લગ્નના વર્ષો પછી છૂટાછેડા લેવા પહોંચેલા કપલને જજે એક અઠવાડિયું સાથે રહેવા કહ્યું, ત્રીજી રાત્રે પત્નીની એક હરકતે આખી...

આકાશ અને રીમાના લગ્નને દસ વર્ષ પૂરા થઈ ચૂક્યા હતા. એક સમય એવો હતો જ્યારે આખા શહેરમાં તેમના પ્રેમની ચર્ચાઓ થતી હતી. આકાશ એક સામાન્ય નોકરીથી શરૂઆત કરીને આજે શહેરનો સૌથી મોટો અને સફળ બિઝનેસમેન બની ગયો હતો. જેમ જેમ આકાશની સંપત્તિ અને પ્રતિષ્ઠા વધતી ગઈ, તેમ તેમ તેની વ્યસ્તતા પણ વધતી ગઈ. બિઝનેસની મિટિંગો, મોડી રાત સુધી ચાલતી પાર્ટીઓ અને સતત પ્રવાસોના કારણે તે પોતાના પરિવારને સમય આપી શકતો નહોતો.

રીમા એક ખૂબ જ સંસ્કારી અને ધૈર્યવાન સ્ત્રી હતી. તેણે શરૂઆતના દિવસોમાં આકાશને ખૂબ જ સાથ આપ્યો હતો. જ્યારે આકાશ પાસે કંઈ નહોતું ત્યારે રીમા પોતાની નાની નાની ખુશીઓ જતી કરીને પણ આકાશના સપના પૂરા કરવામાં મદદ કરતી હતી. પરંતુ પૈસા અને સફળતાની દોડમાં આકાશ ક્યારે બદલાઈ ગયો તેની રીમાને ખબર જ ના પડી. ધીમે ધીમે બંને વચ્ચે વાતચીત બંધ થઈ ગઈ અને તેની જગ્યાએ રોજબરોજના ઝઘડાઓએ લઈ લીધી. બંને વચ્ચેનો અહંકાર એટલો વધી ગયો કે વાત છેક કોર્ટ સુધી પહોંચી ગઈ.

અદાલતમાં તેમના છૂટાછેડાનો કેસ છેલ્લા એક વર્ષથી ચાલી રહ્યો હતો. આજે કેસનો છેલ્લો દિવસ હતો અને બંને કાયદેસર રીતે અલગ થવાના હતા. કોર્ટ રૂમમાં સન્નાટો હતો અને બંનેના વકીલો પોતપોતાની દલીલો પૂરી કરી ચૂક્યા હતા. જજ સાહેબે બંનેના ચહેરા તરફ જોયું. તેમને અનુભવથી સમજાઈ ગયું કે આ બંને વચ્ચે પ્રેમ હજુ પણ જીવંત છે, પરંતુ માત્ર અહંકારના કારણે તેઓ આ મોટો નિર્ણય લઈ રહ્યા છે. જજ સાહેબે ડિવોર્સના ઓર્ડર પર સહી કરતા પહેલા એક અણધારી શરત મૂકી.

જજે ગંભીર અવાજે કહ્યું કે કાયદાકીય રીતે છૂટાછેડા મંજૂર કરતા પહેલા હું તમને બંનેને એક આખરી તક આપવા માંગુ છું. તમારે બંનેએ આગામી એક અઠવાડિયું તમારા એ જૂના ઘરમાં સાથે વિતાવવું પડશે જ્યાં તમે લગ્નની શરૂઆત કરી હતી. આ સાત દિવસ દરમિયાન તમારા ઘરમાં કોઈ ત્રીજી વ્યક્તિ ન હોવી જોઈએ. આ શરત સાંભળીને આકાશ અને રીમા બંને ચોંકી ગયા. આકાશને લાગ્યું કે આ સમયનો બગાડ છે, પણ જજના આદેશનું પાલન કરવું જ પડે તેમ હતું.

બીજા જ દિવસે બંને પોતાના આલીશાન બંગલાને છોડીને એ નાના જૂના ફ્લેટમાં પહોંચ્યા જ્યાં તેમણે પોતાના લગ્નજીવનના શરૂઆતના પાંચ વર્ષ વિતાવ્યા હતા. ઘર ખોલતા જ જૂની યાદોની એક સુગંધ વાતાવરણમાં ફેલાઈ ગઈ. પરંતુ બંનેના મનમાં હજુ પણ ગુસ્સો અને અહંકાર ભરેલો હતો. પહેલા બે દિવસ ઘરમાં સંપૂર્ણ મૌન રહ્યું. આકાશ પોતાના લેપટોપમાં વ્યસ્ત રહેતો અને રીમા રસોડામાં પોતાનું કામ કરતી હતી. બંને એકબીજાની સામે જોવાનું પણ ટાળતા હતા. જાણે બે અજાણ્યા લોકો એક જ છત નીચે રહી રહ્યા હોય તેવું લાગતું હતું.

ત્રીજા દિવસની રાત્રે અચાનક વાતાવરણ બદલાયું. મોડી રાત્રે આકાશને ખૂબ જ તેજ તાવ આવ્યો અને તે ઠંડીથી ધ્રૂજવા લાગ્યો. તેના શરીરમાં બિલકુલ શક્તિ નહોતી કે તે ઉભો થઈને દવા લઈ શકે. આકાશના કણસવાનો અવાજ સાંભળીને રીમા તરત જ તેના રૂમમાં દોડી આવી. આકાશને આટલી તીવ્ર બીમારીમાં જોઈને રીમા અંદરથી હલી ગઈ. તે પોતાનો બધો જ ગુસ્સો અને મનદુઃખ ભૂલી ગઈ. તેણે તાત્કાલિક ડોક્ટરને ફોન કર્યો અને ઘરમાં રહેલી દવાઓ શોધીને આકાશને આપી.

રીમાએ આખી રાત જાગીને આકાશના માથા પર પાણીના પોતા મૂક્યા. તે વારંવાર આકાશનો હાથ પકડીને તેને સાંત્વના આપતી રહી કે બધું ઠીક થઈ જશે. બરાબર તે જ રીતે જેમ તે લગ્નના શરૂઆતના વર્ષોમાં આકાશ બીમાર પડતો ત્યારે તેની સેવા કરતી હતી. આકાશ અર્ધજાગૃત અવસ્થામાં પણ રીમાના આ પ્રેમને અને સ્પર્શને અનુભવી રહ્યો હતો. તેને અહેસાસ થયો કે દુનિયાભરની દોલત મેળવ્યા પછી પણ જે સાચો સુકૂન પત્નીના હાથના સ્પર્શમાં છે, તે બીજે ક્યાંય નથી.

ચોથા દિવસની સવારે જ્યારે આકાશની આંખ ખૂલી ત્યારે તાવ ઘણો ઓછો થઈ ગયો હતો. તેણે જોયું કે રીમા બેડની બાજુમાં જ ખુરશી પર બેઠા બેઠા થાકના કારણે સૂઈ ગઈ હતી. આકાશે ખૂબ જ શાંતિથી રીમાના ચહેરા તરફ જોયું. તેના ચહેરા પર થાક અને ચિંતા સ્પષ્ટ દેખાતી હતી. અચાનક આકાશની નજર રીમાના ડાબા હાથની આંગળી પર પડી. રીમાની અનામિકા આંગળી પર હજુ પણ આકાશના નામની એ જૂની સોનાની વીંટીનું નિશાન બનેલું હતું.

લગ્નમાં આકાશે જે વીંટી પહેરાવી હતી, તે વીંટી રીમાએ વર્ષો સુધી ક્યારેય આંગળીમાંથી કાઢી નહોતી. ભલે અત્યારે ઝઘડાના કારણે તેણે વીંટી ઉતારી દીધી હતી, પણ તેનું ઊંડું નિશાન તેની ત્વચા પર કાયમ માટે અંકિત થઈ ગયું હતું. આ નિશાન જોઈને આકાશની આંખો ભરાઈ આવી. તેનું હૃદય ભરાઈ ગયું. તેને સમજાયું કે રીમાએ પોતાના જીવનમાંથી તેને ક્યારેય દૂર કર્યો જ નહોતો. તે તો આજે પણ આકાશને એટલો જ પ્રેમ કરતી હતી જેટલો પહેલા દિવસોમાં કરતી હતી.

પાંચમા અને છઠ્ઠા દિવસે ઘરમાં મૌન તો હતું, પણ એ મૌન હવે કડવાશનું નહીં પણ પશ્ચાતાપ અને પ્રેમનું હતું. આકાશ હવે રીમાને કામ કરતી જોતો અને મનોમન પોતાની ભૂલો બદલ પસ્તાવો કરતો હતો. તેણે વિચાર્યું કે પોતે પૈસા કમાવવાની લ્હાયમાં કેટલી અમૂલ્ય વ્યક્તિને ગુમાવી રહ્યો હતો. રીમા પણ આકાશની આંખોમાં બદલાવ જોઈ શકતી હતી. બંને વચ્ચે કશું જ બોલાયા વગર ઘણું બધું સંવાદ થઈ રહ્યો હતો. જૂના ઘરની દરેક દિવાલ તેમને તેમના વીતેલા સુખદ દિવસોની યાદ અપાવી રહી હતી.

સાતમો દિવસ આવી ગયો. બંનેએ ફરીથી કોર્ટમાં હાજર થવાનું હતું. આકાશ અને રીમા ગાડીમાં બેસીને કોર્ટ તરફ જઈ રહ્યા હતા. બંને એકદમ શાંત હતા. કોર્ટ રૂમમાં જજ સાહેબ પોતાની ખુરશી પર આવીને બેઠા. તેમણે બંને વકીલોને બોલાવ્યા અને આકાશ તેમજ રીમાને સામે ઉભા રાખ્યા. જજ સાહેબે પૂછ્યું કે સાત દિવસ પૂરા થઈ ગયા છે. શું તમે બંને તમારા છૂટાછેડાના નિર્ણય પર મક્કમ છો? શું મારે ફાઇનલ ઓર્ડર પર સહી કરવી જોઈએ?

જજ સાહેબનો સવાલ સાંભળીને આકાશે એક ક્ષણ માટે રીમા સામે જોયું. રીમાની આંખોમાં આંસુ હતા. આકાશે આગળ વધીને જજ સાહેબના ટેબલ પર પડેલા ડિવોર્સના કાગળો પોતાના હાથમાં લીધા અને બધાની સામે તેના ટુકડે-ટુકડે કરી નાખ્યા. આકાશે રીમાનો હાથ પકડી લીધો અને રડતા અવાજે કહ્યું કે મને માફ કરી દે રીમા, હું તને સમજી ના શક્યો. મારે આ છૂટાછેડા જોઈતા નથી. રીમા પણ આકાશને ગળે વળગીને ધ્રુસ્કે ધ્રુસ્કે રડી પડી.

કોર્ટ રૂમમાં હાજર વકીલો અને જજ સાહેબ પણ આ દ્રશ્ય જોઈને ભાવુક થઈ ગયા. જજ સાહેબના ચહેરા પર એક સંતોષભર્યું સ્મિત આવી ગયું. તેમણે કહ્યું કે કાયદો ઘર તોડવા માટે નથી, પણ ઘર વસાવવા માટે છે. મને આનંદ છે કે તમે બંનેએ તમારા અહંકારને હરાવીને તમારા પ્રેમને જીતાડી દીધો. આકાશ અને રીમા કોર્ટમાંથી બહાર નીકળ્યા ત્યારે તેમના જીવનની એક નવી અને ખૂબ જ સુંદર શરૂઆત થઈ ચૂકી હતી. હવે તેમની વચ્ચે કોઈ અહંકાર નહોતો, માત્ર અખૂટ પ્રેમ હતો.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.