પોતાની આખી યુવાની બહેન પાછળ હોમી દેનાર ભાઈના હાથમાં જ્યારે અમેરિકાથી આવેલી બહેને પાંચ લાખનો ચેક મૂક્યો...

નાના અવેડાવાળા મકાનની ઓસરીમાં પરેશભાઈ શાંતિથી બેઠા હતા. સવારનો કુણો તડકો તેમના કરચલીવાળા ચહેરા પર પડી રહ્યો હતો, જેમાં તેમની ઉંમર કરતા પણ વધારે થાક વર્તાતો હતો. પરેશભાઈની ઉંમર માંડ પચાસ વર્ષની આસપાસ હશે, પરંતુ વર્ષોની કાળી મજૂરી અને માનસિક ચિંતાઓએ તેમને સમય કરતા વહેલા વૃદ્ધ બનાવી દીધા હતા. તેમના ફેફસાંની બીમારી હવે છેલ્લા સ્ટેજ પર હતી, જેના કારણે તેમને વારંવાર ઉધરસના તીવ્ર આંચકા આવતા હતા.

પરેશભાઈ જ્યારે માત્ર વીસ વર્ષના હતા ત્યારે તેમના માતા અને પિતા બંને એક માર્ગ અકસ્માતમાં કાયમ માટે આ દુનિયા છોડીને ચાલ્યા ગયા હતા. એ સમયે તેમની નાની બહેન પૂજા માંડ આઠ વર્ષની હતી. માતા-પિતાના અવસાન પછી આખા ઘરની અને નાની બહેનની તમામ જવાબદારી પરેશના માથે આવી પડી હતી. પરેશ ભણવામાં ખૂબ જ હોશિયાર હતો અને તેનું સપનું એક મોટો એન્જિનિયર બનવાનું હતું, પરંતુ સંજોગો સામે ઝૂકીને તેણે પોતાનું ભણતર અધવચ્ચે જ છોડી દેવું પડ્યું હતું.

બહેન પૂજાને ક્યારેય માતા અને પિતાની ખોટ ન સાલે તે માટે પરેશે દિવસ-રાત જોયા વગર મજૂરી કરવાનું શરૂ કર્યું હતું. સવારે વહેલા ઉઠીને ફેક્ટરીમાં કામ કરવા જવું અને રાત્રે મોડા સુધી એક નાની દુકાનમાં હિસાબ કિતાબ રાખવો, આ જ તેની દિનચર્યા બની ગઈ હતી. પૂજાને શહેરની સૌથી શ્રેષ્ઠ સ્કૂલમાં એડમિશન અપાવ્યું હતું જેથી તેના ભવિષ્યમાં કોઈ ખામી ન રહી જાય. પૂજા જ્યારે પણ કોઈ નવી વસ્તુની માંગણી કરતી, ત્યારે પરેશ પોતાની જરૂરિયાતો કાપીને પણ બહેનની ઈચ્છા પૂરી કરતો હતો.

પૂજા ધીમે ધીમે મોટી થઈ રહી હતી અને તેનું ભણતર પણ મોંઘું થતું જતું હતું. પૂજાને ઉચ્ચ અભ્યાસ માટે વિદેશ જવાની ઈચ્છા હતી, જેનો ખર્ચ લાખો રૂપિયામાં હતો. પરેશ પાસે એટલા પૈસા નહોતા, પણ તેણે પોતાની બહેનના સપનાને તૂટવા ન દીધું. તેણે પોતાના ઘર પર અને મિત્રો પાસેથી મોટી લોન લીધી. વ્યાજના ચક્કરમાં ફસાયા પછી પણ તેના ચહેરા પર ક્યારેય સહેજ પણ શિકન નહોતી આવતી, કારણ કે તેનો એકમાત્ર હેતુ પૂજાને સફળ જોવાનો હતો.

આ બધી દોડાદોડી અને દેવાના બોજ વચ્ચે પરેશે ક્યારેય પોતાના અંગત જીવન વિશે વિચાર્યું જ નહીં. સગા-સંબંધીઓએ ઘણી વખત પરેશને લગ્ન કરી લેવા માટે દબાણ કર્યું હતું, પણ પરેશ હંમેશાં હસીને ટાળી દેતો હતો. તેનું કહેવું હતું કે જો હું લગ્ન કરીશ તો મારું ધ્યાન વહેંચાઈ જશે અને હું પૂજાના ભણતર અને તેના ભવિષ્ય પાછળ પૂરો સમય નહીં આપી શકું. પોતાની આખી જવાની તેણે બહેનના સપનાની વેદી પર હોમી દીધી હતી.

પૂજા અમેરિકા ભણવા ગઈ અને ત્યાં જ તેને એક મોટી કંપનીમાં ખૂબ જ સારા પગારની નોકરી મળી ગઈ. થોડા સમય પછી તેણે ત્યાં જ એક એનઆરઆઈ છોકરા સાથે લગ્ન કરવાનું નક્કી કર્યું. પરેશે પોતાની જિંદગીની છેલ્લી બચત અને વધુ એક લોન લઈને પૂજાના લગ્ન ખૂબ જ ધૂમધામથી કરાવ્યા હતા. પૂજા લગ્ન કરીને અમેરિકામાં કાયમ માટે સ્થિર થઈ ગઈ. શરૂઆતના દિવસોમાં તેના ફોન નિયમિત આવતા હતા, પણ ધીમે ધીમે સમય બદલાતો ગયો તેમ પૂજાના ફોન આવવાના ઓછા થઈ ગયા.

પરેશ અહીં એકલો રહીને દિવસ-રાત મહેનત કરીને લોનના હપ્તા ચૂકવતો રહ્યો. વર્ષો સુધી ફેક્ટરીના પ્રદૂષણ અને ભારે કામના કારણે તેના ફેફસાં ખરાબ થઈ ગયા હતા. ડૉક્ટરોએ તેને આરામ કરવાની સલાહ આપી હતી, પણ લોનનું દેવું ચૂકવ્યા વગર તે શાંતિથી બેસી શકે તેમ નહોતો. જ્યારે છેલ્લો હપ્તો ચૂકવાયો, ત્યારે પરેશ આર્થિક રીતે મુક્ત તો થયો, પણ શારીરિક રીતે સાવ તૂટી ચૂક્યો હતો. તેની તબિયત એટલી બગડી ગઈ કે તેણે નોકરી છોડવી પડી.

જ્યારે પરેશને લાગ્યું કે હવે તેની પાસે બહુ ઓછો સમય છે, ત્યારે તેણે પૂજાને ફોન કરીને પોતાની બીમારી વિશે જણાવ્યું. પૂજાએ વતન આવવાની હા પાડી. પરેશના મનમાં એક આશા જાગી હતી કે જે બહેન માટે તેણે પોતાની આખી જિંદગી કુરબાન કરી દીધી, તે બહેન હવે તેના છેલ્લા દિવસોમાં તેની પાસે રહેશે, તેની સેવા કરશે અને તેના એકલવાયા જીવનમાં થોડી હૂંફ આપશે. તે દિવસો ગણતો હતો કે ક્યારે પૂજા ઘરે આવે.

અંતે એ દિવસ આવ્યો જ્યારે પૂજા મોંઘી ગાડીમાં તેના ઘરની સામે આવીને ઉતરી. તેના પહેરવેશ અને રીતભાતમાં અમેરિકન સંસ્કૃતિની ઝાકઝમાળ સ્પષ્ટ દેખાતી હતી. પરેશ તેને જોઈને ખૂબ જ ખુશ થયો અને તેની આંખોમાંથી આસું વહી રહ્યા હતા. પૂજા ઘરમાં આવી પણ તેણે પરેશની સ્થિતિ જોઈને કોઈ ખાસ લાગણી ન દર્શાવી. તે માત્ર ઔપચારિક વાતો કરતી રહી અને ઘરના જૂના વાતાવરણથી થોડી અસ્વસ્થ દેખાતી હતી.

બીજા દિવસે સવારે પૂજા પરેશના રૂમમાં આવી. પરેશ ખાટલામાં સૂતો સૂતો દીકરી જેવી બહેનના ચહેરાને જોઈ રહ્યો હતો. પૂજાએ પોતાના મોંઘા પર્સમાંથી એક ચેકબુક કાઢી અને તેમાં પાંચ લાખ રૂપિયાની રકમ ભરીને સહી કરી. તેણે એ ચેક પરેશના હાથમાં મૂક્યો. પરેશે આશ્ચર્યથી પૂજા સામે જોયું અને પૂછ્યું કે બેટા, આ શું છે? મારે આ પૈસાનું શું કરવાનું છે?

પૂજાએ ખૂબ જ શાંત અને લાગણીહીન અવાજે કહ્યું કે ભાઈ, આ તમારી લોનની કિંમત વ્યાજ સાથે છે. તમે મારા ભણતર અને લગ્ન માટે જે પણ ખર્ચ કર્યો હતો અને જે લોન લીધી હતી, આ રકમ તેની ભરપાઈ છે. હવે હું મારું દેવું ચૂકવીને મુક્ત થવા માંગું છું. મારે અમેરિકામાં મારી પોતાની જિંદગી જીવવી છે અને મારા પરિવાર સાથે વ્યસ્ત રહેવું છે. હું અહીં રહીને તમારી સેવા કરી શકું તેમ નથી, આ પૈસાથી તમે કોઈ સારો નર્સ રાખી લેજો.

પૂજાના આ શબ્દો પરેશના કાનમાં સીસાની જેમ ઓગળ્યા. જે બહેન માટે તેણે પોતાની યુવાની, પોતાના સપના અને પોતાના સુખોનો બલિદાન આપ્યો હતો, તે આજે તેના પ્રેમને અને ત્યાગને વ્યાજ સાથે ચૂકવી રહી હતી. પરેશના હાથમાં રહેલો પાંચ લાખનો ચેક તેને કાગળના એક નકામા ટુકડા જેવો લાગ્યો. સંબંધોની પવિત્રતા અને ભાઈના ત્યાગની કિંમત જ્યારે પૈસાના ત્રાજવે તોલાઈ રહી હતી, ત્યારે પરેશનું હૃદય અંદરથી સાવ ભાંગી પડ્યું હતું.

પરેશ થોડીવાર માટે સ્તબ્ધ થઈ ગયો, પણ પછી તેના ચહેરા પર એક અજીબ અને ગંભીર હાસ્ય આવી ગયું. તેણે પૂજા સામે જોયું, જે પોતાના અહંકાર અને પૈસાના નશામાં અંધ હતી. પરેશે ધ્રૂજતા હાથે તે પાંચ લાખનો ચેક લીધો અને પૂજાની નજર સામે જ તેના બે ટુકડા કરી નાખ્યા. તેણે એ ફાટેલો ચેક બાજુના ટેબલ પર મૂકી દીધો. પૂજા આ જોઈને ચોંકી ગઈ અને બોલી કે ભાઈ, આ તમે શું કર્યું?

પરેશે એક પણ શબ્દ ન બોલ્યો. તેણે પોતાના ભગ્ધ હૃદયે કાયમ માટે મૌન સેવી લીધું. તેની આંખોમાં હવે કોઈ ફરિયાદ નહોતી, કોઈ ગુસ્સો નહોતો, બસ એક ઊંડી વેદના હતી. તેને સમજાઈ ગયું હતું કે જે પૂજાને તેણે સંસ્કાર આપ્યા હતા, તે પૂજા પૈસાની દોડમાં માનવીય લાગણીઓ ભૂલી ચૂકી છે. પૂજા થોડીવાર ત્યાં ઉભી રહી, પણ પરેશના મૌન સામે તે ટકી ન શકી અને પોતાનું પર્સ લઈને ત્યાંથી કાયમ માટે ચાલી નીકળી. પરેશ ઓસરીમાં એકલો બેઠો બેઠો શૂન્ય અવકાશમાં જોઈ રહ્યો હતો, જ્યાં સંબંધોનો અંત આવી ચૂક્યો હતો.

જો આ સ્ટોરી તમને પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો.