લગ્નની ચોરીના ફેરા પહેલાં ગાયબ થયેલા ભાઈનું કયું દર્દનાક સત્ય દસ વર્ષ પછી બહાર આવ્યું?

બપોરના બાર વાગ્યાનો સમય હતો અને ભાવનગરના જૂના કાળાનાળા વિસ્તારના એક શાંત મકાનમાં પૂજા બેઠી હતી. તેના હાથમાં ચાનો કપ સાવ ઠરી ગયો હતો પણ તેનું ધ્યાન સામે પડેલી જૂની ડાયરી પર ટકેલું હતું. બરાબર દસ વર્ષ પહેલાં આજના જ દિવસે તેના જીવનનો સૌથી મોટો આઘાત તેને મળ્યો હતો.

દસ વર્ષ પહેલાં પૂજાના લગ્નનો ભવ્ય મંડપ શણગારેલો હતો અને શરણાઈના મધુર સૂર ગૂંજી રહ્યા હતા. માતા-પિતાના નાનપણમાં થયેલા અવસાન પછી મોટો ભાઈ સંજય જ પૂજા માટે પિતા અને માતા બંને સમાન હતો. સંજયે પોતાની આખી યુવાની પોતાની નાની બહેનને ભણાવવામાં અને લાડ લડાવવામાં ખર્ચી નાખી હતી.

પરંતુ લગ્નની ચોરીના ફેરા શરૂ થવાના માંડ બે કલાક પહેલાં સંજય અચાનક રહસ્યમય રીતે ગાયબ થઈ ગયો હતો. આખા મંડપમાં અને શેરીમાં શોધખોળ કરવા છતાં તેનો ક્યાંય પત્તો નહોતો મળ્યો. જાન આવીને આંગણે ઊભી હતી અને કન્યાનો સગો મોટો ભાઈ સાવ ગુમ હતો.

લગ્નમાં ઉપસ્થિત સમાજના લોકો જાતજાતની કડવી વાતો અને ગંદી અફવાઓ ફેલાવવા લાગ્યા હતા. કોઈ કહેતું હતું કે ભાઈ કરિયાવરના ખર્ચાથી ડરીને ભાગી ગયો, તો કોઈ કહેતું હતું કે તે બહેનની ખુશી જોઈ શકતો નહોતો. પૂજાએ ચોધાર આંસુએ રડતાં રડતાં દૂરના સંબંધીઓના હાથે કન્યાદાન કરાવીને લગ્ન કરવા પડ્યા હતા.

તે દિવસ પછી પૂજાના દિલમાં ભાઈ પ્રત્યે અસીમ નફરત અને કડવાશ ભરાઈ ગઈ હતી. તેણે મનોમન સંકલ્પ કરી લીધો હતો કે જે ભાઈએ તેને ભરી સભામાં અનાથની જેમ તરછોડી દીધી, તેનું મોં તે આખી જિંદગી ક્યારેય નહીં જુએ. દસ વર્ષ સુધી તેણે સંજયનું નામ પણ પોતાના હોઠ પર નહોતું આવવા દીધું.

આજે સવારે અચાનક તેના પતિ ચેતને આવીને એક એવી વાત કહી જેનાથી પૂજાના પગ નીચેથી જમીન સરકી ગઈ. ચેતને જણાવ્યું કે શહેરના છેવાડે આવેલી એક જૂની સ્કૂટર રિપેરિંગની દુકાનમાં સંજય કામ કરી રહ્યો છે. સંજય એક સાવ સાંકડી અને ગંદી ઓરડીમાં એકલો રહે છે અને તેની તબિયત અત્યંત ખરાબ છે.

પૂજાનો ગુસ્સો સાતમા આસમાને પહોંચી ગયો અને તેણે કહી દીધું કે મારે એવા સ્વાર્થી માણસ સાથે કોઈ સંબંધ નથી. પણ ચેતને તેનો હાથ પકડીને શાંત અવાજે સમજાવ્યું. ચેતને કહ્યું કે પૂજા, આખી જિંદગી નફરતની આગમાં બળવા કરતાં તેને એક છેલ્લી તક આપ કે તે પોતાની સફાઈમાં શું કહેવા માંગે છે.

ચેતને આગળ કહ્યું કે જે ભાઈએ તને પંદર વર્ષ સુધી પોતાના ખોળામાં બેસાડીને ઉછેરી, તે એક ક્ષણમાં આટલો પથ્થરદિલ કેમ બની ગયો તે જાણવાનો તને પૂરો અધિકાર છે. પૂજાનું હૃદય એક ક્ષણ માટે ધ્રૂજી ઊઠ્યું. ભારે મને અને આંખોમાં અંગારા ભરીને પૂજા એ જૂની ઓરડી તરફ જવા તૈયાર થઈ.

શહેરના છેવાડે આવેલા એક નિર્જન વિસ્તારમાં પતરાના છાપરાવાળી નાની ઓરડી પાસે પૂજાની ગાડી ઊભી રહી. ઓરડીનો દરવાજો અડધો ખૂલેલો હતો અને અંદરથી સતત ઉધરસનો દર્દભર્યો અવાજ આવી રહ્યો હતો. પૂજાએ ધીમા પણ કઠોર પગલે અંદર પ્રવેશ કર્યો.

અંદરનું દ્રશ્ય જોઈને પૂજાના શ્વાસ એક ક્ષણ માટે થંભી ગયા. જૂના લાકડાના ખાટલા પર એક સાવ હાડપિંજર જેવો માણસ સૂતો હતો.

તેના માથાના વાળ સાવ સફેદ થઈ ગયા હતા અને ચહેરા પર ઊંડી કરચલીઓ પડી ગઈ હતી. આ એ જ સંજય હતો જે દસ વર્ષ પહેલાં અત્યંત દેખાવડો અને મજબૂત યુવાન હતો.

પૂજાના પગલાંનો અવાજ સાંભળીને સંજયે ધીમેથી આંખો ખોલી. સામે પોતાની વહાલી બહેનને ઊભેલી જોઈને સંજયના ચહેરા પર એક અદ્ભુત ચમક આવી ગઈ પણ તરત જ તેની આંખોમાં અપાર શરમ અને પસ્તાવો છવાઈ ગયા. સંજયે ધ્રૂજતા હાથે પલંગ પરથી ઊભા થવાનો પ્રયત્ન કર્યો પણ તેના પગમાં તાકાત નહોતી.

પૂજાએ પોતાના અવાજને સાવ કઠોર અને પથ્થર જેવો બનાવીને કહ્યું કે ઊભા થવાનો ઢોંગ ન કરો. હું અહીં કોઈ દયા ખાવા નથી આવી પણ માત્ર એ પૂછવા આવી છું કે તમે મારા લગ્નના દિવસે કૂતરાની જેમ કેમ ભાગી ગયા હતા. તમારી પાસે તમારી સફાઈ આપવા માટે માત્ર પંદર મિનિટ છે.

સંજયની આંખોમાંથી આંસુની અવિરત ધાર વહેવા લાગી. તેણે બે હાથ જોડીને કહ્યું કે પૂજા, તું મને જે સજા આપવા માંગે તે આપી દે પણ તું અહીં આવી એ જ મારા માટે ગંગા નાહ્યા બરાબર છે. મેં દસ વર્ષ સુધી દરરોજ ઈશ્વર પાસે તારી સુખાકારીની પ્રાર્થના કરી છે.

પૂજાએ ગુસ્સાથી ટેબલ પર હાથ પછાડીને કહ્યું કે આ ખોટા આંસુ બંધ કરો અને સાચું સત્ય જણાવો. તમે કઈ લાલચમાં કે કયા ડરથી મને એ દિવસે આખા સમાજ સામે કલંકિત કરી દીધી હતી. જો આજે સાચો જવાબ નહીં મળે તો સમજી લેજો કે આ પૃથ્વી પર તમારી સગી બહેન મરી ગઈ છે.

