"મને તારા હાથની એક છેલ્લી..." કોર્ટના રૂમમાં જજે જ્યારે છેલ્લી ઈચ્છા પૂછી ત્યારે પતિએ માંગેલી એક વસ્તુએ પત્નીની...

અમદાવાદની ફેમિલી કોર્ટની બહાર લોકોની ભારે અવરજવર હતી. ચારેય તરફ વકીલોના કાળા કોટ, ફાઈલોના ઢગલા અને લોકોના ચહેરા પર છવાયેલી ચિંતાની રેખાઓ સ્પષ્ટ દેખાતી હતી. આ જ ભીડમાં એક ખૂણામાં કીર્તિ અને મનન શાંતિથી ઊભા હતા. બંનેના લગ્નને દસ વર્ષ પૂરા થઈ ચૂક્યા હતા, પણ આજે તેઓ અહીં કોઈ તહેવાર ઉજવવા નહીં પરંતુ પોતાના સંબંધોનો હંમેશાં માટે અંત લાવવા આવ્યા હતા. દસ વર્ષ પહેલાં જ્યારે બંનેના લગ્ન થયા ત્યારે આખું ગામ સાક્ષી હતું કે બંને એકબીજાને કેટલો પ્રેમ કરતા હતા, પણ સમય જતાં નાની નાની વાતોની ફરિયાદો ક્યારેક મોટા અહમની લડાઈમાં બદલાઈ ગઈ તેની ખબર જ ન પડી.

કીર્તિ એક આત્મનિર્ભર અને મજબૂત વિચારો ધરાવતી સ્ત્રી હતી, જ્યારે મનન પણ પોતાના વ્યવસાયમાં ખૂબ જ સફળ અને સ્વાભિમાની પુરુષ હતો. છેલ્લા બે વર્ષથી તેમની વચ્ચે વાતચીત બંધ જેવી જ થઈ ગઈ હતી. એક જ ઘરમાં રહેવા છતાં બંને વચ્ચે માત્ર જરૂર પૂરતી જ ઔપચારિક વાતો થતી હતી. બંનેના મનમાં એક જ વાત ઘર કરી ગઈ હતી કે સામેવાળી વ્યક્તિ ક્યારેય નમતું જોખવા તૈયાર નથી. આ જ અહમ અને રોજરોજના નાના ઝઘડાઓથી કંટાળીને અંતે બંનેએ પરસ્પર સંમતિથી છૂટાછેડા લેવાનો નિર્ણય કરી લીધો હતો અને આજે કોર્ટમાં તેમની છેલ્લી સુનાવણી હતી.

કોર્ટના રૂમની અંદર જજ સાહેબ પોતાની ખુરશી પર બેઠા હતા અને તેમની સામે કીર્તિ તથા મનનના છૂટાછેડાના દસ્તાવેજો પડ્યા હતા. જજે બંનેના ચહેરા તરફ ધ્યાનથી જોયું. બંનેના ચહેરા પર ગુસ્સો ઓછો અને એક અજીબ પ્રકારની ઉદાસી વધુ દેખાતી હતી. જજ સાહેબ પોતાના વર્ષોના અનુભવથી સમજી ગયા હતા કે આ કોઈ ગંભીર વિવાદ નથી, પરંતુ બે સરખા અહમ ધરાવતા માણસોની વચ્ચે ફસાયેલો એક સુંદર સંબંધ છે. જજે કાગળો પર સહી કરતા પહેલાં પરંપરાગત રીતે પૂછ્યું કે કીર્તિબેન અને મનનભાઈ, કાયદાકીય રીતે અલગ થતાં પહેલાં તમારા બંનેમાંથી કોઈની કોઈ છેલ્લી ઈચ્છા કે કોઈ વાત કહેવી છે?

જજનો આ સવાલ સાંભળીને કીર્તિએ નકારમાં માથું ધુણાવ્યું અને કહ્યું કે સાહેબ, મારે હવે કોઈ વાત નથી કરવી, બસ આ બાબતનો જલ્દી અંત આવે તે જ સારું છે. પરંતુ મનન થોડી ક્ષણો માટે શાંત રહ્યો. તેણે કીર્તિ તરફ જોયું, જેની નજર જમીન તરફ ઝુકેલી હતી. મનને એક ઊંડો શ્વાસ લીધો અને જજ સાહેબ સામે જોઈને અત્યંત ધીમા અવાજે કહ્યું કે સાહેબ, મારી એક છેલ્લી ઈચ્છા છે. જો કીર્તિ મને પોતાના હાથે બનાવેલી ચાનો એક કપ પીવડાવે, તો હું કોઈ પણ વાંધા વગર આ દસ્તાવેજો પર તરત જ સહી કરી દઈશ.

મનનની આ વિચિત્ર ઈચ્છા સાંભળીને કોર્ટના રૂમમાં હાજર વકીલો અને ખુદ જજ સાહેબ પણ આશ્ચર્યચકિત થઈ ગયા. કીર્તિએ પણ આંચકો અનુભવતા મનન સામે જોયું. તેની આંખોમાં ગુસ્સો અને આશ્ચર્ય બંને એકસાથે તરી આવ્યા. કીર્તિને લાગ્યું કે મનન કદાચ આ છેલ્લી ઘડીએ પણ તેની મજાક ઉડાવી રહ્યો છે. પરંતુ મનનના ચહેરા પર ગંભીરતા અને એક અનોખી નમ્રતા હતી. જજ સાહેબે કીર્તિ સામું જોયું અને ઈશારાથી જ કહ્યું કે જો આનાથી મામલો શાંતિથી પતતો હોય તો આ ઈચ્છા પૂરી કરવામાં કોઈ નુકસાન નથી.

કીર્તિ ભારે હૈયે કોર્ટની બિલ્ડિંગના ગ્રાઉન્ડ ફ્લોર પર આવેલી કેન્ટીન તરફ આગળ વધી અને મનન પણ તેની પાછળ ચાલવા લાગ્યો. કેન્ટીનમાં બપોરનો સમય હોવાથી ભીડ ઓછી હતી. કીર્તિએ કેન્ટીનના માલિકને વિનંતી કરી કે તે થોડીવાર માટે રસોડાનો ઉપયોગ કરવા દે. કેન્ટીનવાળો પણ વકીલો અને ગ્રાહકોની ભીડ જોઈને ટેવાયેલો હતો, તેણે વહુના આગ્રહને માન આપીને હા પાડી દીધી. કીર્તિએ ગેસ ચાલુ કર્યો અને તપેલીમાં પાણી મૂક્યું. મનન કેન્ટીનના એક ખૂણાના ટેબલ પર બેસીને ચુપચાપ કીર્તિને ચા બનાવતી જોઈ રહ્યો હતો.

ચા ઉકળવા લાગી એટલે કીર્તિએ લાઈનમાં રાખેલા મસાલાના ડબ્બા ખોલ્યા. તેણે ડબ્બામાંથી આદુનો એક નાનો ટુકડો લીધો અને તેને બરાબર ખાંડ્યો. ત્યારબાદ તેણે બે નાની એલચી કાઢીને તેનો પાવડર બનાવ્યો. આ બધું કરતી વખતે કીર્તિના હાથ આપોઆપ એ જ ઝડપ અને માપથી કામ કરી રહ્યા હતા જે રીતે તે છેલ્લા દસ વર્ષથી રોજ સવારે મનન માટે ચા બનાવતી વખતે કરતી હતી. કીર્તિ ભલે ગુસ્સામાં હતી, પણ તેનું મન તેના અચેતન જ્ઞાનને ભૂલી શક્યું નહોતું કે મનનને કેવી ચા પસંદ છે.

કીર્તિએ ચાને બે કાચના કપમાં ગાળી અને એક કપ મનન સામે ટેબલ પર મૂક્યો તથા બીજો કપ પોતાના હાથમાં રાખ્યો. મનને ગરમ ચાનો કપ હાથમાં લીધો. ચામાંથી નીકળતી આદુ અને એલચીની સુગંધ આખી કેન્ટીનમાં ફેલાઈ ગઈ હતી. મનને ચાનો પહેલો ઘૂંટડો લીધો અને તેની આંખો આપોઆપ બંધ થઈ ગઈ. તેણે ચાનો કપ ટેબલ પર મૂક્યો અને કીર્તિ સામું જોઈને બોલ્યો કે અદ્ભુત, આમાં આજે પણ આદુ અને એલચી બરાબર એ જ માપના છે જે મને હંમેશાં ગમે છે. તેં મારા સ્વાદને જરાય બદલ્યો નથી.

મનનના આ સાદા શબ્દો સાંભળતાં જ કીર્તિના હૃદયમાં રહેલો બંધ તૂટી ગયો. તેની આંખોમાંથી ચોધાર આંસુ વહેવા લાગ્યા. તેને યાદ આવ્યું કે લગ્નના શરૂઆતના વર્ષોમાં જ્યારે મનન ઓફિસેથી થાકીને આવતો ત્યારે તે આ જ રીતે ચા બનાવીને આપતી અને મનન તેના વખાણ કરતા થાકતો નહોતો. એ ચા માત્ર એક પીણું નહોતી, પણ બંને વચ્ચેના અખૂટ પ્રેમ અને લાગણીઓનું પ્રતીક હતી. કીર્તિને રડતી જોઈને મનન પણ પોતાની જગ્યા પરથી ઊભો થયો અને તેનો હાથ પકડી લીધો. મનનની આંખો પણ ભીની થઈ ગઈ હતી.

બંનેને એ જ ક્ષણે સમજાઈ ગયું કે તેમની વચ્ચેનો પ્રેમ ક્યારેય મર્યો જ નહોતો. તે તો બસ રોજબરોજની નાની નાની ફરિયાદો, ગેરસમજો અને અહમના મોટા પહાડ પાછળ ક્યાંક છુપાઈ ગયો હતો. તેઓ જે સંબંધને તોડવા માટે કોર્ટના પગથિયાં ચડ્યા હતા, તે સંબંધ તો હજુ પણ એટલો જ જીવંત અને સુગંધિત હતો જેટલો દસ વર્ષ પહેલાં હતો. ચાના એક કપે તેમના મન પર જામી ગયેલી અહમની બધી ધૂળને એક ઝાટકે સાફ કરી નાખી હતી. બંને એકબીજાને વળગીને ખૂબ રડ્યા અને પોતાની ભૂલોનો સ્વીકાર કર્યો.

થોડીવાર પછી કીર્તિ અને મનન ફરીથી કોર્ટના રૂમમાં જજ સાહેબની સામે જઈને ઊભા રહ્યા. આ વખતે બંનેના ચહેરા પર ઉદાસી નહોતી પણ એક નવી ચમક અને આંખોમાં એકબીજા પ્રત્યેનો ભરોસો હતો. મનને જજ સાહેબ સામે જોઈને હાથ જોડ્યા અને કહ્યું કે સાહેબ, અમારે હવે છૂટાછેડા નથી જોઈતા. અમે અમારો કેસ પાછો ખેંચવા માંગીએ છીએ. જજ સાહેબના ચહેરા પર પણ એક વડીલ જેવું સ્મિત આવી ગયું. તેમણે હસ્તાક્ષર કરીને કેસ ફાઈલ બંધ કરી દીધી અને બંનેને સુખી દામ્પત્ય જીવનના આશીર્વાદ આપ્યા.

કોર્ટની બહાર નીકળીને મનને કીર્તિનો હાથ પકડ્યો અને બંને પોતાની ગાડી તરફ આગળ વધ્યા. શહેરમાં વહેતી પવનની લહેરોમાં પણ આજે તેમને એક નવું અપનાપણું લાગી રહ્યું હતું. દસ વર્ષના સંબંધોને અહમની વેદી પર ચડાવતા ચડાવતા તેઓ બચી ગયા હતા. કીર્તિએ મનન સામે જોઈને સ્મિત કર્યું અને કહ્યું કે હવે ઘરે ચાલો, હું આખા પરિવાર માટે ફરીથી સરસ મજાની ચા બનાવીશ. બંને પોતાના સુખી સંસારની એક નવી શરૂઆત કરવા માટે પોતાના ઘર તરફ રવાના થયા.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો.