લગ્નમાં મોડું થવાના ડરે રસ્તા પર તરફડતા ઘાયલ વૃદ્ધને છોડી ભાગનાર પરિવારના પગ નીચેથી જમીન સરકી ગઈ, મંડપમાં પહોંચતાં જ...

બપોરના બાર વાગ્યે હાઈવે પર ડામરનો રસ્તો ધોમધખતા વૈશાખી તડકામાં ભઠ્ઠીની જેમ ધગધગી રહ્યો હતો.

એક ચમકતી સફેદ લક્ઝરી આયાતી ગાડી પૂરપાટ ઝડપે શહેરના મુખ્ય રસ્તા તરફ દોડી રહી હતી.

ગાડીના આગળના બોનેટ પર તાજા લાલ ગુલાબના ફૂલો અને સોનેરી રિબિન ખૂબ જ સુંદર રીતે સજાવેલી હતી.

ગાડી ચલાવી રહેલો યુવાન દીકરો કેતન વારંવાર પોતાના હાથમાં પહેરેલી મોંઘી ઘડિયાળ સામે ચિંતાતુર નજરે જોઈ રહ્યો હતો.

પાછળની સીટ પર બેઠેલા તેના પિતા રમેશભાઈ મોંઘી રેશમી શેરવાની અને માથે સોનેરી સાફો બાંધીને વટભેર બેઠા હતા.

તેમની બાજુમાં બેઠેલી પત્ની ભાવનાબેન સોનાના ભારે નવલખા હાર અને કિંમતી ઝરીવાળી પટોળા સાડીમાં સજ્જ હતાં.

આજે રમેશભાઈની એકની એક લાડકવાયી દીકરી પૂજાના લગ્ન શહેરના સૌથી મોટા ઉદ્યોગપતિ અને પ્રતિષ્ઠિત પરિવારમાં નક્કી થયા હતા.

આખા શહેરમાં આ શાહી લગ્નની ચર્ચા હતી અને રમેશભાઈએ પોતાની આબરૂ ખાતર લાખો રૂપિયા પાણીની જેમ વહાવ્યા હતા.

લગ્નનું શુભ મુહૂર્ત બપોરે એક વાગીને પંદર મિનિટનું હતું અને મંડપમાં પહોંચવા માટે તેમની પાસે માત્ર અડધો કલાક જ બચ્યો હતો.

'કેતન, ગાડીની સ્પીડ હજુ થોડી વધાર, આપણે કોઈપણ સંજોગોમાં મુહૂર્ત પહેલાં મંડપમાં પહોંચવું જ પડશે!' રમેશભાઈએ ઉતાવળા અવાજે કહ્યું.

'જો વેવાઈ પક્ષના મોટા મંત્રીઓ અને ઉદ્યોગપતિઓ આવી ગયા અને આપણે મોડા પડ્યા તો આપણું આખા સમાજમાં નાક કપાઈ જશે.' રમેશભાઈએ ચિંતા વ્યક્ત કરી.

ભાવનાબેને પણ સાડીનો પાલવ સરખો કરતાં કહ્યું, 'હા બેટા, આ લગ્ન પાછળ આપણે કરોડો રૂપિયા ખર્ચ્યા છે, વેવાઈ સામે આપણો વટ પડવો જોઈએ.'

કેતને એક્સિલેટર દબાવ્યું અને ગાડી સોની ઝડપે હાઈવે પર દોડવા લાગી.

તે સમયે હાઈવેના એક સૂમસામ વળાંક પર કેતનની નજર રસ્તાની બાજુમાં પડેલા એક અતિ કરુણ દ્રશ્ય પર પડી.

ત્યાં એક જૂનું સ્કૂટર રસ્તા વચ્ચે પટકાયેલું હતું અને તેની બાજુમાં એક સિત્તેર વર્ષના વૃદ્ધ લોહીથી લથપથ હાલતમાં પડ્યા હતા.

તે વૃદ્ધના માથામાંથી લોહીની ધારા વહી રહી હતી અને તેમના સાદા સફેદ ખાદીના કુરતા પર લાલ ધાબા પડી ગયા હતા.

વૃદ્ધ કણસતા અવાજે પોતાનો એક ધ્રૂજતો હાથ ઊંચો કરીને પસાર થતી ગાડીઓ પાસે મદદ અને પાણીની ભીખ માંગી રહ્યા હતા.

તેમની બાજુમાં કપડાંની એક નાની થેલી રસ્તાના કાદવમાં વિખરાયેલી પડી હતી.

આ હૃદયદ્રાવક દ્રશ્ય જોઈને કેતને અચાનક ગાડીની બ્રેક દબાવી અને ગાડી રસ્તાના કિનારે ધીમી પડી ગઈ.

'પપ્પા, જુઓ સામે પેલા દાદાનો ભયાનક અકસ્માત થયો છે અને તેમના માથામાંથી ખૂબ લોહી વહી રહ્યું છે!' કેતને ગભરાઈને કહ્યું.

'આપણે ગાડી ઊભી રાખીને તેમને તરત જ નજીકના દવાખાને પહોંચાડવા જોઈએ, નહીં તો તેઓ તડપીને મરી જશે!' કેતને દરવાજો ખોલવાનો પ્રયાસ કર્યો.

પરંતુ રમેશભાઈએ પાછળથી કેતનનો હાથ જોરથી પકડીને તેને રોકી લીધો.

'કેતન, તારું મગજ ખસી ગયું છે કે શું, આપણે કોઈ એમ્બ્યુલન્સ કે સેવા સંસ્થા નથી ચલાવતા!' રમેશભાઈએ ક્રોધથી તાડૂકીને કહ્યું.

'આપણી દીકરીના લગ્નનું મુહૂર્ત માથે આવીને ઊભું છે અને તને રસ્તાના ભિખારીઓની ચિંતા થાય છે?'

ભાવનાબેને પણ મોં મચકોડીને તીખા અવાજે બૂમ પાડી, 'કેતન, ગાડી જરાય ઊભી ન રાખતો, તરત જ ગાડી આગળ વધાર!'

'આપણી આ નવી મોંઘી ગાડીની સફેદ લેધર સીટો લોહીથી ખરાબ થઈ જશે અને આપણા નવા રેશમી કપડાં પણ બગડી જશે!'

'જો પોલીસ કેસ થશે તો આખો દિવસ હોસ્પિટલ અને થાણે બેસવું પડશે અને અહીં દીકરીનો મંડપ સૂનો રહી જશે!' ભાવનાબેને ડર બતાવ્યો.

કેતને કાચમાંથી પાછળ જોયું, તે વૃદ્ધ અતિશય લાચાર નજરે તેમના તરફ હાથ લંબાવી રહ્યા હતા અને તેમના હોઠ પાણી માટે ફફડતા હતા.

'મમ્મી, એ વૃદ્ધને જો સમયસર સારવાર નહીં મળે તો તેમનો જીવ ચાલ્યો જશે, દવાખાનું માત્ર પાંચ કિલોમીટર દૂર છે!' કેતને કરગરીને કહ્યું.

પરંતુ રમેશભાઈએ કેતનના ખભા પર જોરથી તમાચો માર્યો.

'ચૂપચાપ ગાડી દોડાવ, જો એક મિનિટ પણ બગાડી છે તો તારી ખેર નથી!' રમેશભાઈએ કડકાઈથી આદેશ આપ્યો.

કેતને ભારે હૈયે અને ધ્રૂજતા હાથે એક્સિલેટર દબાવી દીધું.

ગાડી પૂરપાટ ઝડપે તે તરફડતા વૃદ્ધને ધૂળની ડમરીઓમાં પાછળ છોડીને આગળ નીકળી ગઈ.

વીસ મિનિટ પછી તેઓ શહેરના વિશાળ લગ્ન હોલના ભવ્ય પ્રવેશદ્વારે પહોંચ્યા.

દરવાજે શરણાઈઓ વાગી રહી હતી અને ગુલાબના ફૂલોની સુગંધથી આખો હોલ મહેકી રહ્યો હતો.

પરંતુ હોલની અંદર દાખલ થતાં જ રમેશભાઈ અને ભાવનાબેનને વાતાવરણમાં એક અજીબ સન્નાટો, ગભરાટ અને રોકકળ સંભળાઈ.

મંડપના મંચ પર વરરાજા કાર્તિક માથે સાફો બાંધીને એકલો બેઠો હતો અને તેના બંને હાથ માથા પર હતા.

કાર્તિકની આંખોમાંથી અશ્રુઓની અવિરત ધાર વહી રહી હતી અને તે ધ્રૂસકે ધ્રૂસકે રડી રહ્યો હતો.

સામે મંડપમાં બેઠેલા સંબંધીઓના ચહેરા પર ભયાનક ગમગીની અને શોક છવાયેલા હતા.

લગ્નની શરણાઈઓ અચાનક બંધ થઈ ગઈ હતી અને ઢોલ-નગારા વાળા ચૂપચાપ ખૂણામાં ઊભા હતા.

કન્યાના શણગાર ખંડમાં દીકરી પૂજા પણ રડતી બેઠી હતી.

રમેશભાઈ અત્યંત ગભરાઈને ઉતાવળા પગલે વરરાજા કાર્તિક પાસે દોડી ગયા.

'બેટા કાર્તિક, આ શું થઈ રહ્યું છે, તું કેમ રડી રહ્યો છે?' રમેશભાઈએ આશ્ચર્યથી પૂછ્યું.

'લગ્નનું શુભ મુહૂર્ત થઈ ગયું છે, કન્યા પણ તૈયાર છે, તારા પિતાજી ક્યાં છે?' રમેશભાઈએ ચારેય તરફ નજર દોડાવી.

'મારા વેવાઈ હજુ સુધી મંડપમાં પધાર્યા કેમ નથી, કોઈ મુશ્કેલી થઈ છે?' રમેશભાઈના અવાજમાં ધ્રુજારી હતી.

કાર્તિકે ધ્રૂસકે ધ્રૂસકે રડતાં રમેશભાઈના બંને હાથ પકડી લીધા.

'અંકલ, મારી આખી દુનિયા લૂંટાઈ ગઈ છે!' કાર્તિકનો અવાજ રડીને રૂંધાઈ ગયો હતો.

'મારા પિતાજી લગ્નની પૂજા માટે મારી સ્વર્ગસ્થ માતાનો સોનાનો જૂનો વારસાગત હાર લેવા માટે ઘરે ગયા હતા.'

'તેઓ પોતાના જૂના સ્કૂટર પર એકલા હાઈવે પરથી અહીં પાછા આવી રહ્યા હતા.'

'પોણો કલાક પહેલાં કોઈ અજાણ્યા વાહને તેમને હાઈવે પર જોરદાર ટક્કર મારી દીધી!'

'મારા પિતાજી અડધો કલાક સુધી ધોમધખતા તડકામાં લોહીલુહાણ હાલતમાં રસ્તા પર તરફડતા રહ્યા!' કાર્તિક છાતી પીટીને રડવા લાગ્યો.

'ત્યાંથી સેંકડો ચમકતી મોંઘી ગાડીઓ પસાર થઈ, પણ કોઈ નિર્દય માણસે મારા પિતાજીને પાણીનો એક ઘૂંટડો પણ ન આપ્યો!'

'હમણાં જ એક ટ્રક ડ્રાઈવરે તેમને સરકારી સિવિલ હોસ્પિટલના આઈસીયુમાં દાખલ કર્યા છે.'

'ડૉક્ટરો કહે છે કે જો કોઈ તેમને માત્ર દસ મિનિટ વહેલા હોસ્પિટલ લઈ આવ્યું હોત, તો તેમનું આટલું બધું લોહી ન વહી ગયું હોત!'

'મારા પિતાજી અત્યારે જિંદગી અને મોત વચ્ચે છેલ્લા શ્વાસ ગણી રહ્યા છે અંકલ!' કાર્તિક ધ્રૂસકે ધ્રૂસકે રડી પડ્યો.

આ શબ્દો સાંભળતાં જ રમેશભાઈ, ભાવનાબેન અને કેતનના પગ નીચેથી ધરતી સરકી ગઈ.

તેમના કાનમાં જાણે હજારો બોમ્બ એક સાથે ફૂટ્યા હોય તેવો ભયાનક આંચકો લાગ્યો.

ભાવનાબેનના હાથમાંથી શુકનની ચાંદીની થાળી નીચે પથ્થરની લાદી પર પડીને વેરવિખેર થઈ ગઈ.

રમેશભાઈનો ચહેરો સાવ રાખ જેવો પીળો પડી ગયો અને તેમનું આખું શરીર થરથર કાંપવા લાગ્યું.

જે લોહીલુહાણ વૃદ્ધને તેઓ રસ્તા પર કણસતો મૂકીને ભાગી આવ્યા હતા, એ કોઈ અજાણ્યો ભિખારી નહીં પણ તેમની જ દીકરીના સસરા હતા!

પોતાના રેશમી કપડાં અને નવી ગાડીની સીટ બચાવવા માટે તેમણે પોતાના જ વેવાઈને મોતના મુખમાં ધકેલી દીધા હતા!

કેતન પોતાનું માથું બંને હાથથી પકડીને મંડપના થાંભલા પાસે બેસી પડીને પોક મૂકીને રડવા લાગ્યો.

'હે ઈશ્વર, આ અમે કેવું મોટું અને અક્ષમ્ય પાપ કરી નાખ્યું!' રમેશભાઈની છાતી પશ્ચાતાપથી ફાટી પડી.

એક ક્ષણનો પણ વિચાર કર્યા વિના રમેશભાઈ, ભાવનાબેન, કેતન અને કાર્તિક બધા જ ગાડીમાં બેસીને હોસ્પિટલ તરફ દોડ્યા.

સિવિલ હોસ્પિટલના આઈસીયુ વોર્ડની બહાર લાલ લાઈટ ટમટમતી હતી અને ફિનાઈલની તીવ્ર ગંધ આવતી હતી.

કાચની બારીમાંથી અંદર જોતાં જ રમેશભાઈ અને ભાવનાબેનની આંખો ફાટી ગઈ.

સફેદ પલંગ પર માથા પર પાટા બાંધેલા અને ઓક્સિજનના માસ્ક સાથે તેમના વેવાઈ કેશવભાઈ બેભાન પડ્યા હતા.

તેમના હાથમાં હજુ પણ લોહીથી ખરડાયેલી પેલી સોનાના હારવાળી નાની થેલી દબાયેલી હતી.

ડૉક્ટરે બહાર આવીને ગંભીર ચહેરે કહ્યું, 'દર્દીની હાલત અત્યંત નાજુક છે, ખૂબ લોહી વહી ગયું છે.'

'તેમને તાત્કાલિક ઓ નેગેટિવ લોહીની ત્રણ બોટલ ચડાવવી પડશે, નહીં તો અમે તેમને બચાવી નહીં શકીએ.'

રમેશભાઈ આ સાંભળીને આઈસીયુના દરવાજા આગળ ફરસ પર ઘૂંટણિયે પડી ગયા.

તેમણે પોતાના માથા પરથી સાફો ઉતારીને જમીન પર ફેંકી દીધો અને ધ્રૂસકે ધ્રૂસકે રડવા લાગ્યા.

'મને માફ કરી દો કેશવભાઈ, હું તમારો ગુનેગાર છું!' રમેશભાઈ દીવાલ સાથે માથું પછાડવા લાગ્યા.

ભાવનાબેન પણ પોતાના સોનાના ઘરેણાં ઉતારીને રડતાં રડતાં ભગવાનની માફી માંગવા લાગ્યાં.

કેતનનું બ્લડ ગ્રુપ ઓ નેગેટિવ હોવાથી તેણે દોડીને તરત જ પોતાનું લોહી આપવા માટે ડૉક્ટર સામે હાથ લંબાવી દીધો.

કેતને પોતાનું લોહી આપીને પોતાના વેવાઈના જીવની રક્ષા કરવા માટે ઈશ્વરને કરગરીને પ્રાર્થના કરી.

ત્રણ કલાક સુધી આખું કુટુંબ આઈસીયુની બહાર હાથ જોડીને રડતું ઊભું રહ્યું.

ઈશ્વરની અસીમ કૃપાથી ઓપરેશન સફળ રહ્યું અને કેશવભાઈની આંખો ધીમે રહીને ખુલી.

ડૉક્ટરે બહાર આવીને કહ્યું કે હવે દર્દી જોખમમાંથી બહાર છે અને ભાનમાં આવી ગયા છે.

રમેશભાઈ દોડીને આઈસીયુની અંદર ગયા અને કેશવભાઈના ખાટલા પાસે ઘૂંટણિયે બેસીને તેમના પગ પકડી લીધા.

'વેવાઈ, અમને માફ કરી દો, અમે રસ્તા પર તમારી મદદ ન કરી અને તમને ઓળખી પણ ન શક્યા!' રમેશભાઈ ધ્રૂજતા અવાજે બોલ્યા.

'અમે સ્વાર્થ અને અહંકારમાં આંધળા થઈ ગયા હતા, અમે તમને મરવા માટે રસ્તા પર છોડી દીધા હતા!'

કેશવભાઈએ પોતાના ધ્રૂજતા હાથે રમેશભાઈના માથા પર હાથ મૂક્યો.

'રમેશભાઈ, માણસ પોતાના સ્વાર્થ અને અહંકારમાં ક્યારેક સાચો રસ્તો ભૂલી જાય છે.' કેશવભાઈએ ક્ષીણ અવાજે કહ્યું.

'પરંતુ આજે તમારા દીકરા કેતને પોતાનું લોહી આપીને મારો જીવ બચાવ્યો છે.'

'ઈશ્વરે મને નવો જન્મ આપ્યો છે અને આપણી દીકરીના સુખ માટે હું બધું જ ભૂલી જવા તૈયાર છું.'

ભાવનાબેને પણ આંસુ સારતાં કેશવભાઈના ચરણ સ્પર્શ કર્યા અને પોતાની ભૂલની માફી માંગી.

તે દિવસે હોસ્પિટલના એ સાદા પરિસરમાં જ પૂજા અને કાર્તિકના લગ્ન સાદગીપૂર્વક સંપન્ન થયા.

કોઈ ડીજે કે ખોટા લાખો રૂપિયાના દેખાડા નહોતા, માત્ર પશ્ચાતાપ, ક્ષમા અને સાચા પ્રેમની પવિત્રતા હતી.

સાચો ધર્મ મુહૂર્ત સાચવવામાં નથી, પરંતુ રસ્તા પર તરફડતા કોઈ લાચાર જીવને બચાવવામાં છે.

અને એ દિવસે એક પરિવારે પોતાના ખોટા અહંકારની આહુતિ આપીને માનવતાનો સાચો દીવો પ્રગટાવ્યો હતો.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.