સંજયનું આખું શરીર ધ્રૂજવા લાગ્યું અને તેણે ખાટલા નીચે પડેલી લોખંડની એક જૂની કાટવાળી પેટી તરફ આંગળી ચીંધી. સંજયે ગળગળા અવાજે કહ્યું કે પૂજા, એ પેટી ખોલ અને અંદર રહેલી ફાઈલ બહાર કાઢ. આજે હું તારાથી કંઈ નહીં છુપાવું કારણ કે મારો અંત સમય હવે નજીક છે.

પૂજાએ આગળ વધીને એ લોખંડની પેટી ખોલી. અંદર એક જૂની લાલ ડાયરી, પોલીસ ફરિયાદની કેટલીક જૂની નકલો અને હોસ્પિટલના અસલ ડિસ્ચાર્જ કાગળો પડેલા હતા. પૂજાએ ધ્રૂજતા હાથે એ કાગળો હાથમાં લીધા અને વાંચવાનું શરૂ કર્યું.

જેમ જેમ પૂજા કાગળો વાંચતી ગઈ તેમ તેમ તેના ચહેરાનો રંગ સાવ ઊડી ગયો અને તેની આંખો પહોળી થઈ ગઈ. કાગળોમાં દસ વર્ષ જૂની એ ભયાનક સવારનું એવું દર્દનાક સત્ય છુપાયેલું હતું જેની પૂજાએ ક્યારેય કલ્પના પણ નહોતી કરી.

દસ વર્ષ પહેલાં લગ્નની સવારે નવ વાગ્યે જ્યારે ઘરમાં મંગળ ગીતો ગવાઈ રહ્યા હતા, ત્યારે શહેરના ત્રણ માથાભારે અને હથિયારધારી ગુંડાઓ પાછલા દરવાજેથી સંજયની રૂમમાં ઘૂસી આવ્યા હતા. આ ગુંડાઓ તેમના સ્વર્ગસ્થ પિતાના જૂના ભાગીદારના માણસો હતા જેઓ પચીસ લાખ રૂપિયાની ઉઘરાણી માટે આવ્યા હતા.

પિતાના અવસાન પછી એ ભાગીદારે બનાવટી કાગળો ઊભા કરીને આખો દાવો માંડ્યો હતો. ગુંડાઓએ સંજયના લમણે પિસ્તોલ મૂકીને ચોખ્ખી ધમકી આપી હતી કે જો હમણાં ને હમણાં પૈસા નહીં મળે તો અમે સીધા લગ્ન મંડપમાં ઘૂસીશું. તેઓ પૂજા પર એસિડ ફેંકવાની અને ચેતનના પરિવાર સામે ભયંકર ખૂનખરાબો કરવાની ધમકી આપી રહ્યા હતા.

સંજય સારી રીતે જાણતો હતો કે જો આ ગુંડાઓ લગ્ન મંડપમાં પગ મૂકશે તો પૂજાનું લગ્ન કાયમ માટે તૂટી જશે. આખા શહેરમાં પૂજાની આબરૂ ધૂળમાં મળી જશે અને ચેતનનું ખાનદાન આ સંબંધ તરત જ ફગાવી દેશે. સંજય પાસે પોતાની બહેનની જિંદગી અને આબરૂ બચાવવા માટે માત્ર થોડી ક્ષણોનો જ સમય હતો.

સંજયે એક ક્ષણનો પણ વિચાર કર્યા વગર ગુંડાઓ સામે હાથ જોડ્યા અને જૂઠું બોલ્યો. તેણે ગુંડાઓને કહ્યું કે પચીસ લાખ રૂપિયા મેં શહેર બહાર આવેલી એક જૂની ફેક્ટરીના ગોડાઉનમાં છુપાવી રાખ્યા છે, તમે મારી સાથે આવો હું તમને રોકડા આપી દઉં છું.

ગુંડાઓ સંજયને પોતાની ગાડીમાં બેસાડીને શહેર બહાર અવાવરું જંગલ તરફ લઈ ગયા. ત્યાં પહોંચ્યા પછી જ્યારે ગુંડાઓને ખબર પડી કે સંજય તેમને મંડપથી દૂર રાખવા માટે જૂઠું બોલ્યો હતો, ત્યારે તેમનો ગુસ્સો સાતમા આસમાને પહોંચી ગયો. તેમણે સંજય પર લોખંડના પાઈપો અને લાકડીઓથી અમાનુષી અત્યાચાર ગુજાર્યો.

ગુંડાઓએ સંજયના બંને પગ અને હાથના હાડકાં ભાંગી નાખ્યા અને તેનું માથું પથ્થર પર પછાડીને તેને મરેલો સમજીને એક ઊંડી ખીણમાં ફેંકી દીધો. સંજય બે દિવસ સુધી લોહીલુહાણ હાલતમાં એ ખીણમાં બેભાન પડ્યો રહ્યો.

ત્રીજા દિવસે એક ભલા ખેડૂતની નજર તેના પર પડી અને તેણે સંજયને સરકારી હોસ્પિટલમાં દાખલ કર્યો. સંજય છ મહિના સુધી કોમામાં રહ્યો અને જ્યારે તેને ભાન આવ્યું ત્યારે તેના બંને પગ કાયમ માટે લકવાગ્રસ્ત થઈ ગયા હતા. હોસ્પિટલના બિછાને પડેલા સંજયે ડોક્ટર પાસેથી સૌથી પહેલો સવાલ એ પૂછ્યો હતો કે મારી બહેનનું લગ્ન શાંતિથી પતી ગયું હતું કે નહીં.

જ્યારે તેને ખબર પડી કે પૂજાનું લગ્ન કોઈ પણ વિઘ્ન વગર આનંદપૂર્વક સંપન્ન થઈ ગયું હતું, ત્યારે સંજયની આંખોમાંથી હર્ષના આંસુ વહી નીકળ્યા હતા. તેણે હોસ્પિટલમાંથી જ નક્કી કરી લીધું હતું કે તે ક્યારેય પૂજાની સામે પાછો નહીં જાય.

સંજય જાણતો હતો કે જો તે અપંગ, ગરીબ અને પોલીસ કેસમાં ફસાયેલો બનીને પૂજાના સાસરે જશે તો પૂજાના સાસરિયામાં તેની કિંમત ઓછી થઈ જશે. લોકો મહેણાં મારશે કે કન્યાનો ભાઈ ભિખારી જેવો થઈ ગયો છે. તેથી તેણે આખી જિંદગી બહેનની નફરત સહન કરવાનું સ્વીકારી લીધું જેથી બહેન પોતાના સાસરે ગર્વથી માથું ઊંચું રાખીને જીવી શકે.

આ પવિત્ર અને અકલ્પનીય સત્ય વાંચતાં જ પૂજાના હાથમાંથી ફાઈલ નીચે પડી ગઈ. તેના પગ નીચેથી જાણે આખી પૃથ્વી સરકી ગઈ હોય તેવો જોરદાર આંચકો લાગ્યો. તેનું આખું શરીર ધ્રૂજવા લાગ્યું અને ગળામાંથી જોરદાર ડૂસકું નીકળી ગયું.

પૂજાએ ખાટલા પર પડેલા પોતાના ભાઈ સામે જોયું. જે ભાઈના બંને પગ તેના સુખ માટે ભાંગી ગયા હતા, જે ભાઈએ પોતાના શરીર પર અસહ્ય ઘા સહન કરીને તેનું કન્યાદાન અખંડ રાખ્યું હતું, તેને તે દસ વર્ષથી કાયર અને સ્વાર્થી માનતી રહી હતી.

પૂજા પોતાના બંને ઘૂંટણિયે જમીન પર બેસી પડી અને તેણે સંજયના બંને પગ પોતાના ખોળામાં લઈ લીધા. પૂજા જોરજોરથી પોક મૂકીને રડવા લાગી અને તેના આંસુઓથી સંજયના પગ ભીંજાઈ ગયા. પૂજાએ ધ્રૂસકે ધ્રૂસકે કહ્યું કે ભાઈ, મને માફ કરી દે, હું તારી ગુનેગાર છું.

પૂજાએ રડતાં રડતાં કહ્યું કે મેં તારા પવિત્ર ત્યાગને ન ઓળખ્યો અને તને આખી જિંદગી ધિક્કારતી રહી. તેં મારા સંસાર માટે પોતાનું આખું જીવન હોમી દીધું અને મેં તને એકવાર પણ શોધવાનો પ્રયત્ન ન કર્યો. સંજયે ધ્રૂજતા હાથે પોતાની બહેનનું માથું ઊંચું કર્યું.

સંજયની આંખોમાંથી પણ અશ્રુધારા વહી રહી હતી. સંજયે પૂજાના માથા પર હાથ મૂકીને કહ્યું કે બેટા, રડવાનું બંધ કર.

તે દિવસે જો મારો જીવ પણ ચાલ્યો ગયો હોત તો પણ મને કોઈ અફસોસ નહોતો કારણ કે તારું સુખ જ મારા જીવનનો એકમાત્ર સંકલ્પ હતો. આજે તારા આંસુ લૂછી શક્યો એ જ મારો સૌથી મોટો મોક્ષ છે.

ઓરડીના દરવાજે ઊભેલા ચેતનની આંખો પણ ભીની થઈ ગઈ હતી. ચેતન આગળ આવ્યો અને તેણે સંજયના બંને હાથ પકડીને પોતાના માથા પર મૂકી દીધા. ચેતને કહ્યું કે મોટા ભાઈ, તમે માણસ નથી પણ સાક્ષાત દેવતા છો જેણે અમારી આબરૂ ખાતર આટલું મોટું કષ્ટ વેઠ્યું.

ચેતને કહ્યું કે હવે તમે આ નર્કાગાર જેવી ઓરડીમાં એક ક્ષણ પણ નહીં રહો. તમે અમારા ઘરમાં અમારા વડીલ અને પરિવારના મોભી બનીને સન્માનપૂર્વક રહેશો. પૂજાએ પોતાના ભાઈનો હાથ પકડીને વહાલથી પોતાની છાતીએ વળગાડી લીધો.

તે જ સાંજે પૂજા અને ચેતન સંજયને સન્માનપૂર્વક પોતાના ઘરે લઈ આવ્યા. ઘરના ઉંબરે પૂજાએ પોતાના હાથે સંજયની આરતી ઉતારી અને તેને પોતાના ઘરના મુખ્ય ઓરડામાં આદરપૂર્વક બેસાડ્યો. શહેરમાં શ્રેષ્ઠ ડોક્ટરો પાસે સંજયની સારવાર શરૂ કરવામાં આવી.

દસ વર્ષથી પૂજાના હૃદયમાં ભરેલી કડવાશ અને વેદના આજે પવિત્ર પ્રેમ અને આદરમાં બદલાઈ ગયા હતા. ભાઈ-બહેનના પવિત્ર સંબંધમાં ક્યારેક સંજોગોના વાવાઝોડા આવી શકે છે પણ નિઃસ્વાર્થ પ્રેમ અને ત્યાગનો દીવો ક્યારેય બુઝાતો નથી. સંજયના બલિદાને આખા પરિવારને એક અતૂટ તાંતણે કાયમ માટે બાંધી દીધો.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.