સાત વર્ષના લગ્નજીવન પછી પતિનું મોટું સત્ય સામે આવ્યું, પત્નીએ કારણ પૂછ્યું તો...

રાધિકા છેલ્લા ત્રણ દિવસથી ઘરના એક ખૂણામાં બેસીને જૂની ફાઈલો અને કાગળો જોઈ રહી હતી. તેના હાથ ધ્રૂજી રહ્યા હતા અને મનમાં હજાર વિચારો ચાલી રહ્યા હતા. ટેબલ પર તેના પતિ કાર્તિકનું ઓફિસનું આઈડી કાર્ડ પડ્યું હતું, જેમાં કાર્તિકનું પૂરું નામ કંઈક અલગ જ લખેલું હતું.

રાધિકા અને કાર્તિકના લગ્નને સાત વર્ષ થઈ ગયા હતા. આટલા વર્ષોમાં કાર્તિકે ક્યારેય પોતાની સરકારી ઓળખ કે જૂના કાગળો રાધિકાના હાથમાં આવવા દીધા નહોતા. ઘરમાં બધા તેને કાર્તિક તરીકે જ ઓળખતા હતા, પણ આઈડી કાર્ડમાં નામ પાછળ લખાયેલી અટક સાવ અજાણી હતી.

રાધિકાના મનમાં શંકાનો મોટો પહાડ ઊભો થઈ ગયો હતો. તેને લાગ્યું કે જે માણસ સાથે તે સાત વર્ષથી રહે છે, તેણે પોતાની સાચી ઓળખ તેનાથી છુપાવી છે. તે વિચારવા લાગી કે કાર્તિક કોઈ ગુનાહિત ભૂતકાળ ધરાવે છે કે પછી તેની કોઈ બીજી જિંદગી પણ ચાલે છે.

સાંજે કાર્તિક ઓફિસેથી ઘરે આવ્યો ત્યારે ઘરનું વાતાવરણ સાવ શાંત હતું. રાધિકાએ ચાનો કપ ટેબલ પર મૂક્યો પણ કાર્તિક સામે જોયું પણ નહીં. કાર્તિકે રાધિકાનો ગંભીર ચહેરો જોઈને પૂછ્યું, "શું થયું રાધિકા? તબિયત તો સારી છે ને?"

રાધિકાએ કશું બોલ્યા વગર ટેબલ પરથી પેલું આઈડી કાર્ડ ઉપાડીને કાર્તિકની સામે મૂકી દીધું. કાર્તિકની નજર કાર્ડ પર પડી અને તેનો ચહેરો એકદમ ફીકો પડી ગયો. તેના હાથમાંથી ચાનો કપ છૂટતાં છૂટતાં રહી ગયો.

"આ શું છે કાર્તિક?" રાધિકાએ ધ્રૂજતા અવાજે પૂછ્યું. "આટલા વર્ષોથી તમે મારી સાથે કયું નાટક કરી રહ્યા છો? તમારું સાચું નામ અને અટક આ કેમ છે?"

કાર્તિકે નજર નીચે ઢાળી દીધી અને કાગળો સરખા કરવા લાગ્યો. તેણે વાત ટાળવાનો પ્રયત્ન કરતાં કહ્યું, "રાધિકા, આ ઓફિસની નાની ભૂલ છે. તું ખોટી ચિંતા ના કર."

રાધિકાનો ગુસ્સો વધી ગયો અને તેની આંખોમાં આંસુ આવી ગયા. તેણે કહ્યું, "મને મૂર્ખ બનાવવાનું બંધ કરો. જો આ ભૂલ હોત તો બેંકના કાગળોમાં પણ આ જ નામ કેમ હોત? તમે મારાથી કંઈક બહુ મોટું છુપાવી રહ્યા છો."

કાર્તિકે ઊંડો શ્વાસ લીધો અને ચુપચાપ રૂમની બહાર જતો રહ્યો. તે રાત્રે કાર્તિકે રાધિકા સાથે એક પણ શબ્દ ન કહ્યો. રાધિકા આખી રાત પલંગ પર બેસીને રડતી રહી અને પોતાના ભવિષ્ય વિશે વિચારતી રહી.

બીજા દિવસે સવારે રાધિકાએ પોતાનો સામાન પેક કરવાનો શરૂ કરી દીધો. તેણે નક્કી કરી લીધું હતું કે જ્યાં સુધી તેને પૂરી સચ્ચાઈ ખબર નહીં પડે, ત્યાં સુધી તે આ ઘરમાં નહીં રહે. કાર્તિકે તેને સામાન સરખો કરતી જોઈ પણ તેને રોકી નહીં.

જેમ જેમ દિવસો વિતતા ગયા, તેમ તેમ રાધિકાની અકળામણ વધતી ગઈ. તેણે કાર્તિકના નાના ભાઈ દેવને ઘરે બોલાવ્યો. દેવ રાધિકાની ચિંતા જોઈને શાંત બેસી રહ્યો પણ તેણે પણ શરૂઆતમાં કશું કહેવાની ના પાડી દીધી.

રાધિકાએ દેવના હાથ પકડીને રડતાં રડતાં કહ્યું, "મને સાચું કહી દે દેવ. શું તારા ભાઈએ કોઈ મોટો ગુનો કર્યો છે? કે પછી તેમનું પહેલાં કોઈ લગ્ન થઈ ચૂક્યું છે?"

દેવે રાધિકા સામે જોયું અને તેની આંખો ભરાઈ આવી. તેણે કહ્યું, "ભાભી, તમે જે વિચારી રહ્યા છો એવું કશું જ નથી. મારા ભાઈએ કોઈ ગુનો નથી કર્યો, પણ તેઓ એક બહુ મોટા દર્દ સાથે જીવી રહ્યા છે."

દેવે આગળ કહેવાનું શરૂ કર્યું, "જ્યારે ભાઈ દસ વર્ષના હતા, ત્યારે અમારા પિતાજીએ અમને અને મમ્મીને રસ્તા પર છોડી દીધા હતા. તેઓ બીજા કોઈ સાથે જતા રહ્યા હતા અને અમારી કોઈ સંભાળ નહોતી લીધી."

રાધિકા સ્તબ્ધ થઈને દેવની વાત સાંભળી રહી હતી. દેવે કહ્યું, "પિતાજીના એ નિર્ણય પછી મમ્મીએ લોકોના ઘરમાં વાસણ ઘસીને અમને ભણાવ્યા હતા. તે સમયે આખા સમાજે અને સગાંઓએ આપણો તિરસ્કાર કર્યો હતો."

"મારા ભાઈને એ માણસના નામથી અને તેમની અટકથી સખત નફરત થઈ ગઈ હતી," દેવે આગળ ઉમેર્યું. "તેમણે નાનપણમાં જ કસમ ખાધી હતી કે તેઓ એ માણસની ઓળખ સાથે ક્યારેય નહીં જીવે. એટલે તેમણે પોતાની ઓળખ બદલી નાખી હતી."

દેવે કહ્યું, "ભાઈએ આખી જિંદગી એ વાતનો શરમ અને બોજ અનુભવ્યો છે કે તેઓ એવા માણસના લોહી છે. તેઓ ક્યારેય એ માણસ જેવા બનવા નહોતા માંગતા, એટલે જ તેમણે પોતાની જૂની અટક છોડી દીધી હતી."

આ બધું સાંભળીને રાધિકાના પગ નીચેથી જમીન ખસી ગઈ. તેને પોતાની જાત પર ભારે પસ્તાવો થવા લાગ્યો. તે જે માણસને ગુનેગાર સમજી રહી હતી, તે તો નાનપણથી એક ઊંડા ઘાવ સાથે જીવી રહ્યો હતો.

રાધિકાએ તરત જ સામાન ફરીથી મૂકી દીધો અને કાર્તિકના ઓફિસેથી પાછા આવવાની રાહ જોવા લાગી. સાંજે જ્યારે કાર્તિક ઘરે આવ્યો ત્યારે તે ખૂબ થાકેલો અને ઉદાસ દેખાતો હતો. રાધિકા ચુપચાપ તેની પાસે ગઈ અને તેના હાથ પકડી લીધા.

કાર્તિકે રાધિકા સામે જોયું અને તેની આંખોમાંથી આંસુ સરી પડ્યા. તેણે કહ્યું, "રાધિકા, મને માફ કરી દે. હું તને સત્ય ન કહી શક્યો કારણ કે મને ડર હતો કે તું પણ મને એ જ નજરે જોઈશ."

રાધિકાએ કાર્તિકના મોં પર હાથ મૂકી દીધો અને તેને ગળે લગાવી દીધો. તેણે કહ્યું, "તમારે માફી માંગવાની કોઈ જરૂર નથી. મારો ગુસ્સો અને શંકા સાવ ખોટા હતા, હું તમારું દર્દ સમજી ન શકી."

કાર્તિકે રાધિકાના ખોળામાં માથું મૂકી દીધું અને બાળકની જેમ રડી પડ્યો. તેણે કહ્યું, "હું આખી જિંદગી એ માણસની છાયાથી ભાગતો રહ્યો છું. હું બસ એક સાચો અને સારો માણસ બનવા માંગતો હતો."

રાધિકાએ કાર્તિકના માથા પર હાથ ફેરવતાં કહ્યું, "તમે એક ખૂબ સારા પતિ અને શ્રેષ્ઠ માણસ છો. ભૂતકાળ ગમે તે હોય, પણ તમારું વર્તમાન અને ભવિષ્ય મારી સાથે છે. હવે તમારે કોઈ ઓળખથી ડરવાની જરૂર નથી."

તે રાત્રે સાત વર્ષમાં પહેલીવાર કાર્તિક કોઈ પણ ચિંતા વગર શાંતિથી ઊંઘી શક્યો. રાધિકા સમજી ગઈ હતી કે પ્રેમ માત્ર ખુશીઓમાં સાથ આપવાનો નથી, પણ ભાગીદારીમાં સાથીના જૂના ઘાવ રૂઝવવાનો પણ છે. ઘરમાં ફેલાયેલી અશાંતિ અને શંકા હવે સાચા વિશ્વાસ અને પ્રેમમાં બદલાઈ ગઈ હતી.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.