તા કહી રહ્યા હતા. આરવ રોજ સવારે પાંચ વાગ્યે ઊઠી જતો હતો. તે પોતાના હાથે રીયા માટે ગરમ પાણી કરતો, તેને પ્રેમથી સ્પંજ કરીને સાફ કરતો અને તેના કપડાં બદલાવતો હતો. ત્યારબાદ રસોડામાં જઈને ડોક્ટરે આપેલા ડાયેટ ચાર્ટ મુજબ ચોક્કસ માપનું હેલ્ધી બ્રેકફાસ્ટ અને દવાનો ઉકાળો તૈયાર કરતો હતો.

રીયા ચુપચાપ ખાટલામાં પડી રહેતી અને આરવને રસોડાથી લઈને રૂમ સુધી દોડધામ કરતો જોતી હતી. આરવ રીયાને પોતાના હાથે એક-એક કોળિયો ખવડાવતો હતો. દવાઓનો સમય સાચવવા માટે આરવે પોતાના મોબાઇલમાં દર બે કલાકે એલાર્મ સેટ કરી રાખ્યા હતા. રાત્રે જ્યારે રીયાને પીઠમાં અસહ્ય દુખાવો થતો, ત્યારે આરવ આખી રાત જાગીને રીયાના પગ અને પીઠ દબાવતો રહેતો હતો જેથી તેને થોડી રાહત મળે અને તે સુઈ શકે.

આ સિલસિલો એક-બે દિવસ નહીં, પણ સતત ત્રણ મહિના સુધી ચાલ્યો. આ ત્રણ મહિના દરમિયાન આરવે ક્યારેય પણ ચહેરા પર કંટાળો કે ગુસ્સો આવવા દીધો નહીં. તે હંમેશાં હસતા ચહેરે રીયાની સામે આવતો અને તેને હિંમત આપતો હતો કે તું બહુ જલ્દી સાજી થઈ જઈશ. એક દિવસ અડધી રાત્રે રીયાની આંખ ખુલી ગઈ. તેણે જોયું કે આરવ પલંગની નીચે જમીન પર બેઠો બેઠો પલંગના ટેકે જ સુઈ ગયો હતો અને તેનો એક હાથ રીયાના હાથને પકડી રાખ્યો હતો.

આરવનો થાકેલો ચહેરો અને તેની આંખો નીચેના કાળા કુંડાળા જોઈને રીયાની આંખોમાંથી આંસુ વહેવા લાગ્યા. તેને એ જૂના દિવસો યાદ આવ્યા જ્યારે તે આરવ પાસે શબ્દોમાં પ્રેમ માંગતી હતી, આખો દિવસ ઝઘડા કરતી હતી કે તું મને પ્રેમ નથી કરતો. પરંતુ આજે તેની સામે અસલી પ્રેમ જીવતો જાગતો ઊભો હતો. રીયાને સમજાયું કે જે પ્રેમ તે આઈ લવ યુ જેવા સસ્તા શબ્દોમાં કે મોંઘી હોટલોમાં ફરવામાં શોધતી હતી, તે પ્રેમ તો આરવના આ મૂક સમર્પણમાં, તેની સેવામાં અને ત્યાગમાં છુપાયેલો હતો.

આરવ ક્યારેય બોલીને પોતાની લાગણીઓ વ્યક્ત કરી શકતો નહોતો, પણ તેનો આ વ્યવહાર જ તેનો અસલી પ્રેમ હતો. ચોથા મહિનાની શરૂઆતમાં ડૉક્ટરે આવીને ચેકઅપ કર્યું અને કહ્યું કે હવે રીયા ધીમે ધીમે ટેકો લઈને ઊભી થઈ શકે છે. આરવે રીયાને વૉકર પકડાવ્યું અને ખૂબ જ સાવચેતીથી તેનો પહેલો પગ જમીન પર મુકાવ્યો. રીયા ડગમગતી ઊભી થઈ અને સીધી આરવની છાતી સરસી ચાંપી ગઈ.

તેણે આરવના શર્ટને પોતાના આંસુઓથી ભીંજવી દીધો અને રડતા રડતા ગદ્ગદ કંઠે કહ્યું, આરવ, મને માફ કરી દે. હું કેટલી મૂર્ખ હતી કે જે માણસ મારા માટે પોતાનું સર્વસ્વ છોડી શકે છે, તેની પાસે હું પ્રેમની ભીખ માંગતી હતી અને તેના પર શંકા કરતી હતી. મારે હવે કોઈ છૂટાછેડા નથી જોઈતા, મારે બસ તારી જ સાથે રહેવું છે. આરવે રીયાના આંસુ લૂછ્યા અને હસીને તેને ગળે લગાવી લીધી. ઘરમાંથી છૂટાછેડાના કાગળો હંમેશાં માટે કચરાપેટીમાં ફેંકાઈ ગયા અને સંબંધોમાં એક નવો પવિત્ર વિશ્વાસ અમર થઈ ગયો.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો.