લગ્નમાં મા ન આવી તો દીકરીએ નફરત કરી, વર્ષો પછી જૂની તિજોરી ખોલી તો...

લગ્નના મંડપમાં ચારેય તરફ શરણાઈના સૂર ગૂંજી રહ્યા હતા અને મહેમાનોની ચહલપહલ હતી. બધા જ ચહેરા પર ખુશી દેખાતી હતી, પણ વરરાજાની બાજુમાં બેઠેલી પૂજાની આંખો વારંવાર દરવાજા તરફ જતી હતી. તેની માતા સવિતાબેન હજુ સુધી મંડપમાં આવ્યા નહોતા.

પૂજાની બહેનપણીએ આવીને ધીમેથી કહ્યું કે માજીએ લગ્નમાં આવવાની ચોખ્ખી ના પાડી દીધી છે. આ સાંભળીને પૂજાના દિલમાં ભારે ગુસ્સો અને નફરત ભરાઈ ગઈ. તેને લાગ્યું કે પોતાની મરજીથી વિવેક સાથે લગ્ન કર્યા હોવાથી તેની માતા તેને આજીવન સજા આપી રહી છે.

ફેરા ફરતી વખતે પણ પૂજાના મનમાં પોતાની માતા પ્રત્યે કડવાશ જ ચાલતી રહી. તેણે મનમાં નક્કી કરી લીધું કે હવે તે ક્યારેય પોતાની માતા સાથે સંબંધ નહીં રાખે. વિદાય સમયે પણ તે માતાને મળ્યા વગર જ પોતાના સાસરે જવા માટે ગાડીમાં બેસી ગઈ.

લગ્ન પછીના પાંચ વર્ષ ખૂબ ઝડપથી વીતી ગયા અને પૂજા પોતાના નવા પરિવારમાં સેટ થઈ ગઈ. તેનો પતિ વિવેક ખૂબ પ્રેમ કરનારો હતો અને સાસુ પણ તેને પોતાની દીકરીની જેમ રાખતા હતા. પણ પૂજાના મનમાં પોતાની માતા માટે છવાયેલી કડવાશ જરાય ઓછી થઈ નહોતી.

સાત વર્ષમાં પૂજાના ઘરે એક સુંદર દીકરાનો જન્મ થયો, છતાં સવિતાબેન ક્યારેય તેના ઘરે પગ મૂકવા આવ્યા નહીં. પૂજાને જ્યારે પણ માતાની યાદ આવતી ત્યારે તેનો ગુસ્સો ફરી તાજો થઈ જતો. તેને લાગતું કે એક મા આટલી બધી પથ્થરદિલ કેવી રીતે હોઈ શકે.

એક દિવસ બપોરે પૂજા પોતાના રૂમમાં કામ કરતી હતી ત્યારે ઘરના ફોનની ઘંટડી વાગી. ફોન તેની નાની બહેનનો હતો, જેણે કહ્યું કે મમ્મીની તબિયત છેલ્લા કેટલાક દિવસોથી બહુ ખરાબ રહે છે. પૂજાએ સામો જવાબ આપ્યો કે જે માને મારી કોઈ પડી નથી, તેની મને પણ કોઈ ચિંતા નથી.

બહેને સામેથી રડતાં રડતાં વિનંતી કરી કે એકવાર આવીને મમ્મીને મળી જાઓ. પૂજાનું દિલ અંદરથી પીગળ્યું, પણ તેનો અહંકાર અને જૂનો ગુસ્સો વચ્ચે આવી ગયો. તેણે ફોન મૂકી દીધો અને પોતાના કામમાં પરોવાઈ ગઈ.

તે જ સાંજે પૂજાના સસરા રમેશભાઈ ઘરના હોલમાં બેસીને કોઈ કાગળો જોઈ રહ્યા હતા. તેમના ચહેરા પર ભારે ચિંતા અને ગભરાટ દેખાતો હતો. વિવેકે આવીને પૂછ્યું કે શું થયું છે, પણ રમેશભાઈએ વાત ટાળી દીધી.

બીજા દિવસે સવારે એક વકીલ રમેશભાઈને મળવા માટે ઘરે આવ્યા. વકીલે તેમના હાથમાં એક જૂની કોર્ટની નોટિસ આપી અને કહ્યું કે આ જૂનો કેસ ફરીથી ખૂલ્યો છે. જો જૂના કાગળો નહીં મળે તો બહુ મોટી મુશ્કેલી ઊભી થશે.

રમેશભાઈએ પૂજાને બોલાવીને કહ્યું કે ઉપરના માળે મૂકેલી જૂની તિજોરીમાંથી ત્રીસ વર્ષ જૂની ફાઈલો શોધી લાવે. પૂજા ઉપરના ઓરડામાં ગઈ અને ધૂળ ખાતી જૂની લાકડાની પેટી ખોલી. પેટીમાં ઘણી બધી જૂની ફાઈલો અને પીળા પડી ગયેલા કોર્ટના કાગળો પડ્યા હતા.

કાગળો ફંફોસતાં ફંફોસતાં પૂજાના હાથમાં એક જૂની ડાયરી અને કોર્ટના સિક્કાવાળો કાગળ આવ્યો. કાગળ પર લખેલું નામ વાંચીને પૂજાની આંખો પહોળી થઈ ગઈ. તેમાં તેના પોતાના પિતાનું નામ અને તેના સસરા રમેશભાઈનું નામ સાથે લખેલું હતું.

પૂજાએ આશ્ચર્યથી એ કાગળ પૂરો વાંચવાનું શરૂ કર્યું. તેમાં ત્રીસ વર્ષ જૂના એક કપડાના કારખાનાની ભાગીદારીનો ઉલ્લેખ હતો. કાગળમાં લખ્યું હતું કે રમેશભાઈએ પૂજાના પિતા સાથે બહુ મોટો વિશ્વાસઘાત કર્યો હતો.

તે સમયે રમેશભાઈએ બોગસ સહીઓ કરીને પૂજાના પિતાનું આખું કારખાનું પોતાના નામે કરી લીધું હતું. પૂજાના પિતાએ પોતાની બધી જમાપૂંજી એ કારખાનામાં લગાવી દીધી હતી. વિશ્વાસઘાતના આઘાતમાં જ પૂજાના પિતાને હાર્ટ અટેક આવ્યો હતો અને તેમનું અકાળે અવસાન થયું હતું.

આ બધું વાંચીને પૂજાના પગ નીચેથી જમીન ખસી ગઈ. તેને વિશ્વાસ નહોતો થતો કે જે સસરાને તે પિતા સમાન માનતી હતી, તેમણે જ તેના પરિવારને બરબાદ કર્યો હતો. તેના હાથમાંથી કાગળો છૂટી ગયા અને તે જમીન પર બેસી પડી.

ડાયરીના પાછળના પાના પર તેની માતા સવિતાબેનની હસ્તરેખામાં કેટલુંક લખાણ હતું. સવિતાબેને લખ્યું હતું કે જે દિવસે પૂજા વિવેકને ઘરે લઈને આવી હતી, તે જ દિવસે તેમણે રમેશભાઈને ઓળખી લીધા હતા. તેઓ પોતાના પતિના હત્યારાના ઘરમાં પોતાની દીકરીને મોકલવા માંગતા નહોતા.

પણ તે સમયે તેમની પાસે રમેશભાઈ સામે કોઈ પક્કો પુરાવો નહોતો. જો તેઓ પૂજાને સત્ય કહેત, તો પૂજાને લાગત કે મા માત્ર પોતાની મરજી ચલાવવા માટે ખોટો આરોપ લગાવી રહી છે. પૂજાની ખુશી ન છીનવાય એટલા માટે તેમણે પોતે ખરાબ બનવાનું સ્વીકારી લીધું હતું.

ડાયરીમાં આગળ લખ્યું હતું કે એક પત્ની તરીકે તેઓ પતિના ગુનેગારના ઘરે ક્યારેય પગ મૂકી શકે તેમ નહોતા. એટલે જ તેમણે દીકરીના લગ્નમાં ન જવાનો અને આખી જિંદગી દીકરીની નફરત સહન કરવાનો કઠોર નિર્ણય લીધો હતો.

આ સત્ય સામે આવતાં જ પૂજાનું દિલ ધ્રૂજી ઊઠ્યું. તેને સમજાઈ ગયું કે જે માને તે પથ્થરદિલ સમજી રહી હતી, તેણે પોતાની દીકરીના સુખ માટે કેટલું મોટું બલિદાન આપ્યું હતું. પોતાની જ મા પ્રત્યે આટલા વર્ષો સુધી નફરત રાખવા બદલ તેને ભારે પસ્તાવો થવા લાગ્યો.

પૂજા કાગળો હાથમાં લઈને સીધી નીચે આવી અને સસરાની સામે ઊભી રહી ગઈ. તેણે સસરાના હાથમાં એ જૂના કોર્ટના કાગળો મૂકી દીધા. રમેશભાઈએ કાગળો જોયા અને તેમનો ચહેરો સાવ સફેદ પડી ગયો.

વિવેકે પૂછ્યું કે આ બધું શું છે, ત્યારે પૂજાએ રડતાં રડતાં આખી સત્ય હકીકત જણાવી દીધી. વિવેક પણ પોતાના પિતાનું આ કાળું સત્ય સાંભળીને સ્તબ્ધ થઈ ગયો. રમેશભાઈ શરમના માર્યા પોતાની નજર નીચે ઢાળી ગયા અને કશું બોલી શક્યા નહીં.

પૂજાએ એક ક્ષણ પણ રાહ જોયા વગર ઘરની બહાર દોટ મૂકી. વિવેક પણ તેની પાછળ પાછળ ગાડી લઈને નીકળ્યો. પૂજાનું મન માત્ર પોતાની માતા પાસે પહોંચવા માટે તડપી રહ્યું હતું.

ગામડે પહોંચીને પૂજા સીધી પોતાના જૂના ઘરના દરવાજા પાસે દોડી ગઈ. ઘરમાં શાંતિ છવાયેલી હતી અને સવિતાબેન ખાટલા પર સૂતેલા હતા. પૂજાએ દોડીને પોતાની માતાના પગ પકડી લીધા અને મોટેથી રડી પડી.

"મમ્મી, મને માફ કરી દે, હું બહુ મોટી પાપી છું," પૂજાના અવાજમાં અસહ્ય દર્દ હતું. સવિતાબેને ધીમેથી આંખો ખોલી અને પોતાની દીકરીને આટલા વર્ષો પછી પોતાની સામે જોઈ. તેમણે ધ્રૂજતા હાથે પૂજાના આંસુ લૂછ્યા.

પૂજાએ રડતાં રડતાં કહ્યું કે તેણે સસરાના ઘરની પેટીમાંથી બધી ફાઈલો જોઈ લીધી છે. તેણે કહ્યું કે મા, તું સાચી હતી અને હું તારા ત્યાગને ઓળખી ન શકી. સવિતાબેને દીકરીને પોતાના ગળે લગાવી દીધી અને બંને આસુ સારે લાગ્યા.

વિવેકે પણ સવિતાબેનના પગે પડીને પોતાના પિતાના પાપ બદલ માફી માંગી. તેણે વચન આપ્યું કે તે પોતાના પિતાની ભૂલનું પ્રાયશ્ચિત કરશે અને સવિતાબેનનું આખું કારખાનું તેમને પાછું અપાવશે.

સવિતાબેને વિવેકના માથા પર હાથ મૂકીને કહ્યું કે તેમને કોઈ સંપત્તિ પાછી નથી જોઈતી. તેઓ માત્ર એટલું જ ઇચ્છતા હતા કે તેમની દીકરી એક સારા ઘરમાં સુખી રહે. તેમણે વિવેકને કહ્યું કે તેમાં તેનો કોઈ વાંક નહોતો.

વર્ષોથી બે હૃદય વચ્ચે બંધાયેલી નફરતની દીવાલ એક જ ક્ષણમાં તૂટી ગઈ. પૂજાને સમજાઈ ગયું કે માનો પ્રેમ કોઈ પણ સ્વાર્થ કે શરત વગરનો હોય છે. માતા જે નિર્ણય લે છે, તેની પાછળ હંમેશાં દીકરા કે દીકરીનું હિત જ હોય છે.

આજે પૂજા પોતાની માના ખોળામાં માથું મૂકીને શાંતિથી બેઠી હતી. તેના દિલમાંથી વર્ષો જૂનો ગુસ્સો સાવ ઓગળી ગયો હતો. ઘરના આંગણામાં ફરી એકવાર સાચો પ્રેમ અને પ્રેમની સુવાસ ફેલાઈ ગઈ હતી.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.