લગ્નમાં ગરીબ કાકાને ન બોલાવ્યા, કન્યાએ ફેરા ફરવાની ના પાડીને એવો ખુલાસો કર્યો કે...

લગ્નના વિશાળ હોલમાં રોશની ઝગમગી રહી હતી અને શરણાઈના મધુર સૂર વાગી રહ્યા હતા. શહેરના સૌથી મોટા વાડીમાં ભવ્ય મંડપ સજાવવામાં આવ્યો હતો. આખો પરિવાર ખુશીથી નાચી રહ્યો હતો અને મહેમાનોની સરભરામાં કોઈ કમી નહોતી રાખી.

દિનેશભાઈ પોતાના દીકરી રિયાના લગ્નમાં પાણીની જેમ પૈસા વાપરી રહ્યા હતા. સમાજમાં પોતાનું મોટું નામ દેખાય તે માટે તેમણે કોઈ કસર બાકી રાખી નહોતી. દૂર-દૂરથી આવેલા સગાં-સંબંધીઓ ભવ્ય વ્યવસ્થા જોઈને મોંમાં આંગળાં નાખી ગયા હતા.

પરંતુ આ ભવ્ય ભીડ વચ્ચે પરિવારના એક ખાસ સભ્ય ક્યાંય દેખાતા નહોતા. દિનેશભાઈના મોટા ભાઈ ગોપાળભાઈને આ લગ્નનું આમંત્રણ જ આપવામાં આવ્યું નહોતું. ગોપાળભાઈ ગામડે એક નાનકડા મકાનમાં રહેતા હતા અને સાવ સામાન્ય ખેતી કરતા હતા.

દિનેશભાઈ અને પરિવારના બીજા સભ્યો ગોપાળભાઈને એક નિષ્ફળ માણસ માનતા હતા. તેમને લાગતું હતું કે ગોપાળભાઈ શહેરમાં આવીને સાદા કપડામાં ફરશે તો તેમના મોટા પરિવારની આબરૂ જશે. એટલે જ તેમણે જાણીજોઈને ગોપાળભાઈને કંકોત્રી પણ નહોતી મોકલી.

લગ્નની વિધિ શરૂ થઈ અને ગોર મહારાજે મંત્રોચ્ચાર શરૂ કર્યા. રિયા લાલચટ્ટક પાનેતરમાં સજીધજીને મંડપમાં આવીને વરરાજા કાર્તિકની બાજુમાં બેઠી. મંડપમાં બેઠેલા સૌ કોઈ રિયાના રૂપ અને સંસ્કારના વખાણ કરી રહ્યા હતા.

વરમાળાની વિધિ પૂરી થઈ અને હસ્તમેળાપનો સમય આવ્યો. ગોર મહારાજે વર અને કન્યાને એકબીજાનો હાથ પકડવા કહ્યું. આખો પરિવાર ખુશીથી તાળીઓ પાડવા તૈયાર થઈને ઊભો હતો.

અચાનક રિયાએ પોતાનો હાથ પાછો ખેંચી લીધો અને ઊભી થઈ ગઈ. મંડપમાં એક ક્ષણમાં સોપો પડી ગયો અને શરણાઈના સૂર પણ અટકી ગયા. દિનેશભાઈ ગભરાઈને આગળ આવ્યા અને પૂછ્યું, "બેટા રિયા, શું થયું? તબિયત તો સારી છે ને?"

રિયાએ આસપાસ નજર ફેરવી અને ખૂબ ગંભીર અવાજે પૂછ્યું, "પપ્પા, મોટા બાપુજી ક્યાં છે? ગોપાળ બાપુજી આ મંડપમાં કેમ ક્યાંય દેખાતા નથી?"

દિનેશભાઈનો ચહેરો સહેજ ફિક્કો પડી ગયો અને તેઓ વાત ટાળવાનો પ્રયત્ન કરવા લાગ્યા. તેમણે ધીમેથી કહ્યું, "બેટા, એ ગામડે રહે છે અને તેમની તબિયત સારી નહોતી એટલે આવી શક્યા નથી. તું શાંતિથી બેસી જા, વિધિ પૂરી કરવા દે."

રિયાની આંખોમાં આંસુ આવી ગયા અને તેણે માથું ધુણાવ્યું. તેણે મોટેથી કહ્યું, "પપ્પા, મને જૂઠું ન બોલો. મેં કાલે જ ગામડે ફોન કર્યો હતો, તેમને કોઈ કંકોત્રી જ નથી મળી."

હોલમાં બેઠેલા બધા મહેમાનો અંદરોઅંદર વાતો કરવા લાગ્યા. દિનેશભાઈના નાના ભાઈએ આગળ આવીને કહ્યું, "રિયા, આવા મોટા પ્રસંગે એ જૂના વિચારોવાળા માણસની શું જરૂર છે? એણે આખી જિંદગીમાં કશું મેળવ્યું નથી, એના આવવાથી આપણી શોભા ઘટી જાત."

આ સાંભળીને રિયાનો સંયમ તૂટી ગયો અને તેની આંખોમાંથી આંસુ વહેવા લાગ્યા. તેણે મંડપમાંથી માઈક હાથમાં લીધું અને આખા હોલ સામે જોયું. બધા લોકો સ્તબ્ધ થઈને કન્યા સામે જોઈ રહ્યા હતા.

રિયાએ ધ્રૂજતા અવાજે કહ્યું, "તમે બધા જેમને નિષ્ફળ કહો છો, તેમના વગર આજે હું આ મંડપ સુધી પહોંચી જ ન હોત. આજે જો હું એક મોટી એન્જિનિયર બનીને ઊભી છું, તો એ માત્ર ગોપાળ બાપુજીના કારણે છે."

દિનેશભાઈ સ્તબ્ધ થઈ ગયા અને બોલ્યા, "રિયા, તું શું બોલે છે? તારી શાળા અને કોલેજનો બધો ખર્ચ મેં મારી કમાણીમાંથી કર્યો છે."

રિયાએ રડતાં રડતાં કહ્યું, "ના પપ્પા, તમને સત્યની ખબર જ નથી. આજથી પંદર વર્ષ પહેલાં જ્યારે તમારી ફેક્ટરી બંધ થઈ ગઈ હતી અને તમે દેવામાં ડૂબી ગયા હતા, ત્યારે શું થયું હતું તમને યાદ છે?"

દિનેશભાઈ તે જૂના દિવસો યાદ કરીને સુન્ન થઈ ગયા. તે સમયે ઘર ચલાવવાના પણ ફાંફા હતા અને રિયાની મોંઘી સ્કૂલની ફી ભરવાના પૈસા નહોતા. ત્યારે અચાનક એક દિવસ શાળામાંથી ફોન આવ્યો હતો કે રિયાની આખા વર્ષની ફી જમા થઈ ગઈ છે.

રિયાએ આગળ કહ્યું, "પપ્પા, તે દિવસે તમે માન્યું હતું કે કોઈ અજાણ્યા ટ્રસ્ટે મારી ફી ભરી આપી છે. પણ એ કોઈ ટ્રસ્ટ નહોતું, એ મારા ગોપાળ બાપુજી હતા."

આખો હોલ એકદમ શાંત થઈ ગયો હતો અને દરેક વ્યક્તિ શ્વાસ રોકીને સાંભળી રહી હતી. રિયાએ આંસુ લૂછતાં કહ્યું, "ગોપાળ બાપુજી દર મહિને ગામડેથી ચૂપચાપ શહેરમાં આવતા હતા. તેઓ શાળાની ઓફિસમાં જઈને રોકડા રૂપિયા જમા કરાવી દેતા હતા."

"એમણે પોતાની ખેતીની અડધી જમીન વેચી દીધી હતી જેથી મારું ભણતર ન અટકે," રિયાનો અવાજ ભરાઈ આવ્યો. "તેમણે પોતાની દીકરીના લગ્ન સાદાઈથી કર્યા હતા પણ મારી સ્કૂલની ફી ભરવામાં ક્યારેય મોડું નહોતું કર્યું."

દિનેશભાઈના પગ નીચેથી જમીન સરકી ગઈ અને તેઓ ધ્રૂજવા લાગ્યા. તેમણે પૂછ્યું, "જો આ સાચું હતું તો ગોપાળભાઈએ મને ક્યારેય કેમ ન કહ્યું? તેં આટલા વર્ષો સુધી કેમ છુપાવ્યું?"

રિયાએ કહ્યું, "કારણ કે બાપુજીએ મને મારા માથા પર હાથ મૂકીને કસમ આપી હતી. તેમણે કહ્યું હતું કે જો તારા પપ્પાને આ વાતની ખબર પડશે તો તેમનો આત્મસન્માન ઘવાશે. એક નાનો ભાઈ મોટા ભાઈ સામે લઘુતાગ્રંથિ અનુભવશે જે તેમને મંજૂર નહોતું."

રિયાએ આગળ ઉમેર્યું, "બાપુજીએ મને કહ્યું હતું કે તું ભણી-ગણીને મોટી માણસ બની જા, એ જ મારી સાચી કમાણી છે. તેમણે આખી જિંદગી પરિવારના ટોણા સહન કર્યા પણ ક્યારેય પોતાનું આ બલિદાન કોઈની સામે જાહેર ન કર્યું."

