પિતા રોજ વગર વાંકે મમ્મી પર બૂમો પાડતા, પણ ૧૦ વર્ષના દીકરાએ ગલ્લામાં પથ્થર નાખીને પિતાને આપ્યો...

મનોજભાઈ સ્વભાવે ખૂબ જ ક્રોધી અને જિદ્દી વ્યક્તિ હતા. આખા ગામમાં તેમનું નામ મોટું હતું અને વેપારમાં પણ તેમનો સારો એવો વટ હતો. દુકાને કે બહાર ગમે ત્યાં કોઈ નાની ભૂલ થાય તો પણ તેમનો પારો સાતમા આસમાને પહોંચી જતો. બહારનો આ બધો જ ગુસ્સો તે રાત્રે ઘરે આવીને પત્ની શારદાબેન પર ઠાલવતા હતા. શારદાબેન એકદમ શાંત, સંસ્કારી અને ઘરરખ્ખુ સ્ત્રી હતા. મનોજભાઈ વગર વાંકે તેમના પર રાડારાડ કરે, આખા ઘરની સામે અપમાનિત કરે તો પણ તે ક્યારેય સામે એક શબ્દ બોલતા નહીં. તે હંમેશાં મનોજભાઈનો ગુસ્સો ચુપચાપ સહન કરી લેતા અને આંખમાં આંસુ છુપાવીને રસોડામાં ચાલ્યા જતા હતા.

આ ઘરમાં આ બંને સિવાય તેમનો દસ વર્ષનો દીકરો આરવ પણ રહેતો હતો. આરવ ભણવામાં ખૂબ જ હોશિયાર અને સંવેદનશીલ બાળક હતો. રોજ રાત્રે પિતાનો આવો ડરામણો ગુસ્સો અને માતાની લાચારી જોઈને તેનું નાનું હૃદય ધ્રૂજી ઉઠતું હતું. પિતા જ્યારે પણ મમ્મી પર બૂમો પાડતા ત્યારે આરવ રૂમના ખૂણામાં ભરાઈને રડતો રહેતો. તેને સમજાતું નહોતું કે પિતા આટલા ક્રૂર કેમ થઈ જાય છે અને મમ્મી કોઈ ભૂલ વગર આટલું બધું કેમ સહન કરે છે. મનોજભાઈને મન તો પત્ની પર ગુસ્સો કરવો એ એક સામાન્ય બાબત બની ગઈ હતી, પણ આરવના મન પર તેની ખૂબ જ ખરાબ અસર પડી રહી હતી.

એક દિવસ સ્કૂલથી આવ્યા પછી આરવે નક્કી કર્યું કે આ રોજની પીડાનો કોઈક ઉકેલ લાવવો જ પડશે. તેણે પોતાના રૂમના કબાટમાંથી એક મોટો કાચનો ગલ્લો કાઢ્યો. આ ગલ્લો તેને તેના જન્મદિવસે દાદાએ ભેટમાં આપ્યો હતો. આરવે પોતાના મનમાં એક મક્કમ નિયમ બનાવ્યો. નિયમ એવો હતો કે હવે પછી પિતા જ્યારે પણ મમ્મી પર વગર વાંકે ગુસ્સો કરશે કે બૂમો પાડશે, ત્યારે તે બહાર ગાર્ડનમાંથી એક મોટો, અણીદાર પથ્થર લાવીને આ કાચના ગલ્લામાં નાખશે. આરવ જોવા માંગતો હતો કે પિતા કેટલી વાર મમ્મીનું દિલ દુભાવે છે.

બીજી જ રાત્રે મનોજભાઈ ઓફિસેથી મોડા આવ્યા અને શાકભાજીમાં મીઠું થોડું ઓછું હોવાને કારણે તેમણે જમવાની થાળી ફેંકી દીધી. શારદાબેન સામે તે જોરજોરથી રાડારાડ કરવા લાગ્યા અને ઘર માથે લીધું. શારદાબેન નીચું જોઈને રડવા લાગ્યા. આરવ આ બધું જોઈ રહ્યો હતો. પિતાનો ગુસ્સો શાંત થયો એટલે આરવ ચુપચાપ બહાર ગયો, ગાર્ડનમાંથી એક મોટો કાળો પથ્થર ઉપાડ્યો અને પોતાના રૂમમાં જઈને કાચના ગલ્લામાં નાખી દીધો. પથ્થર કાચ સાથે ભટકાયો એટલે મોટો અવાજ આવ્યો, જે સાંભળીને આરવનું હૃદય ચિરાઈ ગયું.

દિવસો વીતતા ગયા અને મનોજભાઈની ટેવ બદલાઈ નહીં. ક્યારેક ટિફિન મોડું થવા પર, ક્યારેક કપડાં બરાબર ઇસ્ત્રી ન થવા પર તો ક્યારેક વગર કોઈ કારણે પણ તે શારદાબેન પર બગડતા હતા. મનોજભાઈને ખબર પણ નહોતી કે તેમનો દરેક ગુસ્સો આરવના રૂમમાં એક પથ્થર બનીને જમા થઈ રહ્યો છે. આરવ રોજ રાત્રે રડતા રડતા એક પથ્થર ગલ્લામાં ઉમેરી દેતો હતો. ધીમે ધીમે એ મોટો કાચનો ગલ્લો પથ્થરોથી ભરાવા લાગ્યો. પથ્થરો એટલા ભારે અને અણીદાર હતા કે ગલ્લાની અંદર હવે બિલકુલ જગ્યા બચી નહોતી.

એક રવિવારની સવારે મનોજભાઈ ઘરમાં કઈક વસ્તુ શોધી રહ્યા હતા. શોધતા શોધતા તે આરવના રૂમમાં ગયા. આરવ તે સમયે ટ્યુશન ક્લાસમાં ગયો હતો. મનોજભાઈની નજર અચાનક આરવના સ્ટડી ટેબલની બાજુમાં પડેલા એ મોટા કાચના ગલ્લા પર પડી. ગલ્લો જોઈને મનોજભાઈ આશ્ચર્યચકિત થઈ ગયા. સામાન્ય રીતે બાળકો ગલ્લામાં સિક્કા કે રૂપિયા ભેગા કરે, પણ આ ગલ્લામાં તો કાળા, ધોળા અને અણીદાર પથ્થરો ભરેલા હતા. આખો ગલ્લો ઉપર સુધી પથ્થરોથી ચિચોચિચ ભરાઈ ગયો હતો અને પથ્થરોના અતિશય વજનને કારણે કાચ પર ઝીણી તિરાડો પડી ગઈ હતી. તે તૂટવાની તદ્દન અણી પર હતો.

મનોજભાઈ વિચારમાં પડી ગયા કે આરવે પૈસાના બદલે પથ્થરો કેમ ભેગા કર્યા છે. એટલામાં જ આરવ ટ્યુશનથી પાછો આવ્યો. પોતાના રૂમમાં પિતાને ગલ્લા પાસે ઉભેલા જોઈને તે ધ્રૂજી ગયો. મનોજભાઈએ આરવને પોતાની પાસે બોલાવ્યો અને ગંભીર અવાજે પૂછ્યું, આરવ, આ શું છે? તે આ ગલ્લામાં પૈસા નાખવાના બદલે આટલા બધા પથ્થરો કેમ ભર્યા છે? અને આ ગલ્લો તૂટવા જેવો કેમ થઈ ગયો છે? પિતાના સવાલ સાંભળીને આરવની આંખોમાં આંસુ આવી ગયા. તેના હોઠ ધ્રૂજવા લાગ્યા.

આરવે રડતા રડતા પિતાનો હાથ પકડ્યો અને ગલ્લા તરફ આંગળી ચીંધીને કહ્યું, પપ્પા, આ કોઈ સામાન્ય ગલ્લો નથી. તમે જ્યારે પણ વગર વાંકે મમ્મી પર ગુસ્સો કરો છો, તેના પર બૂમો પાડો છો અને તેને રડાવો છો, ત્યારે હું આમાં એક પથ્થર નાખું છું. પપ્પા, આ ગલ્લો હકીકતમાં મારી વહાલી મમ્મીનું હૃદય છે. તમારો રોજનો ગુસ્સો સહન કરી કરીને મમ્મીનું હૃદય પણ આ પથ્થરોની જેમ ભારે થઈ ગયું છે. જુઓ પપ્પા, આ ગલ્લો હવે પથ્થરોના ભારથી તૂટવાની અણી પર છે. જો તમે હજુ પણ ગુસ્સો કરવાનું બંધ નહીં કરો, તો જેમ આ કાચનો ગલ્લો તૂટી જશે, તેમ મમ્મીનું હૃદય પણ એક દિવસ કાયમ માટે તૂટી જશે અને મમ્મી આપણને છોડીને ચાલી જશે.

