મોંઘા સૂટ અને ચમકતા દાગીના પાછળ ભાઈનું કયું દર્દનાક સત્ય ગોડાઉનની ધૂળમાં છુપાયેલું હતું?

રાજકોટના જૂના રૈયા રોડ પર આવેલા મધ્યમવર્ગીય મકાનની ઓસરીમાં ધ્વનિ સવારની ચા ગાળી રહી હતી. બહાર શેરીમાં દિવાળીના તહેવારની ધમાલ શરૂ થઈ ગઈ હતી અને ઘરોમાં રોશની થઈ રહી હતી. ઘરના મુખ્ય દરવાજે સફેદ રંગની એક ચમકતી ટેક્સી આવીને ઊભી રહી.

ટેક્સીમાંથી તેનો મોટો ભાઈ ભાવિન બહાર ઊતર્યો. ભાવિને કાળા રંગનો મોંઘો સૂટ પહેરેલો હતો, આંખો પર બ્રાન્ડેડ ચશ્મા હતા અને હાથમાં ચામડાની નવી બ્રીફકેસ ચમકી રહી હતી. ડ્રાઈવરે ટેક્સીની ડેકીમાંથી ડ્રાયફ્રૂટ્સના મોટા-મોટા ટોપલા અને ભેટસોગાદોના ચમકતા બોક્સ બહાર કાઢ્યા.

ઓસરીમાંથી વૃદ્ધ માતા ઉમા દોડી આવી અને પોતાના દીકરાને જોઈને તેની આંખો હર્ષથી છલકાઈ ગઈ. ભાવિને આગળ વધીને માતાના ચરણસ્પર્શ કર્યા અને ખિસ્સામાંથી કાઢીને સોનાની પાતળી ચેન માતાના ગળામાં પહેરાવી દીધી. આસપાસના પડોશીઓ પણ બારીઓમાંથી આ વૈભવ જોઈને ભાવિનના વખાણ કરવા લાગ્યા.

ભાવિન છેલ્લા પાંચ વર્ષથી અમદાવાદમાં પોતાની સોફ્ટવેર કન્સલ્ટન્સી કંપની ચલાવતો હતો. તે દર વખતે જ્યારે ગામ આવતો ત્યારે આખા મહોલ્લામાં મીઠાઈઓ વહેંચતો અને પોતાના મોટા વેપારની વાતો કરતો હતો. તે કહેતો હતો કે તેની કંપનીમાં ચાલીસ એન્જિનિયરો કામ કરે છે અને અમેરિકાથી મોટા પ્રોજેક્ટ્સ આવે છે.

આ વખતે ધ્વનિના લગ્ન નક્કી થયા હતા અને ભાવિને લગ્નનો તમામ ખર્ચ પોતે ઉપાડવાની જાહેરાત કરી દીધી હતી. ભાવિને ધ્વનિને કહ્યું કે તારા લગ્ન શહેરના સૌથી મોટા પાર્ટી પ્લોટમાં થશે અને તારા માટે દસ તોલા સોનાના ઘરેણાં મેં અમદાવાદમાં બુક કરાવી દીધા છે. ધ્વનિ પોતાના ભાઈના આવા અપાર પ્રેમથી ગદગદ થઈ ગઈ હતી.

પરંતુ છેલ્લા બે દિવસથી ધ્વનિ ભાવિનના વર્તનમાં કેટલીક વિચિત્ર વાતો નોંધી રહી હતી. ભાવિનનો ફોન આખો દિવસ સાયલન્ટ મોડ પર રહેતો હતો અને વારંવાર અજાણ્યા નંબરો પરથી કોલ આવતા ત્યારે તે ગભરાઈને ઓસરી બહાર જતો રહેતો હતો. તેના ચહેરા પર સફળતાનો દાવો હતો પણ તેની આંખો નીચે ઊંડા કાળા કુંડાળા અને અસહ્ય થાક સ્પષ્ટ દેખાતા હતા.

એક સાંજે જ્યારે ભાવિન સ્નાન કરવા ગયો ત્યારે ધ્વનિ તેના રૂમમાં કપડાં ગોઠવવા ગઈ. અચાનક ભાવિનના સૂટના કોટ નીચેથી એક જૂનો, ઘસાયેલો અને તૂટેલો ચામડાનો પટ્ટો જમીન પર પડ્યો. ધ્વનિએ જોયું કે ભાવિનના જૂતા પણ તળિયેથી સાવ ફાટેલા હતા જેને તેણે કાળી શાહી લગાવીને છુપાવ્યા હતા.

બરાબર એ જ વખતે ભાવિનના ફોનની સ્ક્રીન ચમકી અને એક મેસેજ ઝબક્યો. મેસેજમાં લખેલું હતું કે જો આજે રાત સુધીમાં ગોડાઉનનું ભાડું અને મજૂરીના બાકી પૈસા જમા નહીં કરાવો તો તમારો સામાન રસ્તા પર ફેંકી દેવામાં આવશે. આ વાંચતાં જ ધ્વનિના મનમાં જોરદાર શંકાનો ધ્રાસકો પડ્યો.

ધ્વનિ કશું બોલે તે પહેલાં જ ભાવિન બાથરૂમમાંથી બહાર આવ્યો અને ઉતાવળમાં ફોન ખિસ્સામાં મૂકી દીધો. ભાવિને કહ્યું કે અમદાવાદમાં એક વિદેશી ક્લાયન્ટ સાથે મોટી મીટિંગ ગોઠવાઈ છે એટલે મારે આજે રાત્રે જ નીકળવું પડશે. ભાવિને ધ્વનિના હાથમાં પચાસ હજાર રૂપિયા રોકડા મૂક્યા અને ટેક્સી પકડીને રવાના થઈ ગયો.

ધ્વનિનું હૃદય આખી રાત અશાંત રહ્યું. તેને લાગ્યું કે તેનો ભાઈ કોઈ મોટી મુસીબતમાં છે અથવા કંઈક ભયાનક છુપાવી રહ્યો છે. ધ્વનિએ પોતાના મંગેતર રોનકને આખી વાત જણાવી અને બંનેએ તરત જ અમદાવાદ જઈને સત્ય શોધવાનો નિર્ણય કર્યો.

બીજા દિવસે બપોરે ધ્વનિ અને રોનક અમદાવાદ પહોંચ્યા. ભાવિનના વિઝિટિંગ કાર્ડ પર લખેલા એસજી હાઈવેના સરનામે તેઓ ગયા. ત્યાં એક ભવ્ય કાચની બાર માળની ઈમારત હતી પણ રિસેપ્શન પર પૂછપરછ કરતાં ખબર પડી કે ભાવિનની કંપની તો બે વર્ષ પહેલાં જ બંધ થઈ ગઈ હતી.

રિસેપ્શનિસ્ટે જણાવ્યું કે ભાવિન છેલ્લા બે વર્ષથી અહીં આવતો જ નથી અને કંપની ભારે ખોટમાં જતાં ખાલી કરી દેવામાં આવી હતી. આ સાંભળીને ધ્વનિના પગ નીચેથી ધરતી સરકી ગઈ. ધ્વનિની આંખોમાંથી આંસુ વહેવા લાગ્યા કે જો ઓફિસ નથી તો તેનો ભાઈ આખો દિવસ ક્યાં જાય છે.

રોનકે બિલ્ડિંગના જૂના સિક્યુરિટી ગાર્ડ સાથે વાત કરી જે ભાવિનને ઓળખતો હતો. ગાર્ડે દયા ખાઈને જણાવ્યું કે સાહેબ, ભાવિનભાઈ તો નરોડા જીઆઈડીસીના એક જૂના ગોડાઉનમાં રાત-દિવસ મજૂરી કરે છે. ધ્વનિ અને રોનક તરત જ નરોડા તરફ રવાના થયા.

નરોડાની ધૂળિયા ઔદ્યોગિક વસાહતમાં એક સાંકડા અને ગંદા ગોડાઉન પાસે તેઓ પહોંચ્યા. ગોડાઉનની અંદર પતરાના છાપરા નીચે ભયંકર ગરમી અને બફારો હતો. અંદરનું દ્રશ્ય જોઈને ધ્વનિના મોંમાંથી જોરદાર ચીસ નીકળી ગઈ અને તેણે બંને હાથે પોતાનું મોં ઢાંકી દીધું.

સામે ભાવિન એક ફાટેલા ગંજીમાં ઊભો હતો અને તેનું આખું શરીર પરસેવે રેબઝેબ હતું. તે પોતાના માથા પર ભારે-ભારે પૂંઠાના બોક્સ ઊંચકીને ટ્રકમાં ચડાવી રહ્યો હતો. તેના હાથમાં ફોલ્લા પડી ગયા હતા અને ચહેરા પર ભૂખ અને લાચારી સ્પષ્ટ દેખાતી હતી.

કામ પૂરું કરીને ભાવિન એક ખૂણામાં બેઠો અને પોતાના જૂના ડબ્બામાંથી સૂકી રોટલી અને અથાણું ખાવા લાગ્યો. તે પાણી પીતાં પીતાં થાકના કારણે ધ્રૂજી રહ્યો હતો. જે ભાઈ ગામમાં લાખોના દાન આપતો હતો અને મોંઘા સૂટ પહેરતો હતો, તે અહીં પ્રાણીની જેમ મજૂરી કરી રહ્યો હતો.

ધ્વનિએ ગોડાઉનની ધૂળવાળી જમીન પર પડેલા ભાવિનના જૂના પુસ્તકો અને હિસાબના કાગળો જોયા. એ કાગળોમાં ભાવિને પોતાની બહેનના લગ્નના ખર્ચની એક-એક વિગત પોતાની ભૂખ પેટે બચાવેલા પૈસામાંથી ગણીને રાખી હતી. આ જોઈને ધ્વનિની આંખોમાંથી અશ્રુબિંદુઓ ટપકીને જમીન પર પડ્યા.

ધ્વનિ પોતાના આંસુ રોકી ન શકી અને દોડતી ગોડાઉનમાં ગઈ. ધ્વનિએ ભાવિનના હાથમાંથી સૂકી રોટલીનો ટુકડો આંચકી લીધો અને જમીન પર ફેંકી દીધો. ભાવિને અચાનક પોતાની બહેનને સામે જોઈને ભય અને ક્ષોભથી પોતાની આંખો નીચી કરી લીધી.

ભાવિને ધ્રૂજતા હાથે પોતાનું ફાટેલું ગંજી છુપાવવાનો નિષ્ફળ પ્રયાસ કર્યો. ભાવિને ગળગળા અવાજે કહ્યું કે ધ્વનિ, તું અહીં કેમ આવી, તું બહાર જા અહીં બહુ ગંદકી છે. ધ્વનિએ ભાવિનના બંને ખભા પકડીને જોરથી હચમચાવી નાખ્યો.

ધ્વનિએ રડતાં રડતાં પૂછ્યું કે ભાઈ, આ શું છે. તું કેમ આવી કાળી મજૂરી કરે છે અને ગામમાં સાહેબ હોવાનો ઢોંગ કેમ કરે છે. મને સાચું સત્ય જણાવ નહીં તો હું અહીં જ મારો જીવ આપી દઈશ.

ભાવિન પોતાના ઘૂંટણિયે બેસી પડ્યો અને ધ્વનિના પગ પકડીને નાના બાળકની જેમ ચોધાર આંસુએ રડી પડ્યો. ભાવિને પોતાની નિષ્ફળતાનું દર્દનાક સત્ય ખોલતાં કહ્યું કે ત્રણ વર્ષ પહેલાં મારા પાર્ટનરે મારી સાથે મોટો વિશ્વાસઘાત કર્યો હતો. તે કંપનીના તમામ પૈસા લઈને ભાગી ગયો અને મારા માથે પચાસ લાખનું દેવું મૂકી ગયો.

ભાવિને રડતાં રડતાં કહ્યું કે હું સાવ બરબાદ થઈ ગયો હતો. પણ હું ગામમાં સત્ય ન કહી શક્યો કારણ કે મને ડર હતો કે લોકો મારા પર હસશે અને કહેશે કે બાપ મરી ગયો પછી દીકરો પણ નિષ્ફળ ગયો. સૌથી મોટો ડર મને એ હતો કે જો સમાજમાં ખબર પડશે કે હું કંગાળ થઈ ગયો છું, તો તારા લગ્ન કોઈ સારા ઘરમાં નહીં થાય.

ભાવિને આગળ જણાવ્યું કે બા આખી જિંદગી ગરીબીમાં જીવી છે, હું તેનું દિલ તોડવા નહોતો માંગતો. એટલે મેં દિવસ-રાત ગોડાઉનમાં મજૂરી કરવાનું શરૂ કર્યું. હું રાત્રે માલ પેક કરું છું અને દિવસે પાર્સલ ડિલિવરી કરું છું.

ભાવિને કહ્યું કે હું મહિનામાં માત્ર એક ટંક સૂકી રોટલી ખાઈને જીવું છું જેથી પૈસા બચાવી શકું. એ પૈસાથી હું ભાડે સૂટ લાવીને ગામ આવતો હતો અને તારા માટે ઘરેણાં ખરીદતો હતો. હું ભલે મરી જાઉં પણ મારી બહેનનું લગ્ન કોઈ અમીર ઘરની દીકરી કરતાં ઓછું ન થવું જોઈએ.

આ સત્ય સાંભળતાં જ ધ્વનિનું કાળજું કંપી ઊઠ્યું. તેને સમજાયું કે તેનો ભાઈ કોઈ અહંકારી નહોતો પણ પોતાના પરિવારની ઈજ્જત બચાવવા માટે પોતાના શરીરનું બલિદાન આપી રહ્યો હતો. ધ્વનિ પોતે જમીન પર બેસી પડી અને તેણે ભાવિનનું માથું પોતાના ખોળામાં લઈ લીધું.

ધ્વનિએ ભાવિનના આંસુ લૂછતાં કહ્યું કે ભાઈ, તેં આ શું કરી નાખ્યું. તું આટલું મોટું દર્દ એકલો સહન કરતો રહ્યો અને અમને કશું ન કહ્યું. અમને તારા પૈસા, તારા સૂટ કે તારા સોનાના દાગીના નથી જોઈતા, અમને માત્ર અમારો જીવતો અને હસતો ભાઈ જોઈએ છે.

રોનક પણ આગળ આવ્યો અને તેણે ભાવિનનો હાથ પકડીને ઊભો કર્યો. રોનકે કહ્યું કે ભાવિનભાઈ, ધંધામાં નુકસાન થવું એ કોઈ પાપ નથી.

તમે પરિવાર માટે જે ભોગ આપ્યો છે તે જોઈને મારા દિલમાં તમારા માટે માન સો ગણું વધી ગયું છે. હું ધ્વનિ સાથે લગ્ન તમારા આ સંસ્કારો જોઈને કરી રહ્યો છું, તમારી સંપત્તિ જોઈને નહીં.

ભાવિને ધ્રૂજતા હાથે પોતાની આંખો લૂછી અને બહેન સામે જોયું. તેને સમજાયું કે આ દુનિયામાં સફળતાનો ખોટો દેખાડો કરવા કરતાં પોતાના પરિવારનો સાચો સ્નેહ જ માણસને જીવવાની સૌથી મોટી તાકાત આપે છે.

ધ્વનિએ ભાવિનનો હાથ પકડીને કહ્યું કે હવે તું આ ગોડાઉનમાં એક ક્ષણ પણ કામ નહીં કરે. તું મારી સાથે રાજકોટ પાછો આવીશ અને આપણે સાથે મળીને આ દેવું ચૂકવીશું. ભાવિને ધ્રૂજતા અવાજે કહ્યું કે પણ બાને ખબર પડશે તો તે આઘાત સહન નહીં કરી શકે.

ધ્વનિએ હિંમત આપતાં કહ્યું કે બા આપણી મા છે, તે તારી નિષ્ફળતાથી દુઃખી નહીં થાય પણ તારી આ હાલત જોઈને મરી જશે. તે જ સાંજે ધ્વનિ અને રોનક ભાવિનને લઈને રાજકોટ પહોંચ્યા. ઘરમાં પ્રવેશતાં જ ભાવિને પોતાના જૂના સાદા કપડાં પહેર્યા હતા અને તેનું માથું ઝૂકેલું હતું.

ધ્વનિએ માતા ઉમા સામે આખી હકીકત કહી સંભળાવી અને ભાવિનના હાથના ફોલ્લા બતાવ્યા. આ સાંભળીને ઉમાની આંખોમાંથી આંસુ છલકાઈ આવ્યા. ઉમા સોફા પરથી ઊભી થઈ અને તેણે દોડીને ભાવિનને પોતાની છાતી સરસો ચાંપી લીધો.

ઉમાએ રડતાં રડતાં કહ્યું કે મારા મૂરખ દીકરા, તેં મને પારકી સમજી લીધી. તારી મા તારા પૈસાની ભૂખી નથી પણ તારા સુખની ભૂખી છે. તું હારી ગયો તો શું થયું, તું મારો સિંહ જેવો દીકરો છે અને આપણે સાથે મળીને ફરીથી ઊભા થઈશું.

ઉમાએ પોતાના કબાટમાંથી પિતાના સમયના જૂના સોનાના બંગડીઓ અને દાગીના કાઢીને ભાવિનના હાથમાં મૂકી દીધા. ઉમાએ કહ્યું કે આ વેચીને પહેલાં તારું દેવું પૂરું કર. ધ્વનિએ પણ ભાવિને આપેલા પચાસ હજાર રૂપિયા પાછા આપી દીધા અને કહ્યું કે મારું લગ્ન સાદગીથી મંદિરના ચોકમાં થશે.

ભાવિન પોતાની માતા અને બહેનના પગમાં પડીને ધ્રૂસકે ધ્રૂસકે રડી પડ્યો. તેના હૃદય પરથી પાંચ વર્ષ જૂનો અસહ્ય અને ભારે બોજ કાયમ માટે ઊતરી ગયો હતો. તેને સમજાયું કે સાચો પરિવાર એ જ છે જે તમારી સફળતામાં નહીં પણ તમારી નિષ્ફળતામાં તમારી પડખે અડીખમ ઊભો રહે છે.

ભાવિને રાજકોટમાં જ રહીને નાનો વ્યવસાય શરૂ કર્યો અને પરિવારના સહકારથી થોડા જ સમયમાં તમામ દેવું પૂરું કરી દીધું. ધ્વનિના લગ્ન અત્યંત સાદગી અને પવિત્રતાથી સંપન્ન થયા. ઘરમાં હવે કોઈ જૂઠ કે દેખાડો નહોતો રહ્યો, માત્ર સાચો પ્રેમ, વિશ્વાસ અને સુખની મહેક પ્રસરી રહી હતી.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો. તેમજ કમેન્ટમાં 1 થી 10 ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.