આ સાંભળીને દિનેશભાઈ માથે હાથ દઈને મંડપના પગથિયે બેસી પડ્યા. તેમની આંખોમાંથી પસ્તાવાના આંસુની ધારા વહેવા લાગી. જે ભાઈને તેઓ આખી જિંદગી ગરીબ અને નિષ્ફળ સમજતા રહ્યા, તે ભાઈએ તેમના પરિવારનું ગૌરવ સાચવવા પોતાનું સર્વસ્વ લૂંટાવી દીધું હતું.

હોલમાં ઉભેલા કાકા અને બીજા સંબંધીઓ પણ શરમથી પોતાની નજર નીચે ઢાળી ગયા. જે સાદા માણસને તેઓ પોતાના મોટા કાર્યક્રમમાં બોલાવવા લાયક નહોતા સમજતા, તે માણસનું દિલ આખા પરિવાર કરતાં કેટલું મોટું હતું.

રિયાએ વરરાજા કાર્તિક સામે જોયું અને કહ્યું, "કાર્તિક, મને માફ કરજો. પણ જ્યાં સુધી મારા ગોપાળ બાપુજી અહીં આવીને મને આશીર્વાદ નહીં આપે, ત્યાં સુધી હું ફેરા નહીં ફરું."

કાર્તિક ઊભો થયો અને તેણે રિયાનો હાથ પકડી લીધો. કાર્તિકે કહ્યું, "રિયા, તું સાચી છે. આવા દેવ જેવા માણસના આશીર્વાદ વગર આપણો સંસાર ક્યારેય સુખી ન થઈ શકે."

દિનેશભાઈ તાત્કાલિક ઊભા થયા અને તેમણે ગાડીની ચાવી હાથમાં લીધી. તેમણે રડતાં રડતાં કહ્યું, "હું પોતે ગામડે જઈશ અને ભાઈના પગ પકડીને તેમને અહીં લઈ આવીશ. મેં બહુ મોટું પાપ કર્યું છે."

દિનેશભાઈ અને તેમના નાના ભાઈ બંને ગાડી લઈને ગામ તરફ રવાના થયા. બે કલાકમાં તેઓ ગામડે પહોંચ્યા જ્યાં ગોપાળભાઈ પોતાના જૂના ઓટલા પર બેસીને માળા ફેરવી રહ્યા હતા. તેમના ચહેરા પર કોઈ ફરિયાદ કે કડવાશ નહોતી.

દિનેશભાઈ દોડીને મોટા ભાઈના પગમાં પડી ગયા અને ધ્રૂસકે ને ધ્રૂસકે રડી પડ્યા. "મને માફ કરી દો મોટાભાઈ, હું પૈસાના નશામાં આંધળો થઈ ગયો હતો," દિનેશભાઈ બોલ્યા. "તમે મારા ઘરને બચાવ્યું અને મેં તમને ભૂલી જવાની ભૂલ કરી."

ગોપાળભાઈએ આશ્ચર્યથી નાના ભાઈને ઊભો કર્યો અને ગળે લગાવી દીધો. તેમણે કહ્યું, "દિનેશ, તું મારો નાનો ભાઈ છે, તારાથી કોઈ ભૂલ નથી થઈ. પરિવારમાં વડીલની ફરજ જ બલિદાન આપવાની હોય છે."

દિનેશભાઈ ગોપાળભાઈને આગ્રહપૂર્વક ગાડીમાં બેસાડીને શહેરમાં પાછા લાવ્યા. જ્યારે ગોપાળભાઈ લગ્નના હોલમાં પ્રવેશ્યા, ત્યારે આખા હોલમાં હાજર તમામ મહેમાનો ઊભા થઈ ગયા અને તાળીઓનો ગડગડાટ શરૂ થઈ ગયો.

રિયા દોડીને મંડપમાંથી નીચે આવી અને પોતાના મોટા બાપુજીને વળગી પડી. ગોપાળભાઈની આંખોમાંથી પણ હર્ષના આંસુ સરી પડ્યા. તેમણે રિયાના માથા પર હાથ મૂકીને અઢળક આશીર્વાદ આપ્યા.

દિનેશભાઈએ ગોપાળભાઈને કન્યાદાનની મુખ્ય ખુરશી પર બેસાડ્યા. તેમણે કહ્યું કે આ દીકરીનું સાચું કન્યાદાન કરવાનો હક માત્ર તેના મોટા બાપુજીનો જ છે. ગોપાળભાઈના હાથે રિયા અને કાર્તિકનો હસ્તમેળાપ થયો.

લગ્નની વિધિ ખૂબ જ આનંદ અને પવિત્ર વાતાવરણમાં પૂરી થઈ. આખા મંડપમાં એક અનોખી શાંતિ અને સ્નેહની સુવાસ ફેલાઈ ગઈ હતી. પૈસા અને દેખાડાના આડંબર સામે સાચા પ્રેમ અને ત્યાગનો મોટો વિજય થયો હતો.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.