દસ વર્ષના માસૂમ દીકરાના મોઢેથી આટલી ગંભીર અને હૃદયદ્રાવક વાત સાંભળીને મનોજભાઈ સ્તબ્ધ થઈ ગયા. તેમના પગ નીચેથી જાણે જમીન સરકી ગઈ. તેમના શરીરના લોહીનું પરિભ્રમણ જાણે અટકી ગયું હોય તેવી, કાપો તો લોહી ન નીકળે તેવી ગંભીર સ્થિતિ તેમની થઈ ગઈ. આરવના શબ્દો મનોજભાઈના હૃદયમાં તીરની જેમ વાગ્યા હતા. તેમને પોતાની ભૂલનો અહેસાસ થયો કે પોતે જે ગુસ્સાને સામાન્ય સમજતા હતા, તે ગુસ્સો તેમના પોતાના પરિવારને અને પત્નીને અંદરથી કેટલો તોડી રહ્યો હતો. તેમને યાદ આવ્યું કે શારદાએ ક્યારેય તેમની સામે એક શબ્દ પણ નહોતો કહ્યો, બસ ચુપચાપ પ્રેમ આપ્યો હતો.

મનોજભાઈની આંખોમાંથી પશ્ચાતાપના આંસુ વહેવા લાગ્યા. તે રૂમની બહાર દોડી ગયા, જ્યાં શારદાબેન રસોડામાં કામ કરી રહ્યા હતા. મનોજભાઈએ ધ્રૂજતા હાથે શારદાબેનનો હાથ પકડી લીધો. શારદાબેન ગભરાઈ ગયા કે ફરીથી કંઈક ભૂલ થઈ ગઈ લાગે છે અને પતિ વઢશે. પણ આ વખતે મનોજભાઈએ રડતા રડતા શારદાબેનની માફી માંગી અને કહ્યું, શારદા, મને માફ કરી દે. હું વગર વાંકે તારા પર ગુસ્સો કરીને તારું દિલ દુભાવતો રહ્યો અને તું સહન કરતી રહી. આજે મારા દીકરાએ મારી આંખો ખોલી નાખી છે. હું વચન આપું છું કે આજ પછી હું ક્યારેય તારા પર ગુસ્સો નહીં કરું.

પતિના મુખેથી આવા શબ્દો સાંભળીને શારદાબેનની આંખોમાં પણ હર્ષના આંસુ આવી ગયા. જે પતિ વર્ષોથી માત્ર ક્રોધ વરસાclusterવતા હતા, આજે તેમની આંખોમાં સાચો પ્રેમ અને પશ્ચાતાપ હતો. આરવ આ બધું રૂમના દરવાજે ઉભો રહીને જોઈ રહ્યો હતો અને તેના ચહેરા પર એક નાનું સ્મિત આવી ગયું. તે દોડીને પોતાના રૂમમાં ગયો, ગલ્લો ઉપાડીને બહાર લાવ્યો અને ઘરના આંગણામાં જઈને બધા જ પથ્થરો જમીન પર ફેંકી દીધા. કાચનો એ ગલ્લો હવે કાયમ માટે ખાલી થઈ ગયો હતો અને મનોજભાઈના ઘરમાંથી ક્રોધ હંમેશાં માટે વિદાય થઈ ગયો હતો.

આ વાર્તા આપણને એ જ શીખવે છે કે પરિવારમાં ક્રોધ અને અહંકાર ગમે તેટલા મોટા સંબંધોને પણ પથ્થર જેવા ભારે બનાવી દે છે. આપણો થોડોક ગુસ્સો સામેવાળી વ્યક્તિના હૃદયને કેટલી ઊંડી ઈજા પહોંચાડે છે તેનો અંદાજ આપણને હોતો નથી. જો ઘરમાં પ્રેમ, સન્માન અને એકબીજા પ્રત્યે સમજદારી હશે, તો ગમે તેવી મુશ્કેલ પરિસ્થિતિ પણ હળવી થઈ જશે. બાળકો પોતાના માતા-પિતાના વ્યવહારમાંથી ઘણું બધું શીખતા હોય છે, તેથી ઘરનું વાતાવરણ હંમેશાં શાંત અને પ્રેમસભર રાખવું જોઈએ જેથી કોઈ માસૂમનું હૃદય ક્યારેય તૂટે નહીં.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.