માતાના અવસાન પછી ઘરમાં છવાયેલા ભયંકર મૌનને તોડવા માટે વહુએ અપનાવી એવી અનોખી યુક્તિ કે અબોલા રાખતા પિતા-પુત્રની આંખો...

પુરુષોત્તમભાઈના ઘરની દીવાલો પર આજે એક અજીબ પ્રકારની શાંતિ પથરાયેલી હતી. આ એ ઘર હતું જ્યાં થોડા સમય પહેલાં સુધી સંબંધોની હૂંફ વર્તાતી હતી. પરંતુ નર્મદાબેનના અચાનક વિદાય થવાથી ઘરનો મુખ્ય આધાર જ સ્તંભિત થઈ ગયો હતો. નર્મદાબેન માત્ર આ ઘરના વહુ કે પત્ની નહોતા, પણ તેઓ પિતા પુરુષોત્તમભાઈ અને દીકરા નિતિન વચ્ચેનો એકમાત્ર સેતુ હતા. તેમના ગયા પછી એ સેતુ કાયમ માટે તૂટી ગયો હતો અને ઘરમાં એક ભયંકર અને અસહ્ય મૌન છવાઈ ગયું હતું.

નિતિન બાળપણથી જ તેના પિતા પુરુષોત્તમભાઈ સાથે સીધી વાત કરતો નહોતો. પુરુષોત્તમભાઈ સ્વભાવે ખૂબ જ કડક, શિસ્તબદ્ધ અને ગંભીર મિજાજના વ્યક્તિ હતા. તેમની સામે જોતા જ નિતિનના મનમાં એક અજાણ્યો ડર પેસી જતો હતો. નિતિનને કોઈ પણ વસ્તુની જરૂર હોય, સ્કૂલની ફી ભરવાની હોય કે મિત્રો સાથે પ્રવાસે જવાનું હોય, તે ક્યારેય સીધો તેના પિતા પાસે જતો નહોતો. તે હંમેશાં પોતાની માતા નર્મદાબેન પાસે જઈને પોતાની ઈચ્છા રજૂ કરતો હતો.

નર્મદાબેન ખૂબ જ વહાલથી નિતિનની વાત સાંભળતા અને પછી યોગ્ય સમયે પુરુષોત્તમભાઈ સામે એ વાત મૂકતા હતા. પુરુષોત્તમભાઈ પણ દીકરાની દરેક જરૂરિયાત પૂરી કરતા, પણ ક્યારેય ચહેરા પર પ્રેમનો ભાવ દેખાવા દેતા નહીં. તેઓ હંમેશાં એમ જ કહેતા કે દીકરાને બહુ લાડ લડાવીને બગાડવો નથી. આ રીતે વર્ષો વીતતા ગયા અને પિતા-પુત્ર વચ્ચેનો આ અદ્રશ્ય અંતર એક મોટી દીવાલમાં ફેરવાઈ ગયો. નિતિન મોટો થયો, તેને સારી નોકરી મળી અને તેના લગ્ન કાવ્યા સાથે થયા, પણ પિતા સાથેનો વ્યવહાર એવો જ રહ્યો.

કાવ્યા જ્યારે આ ઘરમાં વહુ બનીને આવી ત્યારે તેણે થોડા જ દિવસોમાં ઘરની આ વિચિત્ર પરિસ્થિતિ નોંધી લીધી. તે જોતી કે સવારના ડાઇનિંગ ટેબલ પર પિતા અને પુત્ર સામસામે બેઠા હોવા છતાં એકબીજા તરફ જોતા પણ નહોતા. જો નિતિનને શાક જોઈતું હોય તો તે કાવ્યાને કહેતો અને કાવ્યા એ પ્લેટ પુરુષોત્તમભાઈ તરફ સરકાવતી હતી. કાવ્યાને સમજાઈ ગયું હતું કે નર્મદાબેનના ગયા પછી આ બંને પુરુષો એકબીજાની સાવ નજીક હોવા છતાં માઈલો દૂર થઈ ગયા છે.

એક દિવસ કાવ્યાએ આ ભયંકર મૌનને તોડવાનો અને બંનેને નજીક લાવવાનો એક પાકો નિર્ણય કર્યો. તેણે ઘરમાં એક મોટો ફેરફાર કરવાનું વિચાર્યું જેનાથી બંનેએ ઈચ્છા ન હોવા છતાં પણ એકબીજા સાથે વાત કરવી જ પડે. કાવ્યાએ બજારમાંથી એક નવો સ્માર્ટફોન ખરીદ્યો અને ઘરના જૂના બધા જ ફોન ક્યાંક સંતાડી દીધા. તેણે સાંજ ના સમયે પુરુષોત્તમભાઈ અને નિતિન બંને જ્યારે હોલમાં બેઠા હતા ત્યારે આ જાહેરાત કરી.

કાવ્યાએ ખૂબ જ આદરપૂર્વક કહ્યું કે પપ્પા અને નિતિન, આજથી આપણા ઘરમાં માત્ર આ એક જ સ્માર્ટફોન રહેશે. અમારે ઓફિસના કે ઘરના જે પણ કામ હશે તે આ એક જ ફોનથી થશે. નિતિન આ સાંભળીને ચોંકી ગયો અને બોલ્યો કે કાવ્યા આ કેવી વાત છે, અત્યારના જમાનામાં એક ફોનથી કેવી રીતે કામ ચાલે? કાવ્યાએ હસીને જવાબ આપ્યો કે બસ હવેથી આમ જ ચાલશે, આપણે બધાએ આ એક જ ફોન વાપરવાનો છે.

આ નવી વ્યવસ્થાના કારણે ઘરમાં નાની નાની બાબતો માટે પિતા અને પુત્ર વચ્ચે સંવાદ શરૂ થયો. ક્યારેક નિતિનને કોઈનો ફોન આવવાનો હોય તો તેણે પિતાને પૂછવું પડતું કે પપ્પા ફોન ક્યાં છે? પુરુષોત્તમભાઈ પણ ક્યારેક બેંકના કામ માટે નિતિનને ફોન આપવા માટે ઈશારો કરતા હતા. શરૂઆતમાં બંને માત્ર એક-બે શબ્દો જ બોલતા હતા, પણ કાવ્યાની આ યુક્તિ ધીમે ધીમે કામ કરી રહી હતી. ઘરનું વાતાવરણ થોડું હળવું થવા લાગ્યું હતું પણ હજુ હૃદયના દ્વાર ખુલવાના બાકી હતા.

શિયાળાની એક કકડતી ઠંડી રાત્રે આખું ઘર ગાઢ નિદ્રામાં હતું. અચાનક મધ્યરાત્રિએ નિતિનની તબિયત ખૂબ જ લથડી ગઈ. તેને અચાનક છાતીમાં અસહ્ય દુખાવો ઉપડ્યો અને તે શ્વાસ લેવા માટે ફાંફા મારવા લાગ્યો. નિતિનનો અવાજ સાંભળીને કાવ્યા તરત જ જાગી ગઈ. તેણે જોયું તો નિતિન પરસેવે રેબઝેબ હતો અને પીડાથી કણસી રહ્યો હતો. કાવ્યા ગભરાઈ ગઈ અને તે જોરજોરથી રડવા લાગી.

બાજુના રૂમમાં સૂતેલા પુરુષોત્તમભાઈના કાનમાં દીકરાના કણસવાનો અને વહુના રડવાનો અવાજ પડ્યો. તેઓ એક ક્ષણનો પણ વિલંબ કર્યા વગર દોડીને નિતિનના રૂમમાં આવ્યા. દીકરાની આવી ગંભીર હાલત જોઈને વર્ષોથી કડક દેખાતા પિતાનું હૃદય ધ્રૂજી ઉઠ્યું. તેમણે કાવ્યાને કહ્યું કે તું જરાય ચિંતા ન કર, હું હમણાં જ ગાડી કાઢું છું. આપણે તરત જ હોસ્પિટલ પહોંચવું પડશે.

નિતિન એટલો નબળો પડી ગયો હતો કે તેનાથી પોતાના પગ પર ઊભા રહેવાય તેમ નહોતું. કાવ્યા એકલી તેને સંભાળી શકે તેમ નહોતી. એ જ ક્ષણે વર્ષોથી શાંત અને કડક મિજાજના પિતા પુરુષોત્તમભાઈમાં ન જાણે ક્યાંથી અદ્ભુત શક્તિ આવી ગઈ. તેમણે જરા પણ વિચાર કર્યા વગર પોતાના સાત વર્ષના દીકરાને જેમ નાનપણમાં ખભે બેસાડતા હતા, તેમ જ નિતિનને પોતાના મજબૂત ખભા પર ઊંચકી લીધો.

પુરુષોત્તમભાઈની ઉંમર થઈ ગઈ હતી, તેમની પીઠમાં પણ અવારનવાર દુખાવો રહેતો હતો, પણ આજે દીકરાના જીવનો સવાલ હતો. તેઓ નિતિનને ખભે બેસાડીને સીડીઓ ઉતરીને નીચે પાર્કિંગમાં ઉભેલી ગાડી સુધી પહોંચ્યા. કાવ્યા પાછળ પાછળ દોડી રહી હતી અને પિતાના આ અણધાર્યા રૂપને જોઈને તેની આંખોમાંથી આસું વહી રહ્યા હતા. પુરુષોત્તમભાઈએ નિતિનને પાછળની સીટ પર સુવડાવ્યો અને પોતે ખૂબ જ ઝડપથી ગાડી હોસ્પિટલ તરફ દોડાવી મૂકી.

હોસ્પિટલ પહોંચતા જ પુરુષોત્તમભાઈએ ડૉક્ટરોને બોલાવ્યા અને નિતિનને ઈમરજન્સી વોર્ડમાં દાખલ કરવામાં આવ્યો. ડૉક્ટરોએ તપાસ કરીને જણાવ્યું કે નિતિનને હાર્ટ એટેકનો હળવો આંચકો આવ્યો છે, પણ સમયસર હોસ્પિટલ પહોંચાડવાના કારણે તેનો જીવ બચી ગયો છે. જો થોડી પણ મોડું થયું હોત તો મોટું અનર્થ થઈ ગયું હોત. ડૉક્ટરના આ શબ્દો સાંભળીને પુરુષોત્તમભાઈએ હોસ્પિટલના કોરિડોરમાં જ ઈશ્વરનો આભાર માન્યો.

આખી રાત પુરુષોત્તમભાઈ હોસ્પિટલના એ ઠંડા કોરિડોરમાં એક મિનિટ માટે પણ બેઠા વગર જાગતા રહ્યા. તેઓ વારંવાર કાચના દરવાજામાંથી અંદર આઈસીયુમાં સૂતેલા દીકરા સામે જોઈ રહ્યા હતા. તેમની આંખોમાં જે ચિંતા અને ભય હતો તે કાવ્યા સ્પષ્ટ જોઈ શકતી હતી. કાવ્યાએ તેમને બેસવા માટે ખૂબ વિનંતી કરી, પણ તેમણે નનૈયો ભણ્યો. તેમનું આખું અસ્તિત્વ બસ દીકરાના સાજા થવાની પ્રાર્થનામાં લીન હતું.

સવારનો સૂરજ ઉગ્યો ત્યારે ડૉક્ટરોએ નિતિનને હોશમાં આવ્યાની માહિતી આપી અને તેને રૂમમાં શિફ્ટ કર્યો. નિતિન જ્યારે ધીમે ધીમે પોતાની આંખો ખોલી ત્યારે રૂમની અંદર સવારનો સોનેરી તડકો આવી રહ્યો હતો. તેની નજર સૌથી પહેલા બેડની બાજુમાં ઉભેલા તેના પિતા પુરુષોત્તમભાઈ પર પડી. પિતાનો ચહેરો આખી રાતના જાગરણના કારણે થાકેલો દેખાતો હતો પણ તેમની આંખોમાં એક રાહતનો ભાવ હતો.

નિતિનને જાગતો જોઈને પુરુષોત્તમભાઈએ તરત જ પોતાનું મોઢું બીજી તરફ ફેરવી લીધું, કારણ કે તેઓ પોતાના આંસુ દીકરા સામે બતાવવા નહોતા માંગતા. તેમનો એ જ જૂનો કડક મિજાજનો અભિનય ફરી શરૂ થઈ ગયો હતો. પરંતુ આ વખતે તેમનો અભિનય લાંબો ન ટક્યો. પુરુષોત્તમભાઈએ પોતાનો ધ્રૂજતો હાથ ધીમેથી નિતિનના માથા પર મૂક્યો. તેમની ધ્રૂજતી આંગળીઓ નિતિનના વાળમાં ફરી રહી હતી અને તે આંગળીઓનો સ્પર્શ ઘણું બધું કહી જતો હતો.

નિતિન પિતાની એ ધ્રૂજતી આંગળીઓના સ્પર્શને અનુભવી રહ્યો હતો. તેને એ સ્પર્શમાં બાળપણની એ તમામ યાદો તાજી થઈ આવી જ્યારે પિતા તેની અજાણતામાં સંભાળ રાખતા હતા. નિતિનની આંખોમાંથી આસું વહેવા લાગ્યા, તે સમજી ગયો કે તેના પિતાનો પ્રેમ ક્યારેય શબ્દોના મહોતાજ નહોતો. પિતાનો પ્રેમ તો તેમની જવાબદારી, તેમની ચિંતા અને તેમના મૌનની પાછળ છુપાયેલો એક અખૂટ મહાસાગર હતો જે આજે છલકાઈ ગયો હતો.

નિતિને પિતાનો એ ધ્રૂજતો હાથ પોતાના બંને હાથોમાં પકડી લીધો અને પહેલીવાર સીધો પિતાની આંખોમાં જોઈને કહ્યું કે પપ્પા, મને માફ કરી દેજો. પુરુષોત્તમભાઈએ પણ દીકરાને વહાલથી પંપાળ્યો અને રૂમમાં હાજર કાવ્યા પણ આ દ્રશ્ય જોઈને મનોમન હરખાઈ રહી હતી કારણ કે ઘરનું એ ભયંકર મૌન આજે કાયમ માટે ઓગળી ગયું હતું.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો.