લંડનથી દીકરાએ માતા-પિતામાંથી માત્ર એકની જ ટિકિટ મોકલી, પછી માતાએ ફોન પર દીકરાને જે કહ્યું એ સાંભળીને તમારી આંખો પણ ભીની થઈ જશે

અરવિંદભાઈએ જિંદગી આખી એક નાની અમથી ફેક્ટરીમાં કાળી મજૂરી કરીને વિતાવી દીધી હતી. તેમનો એક જ ધ્યેય હતો કે પોતાનો એકનો એક દીકરો આકાશ ભણી-ગણીને ખૂબ મોટો માણસ બને. આકાશ ભણવામાં હોંશિયાર હતો અને એનું સપનું લંડન જઈને મોટો બિઝનેસ સેટ કરવાનું હતું. જ્યારે આકાશના લગ્ન નેહા સાથે થયા, ત્યારે નેહાએ પણ આકાશના સપનાને નવી પાંખો આપી. બંનેએ લંડન જવા માટેની તૈયારીઓ શરૂ કરી, પણ ત્યાં જવા માટે અને સેટ થવા માટે લાખો રૂપિયાની જરૂર હતી. અરવિંદભાઈ પાસે પોતાની જિંદગી આખીની જે મૂડી હતી, જે તેમણે પોતાના ઘડપણ માટે બચાવી રાખી હતી, તે બધી જ કમાણી તેમણે દીકરાના સપના પાછળ હોમી દીધી. તેમને પોતાના ભવિષ્યની ચિંતા નહોતી, બસ દીકરો સુખી થાય એ જ એમની તમન્ના હતી.

આકાશ જ્યારે લંડન જઈ રહ્યો હતો ત્યારે તેણે એરપોર્ટ પર પિતાના હાથ પકડીને વચન આપ્યું હતું. તેણે કહ્યું હતું કે, "પપ્પા, તમે ચિંતા ન કરતા. હું ત્યાં જઈને જેવો સેટ થઈશ કે તરત જ તમને અને મમ્મીને ત્યાં બોલાવી લઈશ. આપણે બધા સાથે જ રહીશું." અરવિંદભાઈની આંખોમાં હર્ષના આંસુ હતા અને પત્ની કોકિલાબેનના ચહેરા પર દીકરાની પ્રગતિનો ગર્વ હતો. આકાશ અને નેહા લંડન ગયા પછી શરૂઆતના દિવસોમાં નિયમિત ફોન કરતા હતા. ધીમે-ધીમે સમય વીતતો ગયો. એક વર્ષ થયું, બે વર્ષ થયા અને જોતજોતામાં ત્રણ વર્ષ વહી ગયા. આ ત્રણ વર્ષમાં અરવિંદભાઈ અને કોકિલાબેને એક-એક દિવસ દીકરાના ફોનની અને લંડનથી આવનારી ટિકિટની રાહ જોવામાં વિતાવ્યો હતો.

ત્રણ વર્ષ પછી એક દિવસ આકાશનો ફોન આવ્યો. અરવિંદભાઈએ ખુશ થઈને ફોન ઉપાડ્યો. આકાશે કહ્યું કે તે હવે ત્યાં બરાબર સેટ થઈ ગયો છે અને તેણે ભારતની ટિકિટ પણ બુક કરાવી દીધી છે. આ સાંભળીને અરવિંદભાઈના હરખનો પાર ન રહ્યો. તેમને લાગ્યું કે તેમના ત્રણ વર્ષની પ્રતીક્ષાનો હવે અંત આવ્યો છે. પરંતુ જ્યારે તેમણે ઈમેલ ચેક કર્યો ત્યારે તેમના આશ્ચર્ય વચ્ચે ત્યાં માત્ર એક જ ટિકિટ આવી હતી. અરવિંદભાઈને લાગ્યું કે કદાચ કોઈ ભૂલ થઈ હશે અથવા બીજી ટિકિટનો મેઈલ આવવાનો બાકી હશે. તેમણે તરત જ આકાશને ફરીથી ફોન લગાવ્યો અને પૂછ્યું કે, "બેટા, આમાં તો માત્ર એક જ ટિકિટ દેખાય છે, બીજી ટિકિટ ક્યાં છે?"

ફોનની બીજી બાજુથી થોડી ક્ષણો માટે શાંતિ છવાઈ ગઈ. પછી આકાશે ખચકાતા અવાજે કહ્યું કે, "પપ્પા, હકીકતમાં નેહાનું કહેવું એવું છે કે અત્યારે લંડનમાં મોંઘવારી બહુ વધી ગઈ છે. અમારું નવું ઘર પણ નાનું છે અને તમારા બંનેનો લંડન આવવાનો અને ત્યાં રહેવાનો ખર્ચ અમે એકસાથે નહીં ઉપાડી શકીએ. એટલે નેહાએ કહ્યું કે અત્યારે મમ્મી એકલા આવી જાય, પછી ભવિષ્યમાં અનુકૂળતા થશે ત્યારે આપણે તમારો વિચાર કરીશું." આ સાંભળીને અરવિંદભાઈના પગ નીચેથી જમીન સરકી ગઈ. જે દીકરાને તેમણે પોતાની આખી જિંદગીની કમાણી આપીને લંડન મોકલ્યો હતો, તે દીકરો આજે એકસાથે બે માણસનો ખર્ચ ઉઠાવવાની ના પાડી રહ્યો હતો.

અરવિંદભાઈએ ફોન મૂકી દીધો. તેમનો ચહેરો ઉતરી ગયો હતો. કોકિલાબેન રૂમમાં આવ્યા અને પતિનો ઉદાસ ચહેરો જોઈને પૂછ્યું કે શું થયું. અરવિંદભાઈએ મન મજબૂત કરીને પત્નીને બધી વાત જણાવી. તેમણે કહ્યું કે, "કોકિલા, તારી ટિકિટ આવી છે. તું લંડન જા. હું અહીં એકલો મેનેજ કરી લઈશ. દીકરાએ બોલાવી છે તો તારે જવું જ જોઈએ." અરવિંદભાઈ જાણતા હતા કે કોકિલાબેન વગર આ ઘર સાવ સુનું થઈ જશે, છતાં એક પિતા તરીકે તેઓ દીકરાની ખુશી આડે આવવા નહોતા માગતા.

કોકિલાબેન સ્તબ્ધ થઈને પતિની વાત સાંભળી રહ્યા હતા. તેમની આંખોમાં ગુસ્સો અને દુઃખ બંને એકસાથે તરી આવ્યા. તેમણે એક ક્ષણનો પણ વિચાર કર્યા વગર ફોન લીધો અને આકાશનો નંબર ડાયલ કર્યો. આકાશે જેવો ફોન ઉપાડ્યો એટલે કોકિલાબેને બિલકુલ મક્કમ અવાજે કહ્યું, "આકાશ, તારી મોકલેલી લંડનની ટિકિટ તું કેન્સલ કરાવી નાખજે. મારે લંડન નથી આવવું." આ સાંભળીને આકાશ મૂંઝાઈ ગયો, તેણે પૂછ્યું, "કેમ મમ્મી? તું તો કાયમ લંડન આવવાની વાતો કરતી હતી, તો હવે કેમ ના પાડે છે? નેહા પણ તારી રાહ જુએ છે."

ત્યારે કોકિલાબેનની આંખમાંથી આંસુની ધાર વહી નીકળી, પણ તેમનો અવાજ જરાય ધ્રૂજ્યો નહીં. તેમણે ભીની આંખે પણ ગર્વથી દીકરાને કહ્યું, "બેટા, જે દીકરો પોતાની પત્નીના કહેવાથી પોતાના જનક, પોતાના પિતાને આ ઉંમરે એકલા છોડી શકતો હોય, તેની સાથે હું લંડનનું કોઈ સુખ ભોગવવા નથી માગતી. જે બાપે પોતાની આખી જિંદગીની મૂડી તારા સપના માટે વાપરી નાખી, એ બાપનો ખર્ચ તને આજે વધારે લાગે છે? જે ઘરમાં તારા પિતા ન હોય, ત્યાં મને સ્વર્ગ મળે તોય મારે નથી જોઈતું. મારું સાચું લંડન તો તારા પિતા સાથે આ નાના અમથા ઘરમાં જ છે." આટલું કહીને કોકિલાબેને ફોન કાપી નાખ્યો અને અરવિંદભાઈનો હાથ પકડી લીધો. અરવિંદભાઈ પત્નીના આ સ્વાભિમાન અને પ્રેમ પાછળ પોતાની જાતને ધન્ય અનુભવી રહ્યા હતા.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો.